1/11/2008

சொகுசு என்று கருதப்பட்டவை இப்போது அத்தியாவசியத் தேவைகளாயின

நண்பர் ஜயகமல் அனுப்பிய இந்த மின்னஞ்சல் எனது இப்பதிவுக்கு அடிப்படையாயிற்று. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் ஒரு சில விளம்பரங்கள் அடிக்கடி வரும். எல்லாவற்றிலும் ஒரே கேரக்டர்தான் முக்கிய ரோல் செய்வார். அவர் ஒரு பிசினஸ் பேர்வழி. ஒரு டெம்போவில் அவர் தன் ஆட்களுடன் போய்க் கொண்டே இருப்பார். செல்போனில் வாடிக்கையாளர்கள் கேட்க கேட்க தனது ஒவ்வொரு ஆளாக டிராப் செய்து கொண்டு போவார். நிஜமாகவே ட்ராப்தான் அது. ஒவ்வொரு ஆளும் விதவிதமாக குட்டிக்கரணம் அடித்து வெளியே குதிப்பான்.

அதே மனிதர் இன்னொரு முறை தன் வண்டியில் இருந்து செல்போனில் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போது வாடிக்கையாளர் அடுத்த நாள் தன் வீட்டில் தண்ணீருக்கு ஏற்பாடு செய்யாவிட்டால் காரியமே கெட்டுவிடும் என்று கூற, அப்போது போய்க் கொண்டிருந்த ஒரு தண்ணீர் லாரியை (பட்டு வாட்டர் வொர்க்ஸ்) "மே ஐ ஸ்பீக் டு பட்டு" என்று செல்பேசியில் கேட்டு கொண்டே மடக்குவார். தண்ணீர் லாரி டிரைவரிடம் போனை கொடுத்து அவர் முதலாளியிடம் இருந்து ஆர்டர் பெற்று தந்து தண்ணீரை தனது வாடிக்கையாளர் வீட்டுக்கு திருப்புவார். என்ன செல்பேசி நிறுவனம் என்பது சட்டென்று நினைவுக்கு வரவில்லை. ஆனாலும் மிகவும் ரசித்த விளம்பரங்கள். அதே மனிதர் இன்னொரு விளம்பரத்தில் சலூனில் இருந்தபடி செல்பேசியை உபயோகித்து சரக்கை ஓரிடத்திலிருந்து இன்னோர் இடத்துக்கு மாற்றுவார்.
இதெல்லாம் எப்படி சாத்தியம் ஆயிற்று?
அதில்தான் உலகமயமாக்கல் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. ஒரு காலத்தில் டெலிஃபோன் வைத்திருப்பவர்கள் பணக்காரர்கள் என்ற எண்ணம் இருந்தது. 1997-ல் வி.டி.ஐ.எஸ். வந்த போது கூட டெலிஃபோன் வைத்திருப்பவர்கள் வருமான வரி ரிடர்ன் சமர்ப்பிக்க வேண்டும் என்று சிதம்பரம் சட்டமே போட்டார். ஆனால் இப்போது? ரொம்ப பேசினால் பி.எஸ்.என்.எல். டெலிபோனே வேண்டாம் எனத் திருப்பித்தந்து விடுகிறார்கள்.
இந்த செல்பேசியைப் பற்றி ஜயககமல் அவர்கள் அனுப்பிய இந்த மின்னஞ்சல் பேசுகிறது. அதன் சுட்டி இதோ. எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று கட்டுரையையும் இங்கே வழ்க்கம்போல முழுசாக நகலெடுத்து ஒட்டுகிறேன்.

Kanika Datta: The mass penetration of `luxury` goods
New Delhi January 10, 2008
The housing colony in which I live thoughtfully provides its residents with a thick yellow pages directory every month free of cost. This is a hugely useful B2C (business to customer) service. The publication make its revenues by getting local businesses — everything from local restaurants to contractors, beauty parlours, flower delivery services and water tankers — to advertise at extremely nominal rates.

A cursory look at the inserts for household repair services is interesting. The bulk of the advertisements came from score of single-proprietor businesses that rejoice in such names as "Pintoo Plumber", "Mohan Glass Works", "Jolly Electrician," "Husain Painter" and so on. Their insertions are basic: the name followed by a mobile number in large boxed type.

