சினிமா படங்கள் சில ஏன் இன்னும் மனதில் நிற்கின்றன? (குடும்பப் பாடல், பழைய நினைவுகள்)

போன பதிவில் பூர்வ ஜன்ம படங்களைப் பார்த்தோம். இப்போது குடும்பப் பாடலின் முறை.

கதாநாயகனும் கதாநாயகியும் சிறு வயதில் ஒன்றாகப் பழகியிருப்பார்கள். பிறகு பலகாலம் பிரிந்து சுமார் 20 ஆண்டுகளுக்கு பிறகு சந்திப்பார்கள். அப்போது எப்படி அடையாளம் காண்பார்களாம்? அதற்குத்தான் குடும்பப் பாட்டு துணை செய்கிறது. இந்த விஷயத்தில் ஒன்று எனக்கு புரிவதே இல்லை. ஆறு ஏழு வயதில் பெற்ற சமவயது நண்பர்களை 20 ஆண்டுகள் கழித்து ஒரேயடியாக அடையாளமே காணமுடியாமல் போவது நிஜமாகவே நம்ப இயலவில்லை. என்னுடன் மூன்றாம் வகுப்பு படித்த ஆனந்தராவை 25 வருடங்களுக்கு பிறகு சந்தித்தபோதும் ஒருவரை ஒருவர் சுலபமாகவே அடையாளம் கண்டு கொண்டோம். சரி அப்படியெல்லாம் ஆர்க்யூ செய்தால் படத்தில் வரும் குடும்பப்பாடலை ரசிக்க இயலாமல் போய்விடுமே.

ஆகவே கொஞ்ச நேரத்துக்கு மூளையை கழட்டி வைப்போமே. அப்படி கழட்டிவைத்துவிட்டு இக்காட்சியைப் பார்த்தால் நிஜமாகவே நன்றாக உள்ளது. ஹிந்திப் படம் 'ஷோலா அவுர் ஷ்ப்னம்', நடிப்பு தர்மேந்திரா, தரளா. 1961-ல் வந்தது. 'ஜீத் ஹீ லேங்கே பாஜி ஹம்தும்' என்று தொடங்கும் இனிமையான பாடலை நாயகனும் நாயகியும் சிறுவயதில் பாடிவிட்டு பிரிகிறார்கள். பல ஆண்டுகள் கழித்து நாயகன் அப்பாட்டைப் பாட நாயகி மெதுவாக அவனை புரிந்து கொள்கிறாள். அவளது நினைவுகள் மெதுவே வீணையை சுருதிகூட்டும் மென்மையோடு தூண்டப்பட, நாயகியின் முகபாவங்கள் அற்புதமே. இந்த அழகில் இப்படத்தை நான் பார்த்ததேயில்லை. இந்த ஒரு க்ளிப்பிங்கை மட்டும் அவ்வப்போது பார்த்துள்ளேன். இருப்பினும் முழுபடத்தின் கதையுமே மனதில் ஓடிவிட்டது. அவர்களை சந்திக்கவைக்கும் தோழனின் முகத்தில் என்ன பெருமிதம்?




இன்னொருபடம் சமீபத்தில் 1973-ல் வந்த "யாதோன்கீ பாராத்". தமிழில் அது எம்ஜிஆர் நடிப்பில் வந்தாலும் இங்கு ஹிந்தி வெர்ஷனையே எடுத்து கொள்கிறேன். யாதோன்கீ பாராத் எனத் துவங்கும் பாடலை குடும்பமே ஒருகாலத்தில் பாடியிருக்கிறது. அதில் மூன்று சகோதரர்கள். பிறகு முவரும் பிரிந்து விடுகின்றனர். நடிப்பு தர்மேந்திரா (தமிழில் எம்ஜிஆர்), விஜய் அரோரா (தமிழில் எம்ஜிஆர், கஷ்டம்டா சாமி), மற்றும் தாரீக் (ஆமிர்கானின் உறவினர், தமிழில் தெலுங்கு நடிகர் பெயர் தெரியவில்லை). பிரிந்தவர் கூடும்போது அவர்களது முகபாவங்கள் அற்புதம். ஆனால் இந்த குடும்பப் பாடலை கிண்டல் செய்யும் இந்த லொள்ளுசபா க்ளிப்பிங்கை கொஞ்சம் பாருங்களேன். எம்ஜிஆர் அவர்கள் உயிருடனிருந்து பார்த்தால் நொந்துவிடுவார்.

இதே யாதோன்கீ பாராத் மெட்டிலேயே ஒரு பாடல் "தங்கச்சீ உன்னை" என்று எஸ்.வி.சேகரின் 'எல்லாமே தமாஷ்தான்' என்னும் நாடகத்தில் வந்த குடும்பப்பாடல். இதில் சிறுவயதில் பிரிந்த தன் அண்ணனை கண்டறிய அப்பெண் இப்பாடலை உபயோகிக்கிறார். தன் பெண்ணையும் இப்பாடலை தினமும் கேட்கச் செய்கிறார். அவள் பெண்ணே நொந்துபோய், "மாமா கிடைக்கும்வரை இந்தக் கேவலமான பாட்டை தினமும் கேட்க வேண்டுமா" என அலுத்து கொள்கிறாள்.

ஆனால் ஒன்று. இம்மாதிரி பழைய நினைவுகள்/குடும்பப் பாடல்கள் வந்து கதாநாயகனும் நாயகியும் சேருவது பல முறை பார்த்தாலும் எடுக்கும் விதத்தில் எடுத்தால் ஒவ்வொரு முறையும் சுவாரசியத்துடன் பார்க்க இயலுகிறது.

மன்னிக்கவும் கிண்டலும் சேர்ந்து விட்டதால் பதிவில் மொக்கையைத் தவிர்க்க இயலவில்லை. ஆகவே இப்பதிவுக்கு மொக்கை லேபலையும் சேர்க்கிறேன்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்