Pintoo plumber, who was summoned for a tank-cleaning operation, turned out to be a young man from Orissa who lived in one of nearby villages-turned-semi-cities that dot Delhi. He arrived on a recently acquired bicycle and was armed with the most rudimentary of tools. His most high-tech equipment was a battered mobile phone.

Yet this one phone had transformed his life. Before he set up his own business — such as it is — he worked for a malik who routinely cheated him and kept him in eternal penury. Now, thanks to capital investment in a mobile phone and a small expense on a pre-paid card and a yellow-page ad, this former agricultural labourer was able to become an entrepreneur in his own right.

Despite being mostly unlettered, this self-taught plumber had enough business sense to understand that there was no need to add an address or advertising hype to his yellow-page insertion. That would, he explained, reduce the print size and, therefore, his chances of rising above the clutter — the same challenge that gives marketing managers of consumer goods companies sleepless nights.

Like him, there are thousands of stories of how the telecom revolution, in which competition has driven down tariffs, has helped transform the lives of ordinary people in big and small ways. But this is not the sole point of this piece. The wider point is that telecom has demonstrated — despite the constant and fiercely competitive squabbles among the giant telecom operators — how even a small improvement in the enabling environment can make a difference to the livelihoods of ordinary people.

The combination of an improving and liberalised business environment and better purchasing power is amply demonstrated in the Auto Expo that opened in the capital yesterday. This year's event has been rescued from the somnolence that had descended on this annual event chiefly because of the launch of two small cars from two Indian auto giants — Tata Motors and Bajaj Auto.

Much has been said about Tata Motors' incredibly priced Rs 1 lakh small car. The point to note, however, is that the car is targeted not just at car-buyers but at helping two-wheeler owners drive up the value chain.

This is also patently the focus of Bajaj Auto's joint offering with Renault and Nissan. Rajiv Bajaj, chief of the country's second-largest two-wheeler maker, was careful to stress the mileage his car would promise, a key concern of any owner of a low-priced car.

Contrast this with the days when the only small car available was the Maruti 800, that too, produced by a cosseted government-owned company and attracting a long waiting list for those who declined the heavy charms of Hindustan Motors' Ambassador or Premier Automobiles' Padmini.

Contrast this, too, with auto-makers' moves when the industry was partially liberalised, first, in the eighties and later and more permanently in the nineties.

In those days, the initial launches were all so-called "luxury cars" aimed at the upper middle class and the rich — the doomed Standard 2000, built on a defunct Rover design, in the eighties and the equally ill-fated Daewoo Cielo.

Until the Matiz and Santro hit the scene and provided Maruti's small-car monopoly with some competition, this was largely the market on which car makers focused.

Today, the fact that many more auto companies — Ford, General Motors and Honda among them — are also thinking small now is a reflection of a new emerging purchasing power as more and more people reap the benefits of economic growth and are able to afford middle class lifestyles.

The remarkable point is that all this has been achieved in one of the world's worst enabling environments for business. Imagine how small, itinerant businessmen would grow if their access to power, water and petty approvals to set up organised businesses improved. And imagine what this would do to purchasing power in the world's second-most populous country.

ஆக ஒன்று புரிகிறது. உலகமயமாக்கலை பற்றி யார் என்ன கூறினாலும் பலருக்கு அது நம்ப முடியாத அளவில் முன்னேற்றம் தந்துள்ளது என்பது நிஜம். அதனால்தான் நானும் சென்னைக்கு வரமுடிந்தது என்பது பற்றி எனது இப்பதிவிலேயே எழுதியுள்ளேன். பொருளாதாரத்தை கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து நீக்கி அனைவருக்கும் முன்னேற வாய்ப்பளித்தால் எல்லோருமே நலமாக இருப்பார்கள் என்று மாமனிதர் ராஜாஜி கூறிய, இவ்வளவு எளிதாகப் புரியக் கூடிய உண்மையை நேருவும் அவர் மகளும் பார்க்க மறுத்ததால் பல பத்தாண்டுகள் வீணாய் போயின. நல்ல வேளையாவது இப்போதாவது புத்தி வந்ததே.
அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

12 comments:

Anonymous said...

என்ன சார்!!! புதிதாக என்ன தகவல் இருக்கு? சும்மா மொக்கை போடனும் என விதி கிடையாதே!

dondu(#11168674346665545885) said...

என்ன செய்வது இன்னமும் கம்யூனிசம்தான் தீர்வு என பல பதிவர்கள் நினைக்கிறார்களே.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

Anonymous said...

\\என்ன செய்வது இன்னமும் கம்யூனிசம்தான் தீர்வு என பல பதிவர்கள் நினைக்கிறார்களே//.

கம்மூனிஸம் பேசும் பதிவர்கள் வீட்டில் போய் பார்த்தால் எல்லா படாடோபமும் தெரியும். உலகமயமாக்கலை எதிர்க்கும் இந்த அட்டைக் கத்தி (புல் தடுக்கி) பயில்வான்கள் உபயோகிப்பது எல்லாமே உலகமயமாக்கலில் வந்த பொருட்கள்தான். இந்தக் கம்மூனிஸ்டுகளுக்குதான் வேலை இல்லாமல் ஏதோ ஒப்பாரி வைக்கிறார்கள் என்றால் நீங்களுமா டோண்டு ஐயா?

கம்மூனிஸ்டுகள் சொல்றதயெல்லாம் லெஃடு காதுல வாங்கி ரைட்டு காதுல விட்டுட்டு போயிட்டே இருக்கனும் சார். உலகம் ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டாப் போயிட்டிருக்கு.

போன வருஷம் ஃபெர்ராரி, பென்ட்லே போன்ற கம்பெனிகள் இந்தியாவில் தங்கள் கார்களை அறிமுகப் படுத்தும் படலமாக தலா ஐந்தோ பத்தோ என எண்ணிக்கையை நிர்ணயம் செய்தார்களாம். ஒரு மணி நேரத்திற்கும் குறைவான நேரத்தில் அத்தனை கார்களும் புக் செய்யப் பட்டு விட்டனவாம். யார் கண்டது, நம்ப கராத் அண்ணாச்சி கூட ஒரு பென்ட்லே வாங்க மனு போட்டுருப்பார் (சொந்தக் காசு இல்லீங்கோ, எல்லாம் உண்டியல் குலுக்கி வந்ததுதான்)

உடனே நாங்க அந்தக் கம்மூனிஸ்டுகள் இல்ல, நாங்க வேறன்னு ஜல்லி அடிக்கும் பதிவர்களுக்கு, - என்னைப் பொறுத்தவரை எல்லாமே ஒரே குட்டைல ஊறிய மட்டைதான், அது தென்னை மட்டையா இருந்தா என்ன, முருங்கை மட்டையா இருந்தா என்ன? மட்டை மட்டைதான்

Anonymous said...

The blinked socialist and communist Tamil bloggers started murmuring what they don’t understand about globalization and cell phone…..must ready to learn things instead putting aside has no meaning other than the meaning of BULLSHIT.

Globalization with Few Discontents?
In more than half the nations surveyed, at least six-in-ten respondents rate globalization as at least somewhat good. Yet in many countries, high percentages of respondents offered no opinion, indicating a lack of familiarity with the term. Far fewer respondents express negative feelings about globalization.
Support for globalization is strongest in Nigeria (90%), South Korea (84%) and Kenya (82%), followed closely by Indonesia (79%), Vietnam (79%) and China (76%). In all of these countries, governments and business elites have advocated globalization as a means of rapidly improving the standard of living.
Majorities in North America and Western Europe also have a positive view of globalization, but there also is significant opposition in these regions. Canadians favor globalization by three-to-one (69%-23%), but the margins are smaller in the U.S. and France. Six-in-ten French have a positive view of globalization, while 36% have a negative opinion - the largest percentage among wealthy countries.
Moreover, relatively few people in these nations - and in Eastern Europe and much of Latin America - say globalization is a very good thing; most say it is somewhat good. Only one-in-ten Americans and Canadians (10%, 11%) characterize globalization as a very good thing, and fewer Europeans agree. By comparison, nearly six-in-ten in Nigeria (58%), and more than four-in-ten in Kenya (46%), Uganda (44%) and South Africa (41%) see globalization as very good thing.
Opposition to globalization is most prevalent in Jordan, where 64% feel globalization is a bad thing. In addition, Argentines are evenly divided in their view of globalization (39% bad/35% good). In several countries, majorities or pluralities offered no opinion of globalization. Fully seven-in-ten in Uzbekistan, 57% in Pakistan, 55% in Russia, and 53% in Bulgaria expressed no opinion.
Young People More Likely To Favor Globalization
Despite television images of youthful anti-globalization protestors, in most Western European and Latin American nations, younger citizens are more positive about globalization than older ones. In France, for instance, seven-in-ten (72%) of those below age 30 say globalization is a good thing, while three-in-ten (28%) have a negative view. Among French respondents age 50 and older, fewer (58%) think globalization is good for France, while 35% say it is bad.
This pattern is apparent in Latin America as well. Younger Peruvians are much more likely than their elders to view globalization favorably (63% under 30/36% 50 and older). Nearly half of younger Bolivians and Mexicans agree, compared with only a third of those their parents' age.
Concerns Over Modern Life - Its Pace…
Despite the popular support for swifter communications and increasing international commerce, people are not entirely comfortable with the economic, technological and cultural change going on all around them. Roughly half of Americans, British, French and Germans criticize the pace of modern life. Italians are even more negative; six-in-ten (62%) dislike the pace of life today. Among people in major industrial nations, only the Japanese (63%) say they are content with the pace of life.
By contrast, people in the developing world have generally embraced the modern lifestyle. Throughout most of Africa and Asia - and to a lesser extent in the Middle East/Conflict Area - people generally say they like the pace of life today. In Nigeria, Lebanon and Indonesia, overwhelming majorities (85%) find the modern lifestyle appealing. However, it is notable that in some relatively globalized developing economies - such as South Africa, Egypt and Jordan - majorities say they do not like the pace of life today.
There is a clear generational divide on this issue. In France, Great Britain, Russia and Ukraine, people age 50 and older are about twice as likely to voice discomfort with the pace of life than are those under 30. This gap is biggest in Bulgaria: nearly six-in-ten (58%) Bulgarian respondents age 50 and older express concern that life is moving too fast; just one-in-ten (11%) of those under age 30 agree.
Attitudes on the pace of life are also strongly associated with views about modern technology. In nearly all countries, people who are critical of technological advances - especially television and the Internet - are more likely than others to be troubled by the pace of daily life.
And Fast Food
People's attitudes toward fast food capture their contrasting views about the pace of modern life. Majorities or pluralities in all wealthy nations take a negative view of convenience foods. German respondents, by better than six-to-one (63%-10%), think fast food has had a negative, not a positive, impact on daily life. Other Western Europeans are only somewhat less critical. By significant margins, Americans and Canadians agree that convenience meals have changed things for the worse. Clearly, the dividing line in opinion on fast food is economic, not geographic. South Koreans and the Japanese share the same dim view of meals on the run.
But throughout the developing world, most people have a favorable opinion of takeout food. More than seven-in-ten respondents in the Philippines, Vietnam and China like convenience food. Africans, on balance, are also positive, although in several countries significant minorities offered no opinion. People in Lebanon and Turkey were divided on the issue.
Traditional Ways Threatened
Overall, there is a widespread sense that the rapidly changing world represents a major threat to people’s traditional way of life. Africans are most likely to feel that their daily customs and traditions are under fire - more than eight-in-ten respondents in every African country express this concern. With only a handful of exceptions, this is also the prevailing view in other regions as well.
Public opinion in the United States is typical in this regard: Two-thirds of Americans say their way of life is being lost, while only three-in-ten people (29%) believe traditions remain strong. Sentiment that something is being lost in the modern world is shared by men and women and across all age groups.
The Philippines and Uzbekistan are the only countries surveyed in which majorities believe their traditional way of life is not threatened. That view is held by sizable minorities in three predominantly Muslim countries: Indonesia (48%), Jordan 44%) and Egypt (42%).
Too Much Commercialism?
The erosion of traditional ways is often blamed on commercialism and consumerism. Majorities in every Western European nation surveyed - and five of eight Latin American countries - agree that “consumerism and commercialism are a threat to our culture.”
More than six-in-ten French (63%) and Italians (64%) say these aspects of a market economy are a threat to their culture. Roughly half of Germans, British, Americans and Canadians agree. In Latin America, Bolivians (72%), Mexicans (64%) and Argentines (58%) are the most likely say consumerism is a threat to their culture.
This criticism is prevalent in many countries in other regions as well - but notably, not in the Middle East/Conflict Area. Majorities in Lebanon (64%), Uzbekistan (57%) and Jordan (54%) say commercialism is no threat to their culture. Pluralities in Turkey, Egypt and Pakistan agree.
Cell Phones Viewed Favorably
Still, people everywhere look quite favorably at how certain consumer goods - notably communications technologies - have affected their lives. Cell phones and the Internet are viewed universally as improving people’s lives.
Overwhelming majorities in nearly all of the 44 nations surveyed say cell phones have improved things for the better. This view is equally shared in poor countries in Africa and Asia where relatively few people actually own cell phones. For example, only about one-in-ten people in Bangladesh and Vietnam have a mobile telephone of their own, but more than nine-in-ten respondents in both countries say such phones have been a change for the better (96%, 92%).
The only significant dissent to this viewpoint comes in some wealthy nations, such as Japan, Canada and the United States, where cell phone use is widespread. The Japanese, in particular, are divided in their assessment- nearly one-in-two (49%) say mobile telephones have changed things for the better, while more than one-in-three (37%) believe they have made things worse. A third of Canadians and a quarter of Americans have a negative view of the advent of cell phones.
http://yaleglobal.yale.edu/display.article?id=1764&page=4

DFC said...

//இந்தக் கம்மூனிஸ்டுகளுக்குதான் வேலை இல்லாமல் ஏதோ ஒப்பாரி வைக்கிறார்கள் என்றால் நீங்களுமா டோண்டு ஐயா?//

அனானி நீ சொல்வது போல அவர்கள் வேலை இல்லாமல் கம்யுனிசம் பேசுவது இல்லை. அவர்களுக்கு வேலையே இது தான், அதற்காக சம்பளம் கூட இருக்கும்.

Anonymous said...

Only one other world is possible: communism. Destruction of world-capitalism is indispensable for it
Submitted by CommunistIntern... on November 16, 2006 - 20:23.
In the last few years, various social forums are being held in various parts of the world. This new culture of social forums is a new addition to various other attractive means of mystification of the working class and toiling masses of people all over the world. World capitalism is discovering and utilising ever newer means of mystification to contain the working class in the capitalist terrain. AISF is nothing but an important weapon of the ideological arsenal for bourgeois mystification. It is in perfect continuity with the ESF( European Social Forum) and the WSF( the World Social Forum). The AISF following in the footsteps of the other forums leaves no stone unturned to create the illusion of the possibility of another better world free from the intensifying problems of life and livelihood without destroying the decadent world capitalist system, the root cause of all problems endangering human existence today. It has made lofty promises and assertions. Let us try to find out the real essence of these and the real goal to which they aim to lead us to.
Their theories of Anti-Globalisation
Basis of anti-globalisation ideology is the denunciation of 'neo-liberal' policies adopted by the major powers since the 1980s, that have allegedly placed the entire world in the hands of great multinational companies, subordinating all human activities - agriculture, natural resources, education, culture, etc - to the pursuit of profit. The world is run by the dictatorship of the market. This dictatorship has at the same time stolen political power from democratically controlled states, and thus from the citizens of the world.
Thus the anti-globalisation lobby raises the battle-cry: 'our world is not for sale'. They demand that the law of the market must not guide political policies. Political decision-making must be restored to the citizens, and democracy must be defended and extended against all financial diktats.
Anti-Globalisation Obscures Experience of Marxism and Class Struggle…
In sum, the anti-globalisers have reinvented the wheel. It's ‘new’ revelations are: capitalist enterprises only exist to make profit! under capitalism, all goods are turned into commodities! The development of capitalism means the globalisation of exchange!
The workers' movement did not wait until the 1990s and the new wave of clever academics and radical thinkers who have come up with all this. All these ideas can be found in the Communist Manifesto, first published in 1848:
"The bourgeoisie has resolved personal worth into exchange value,(i.e. commodity) … It has converted the physician, the lawyer, the priest, the poet, the man of science, into its paid wage-labourer( i.e. a commodity owner whose only commodity is labour power)…
The need of a constantly expanding market for its products chases the bourgeoisie over the whole surface of the globe … To the great chagrin of reactionaries, it has drawn from under the feet of industry the national ground on which it stood."
Thus, the anti-globalisers’ claim to be offering a new analysis and a new alternative deliberately suppresses all reference to two centuries of struggles and of theoretical endeavours by the working class, aimed precisely at understanding the bases and tasks for a truly human future. And little wonder: the better world proposed by the anti-globalisers looks back longingly to the period between the 1930s and the 1970s, which for them represents a lesser evil compared to the liberalisation i.e. privatization/ denationalization/ less-state which got underway in the '80s. After all, that was the period of 'Keynesianism' in which the state was a more obvious actor on the economic stage.
…falsifies history….
However, before rushing to choose the years 1930-70 over the last two decades, it's worth recalling a few of the characteristics of that period.
Let's not forget that Keynesian policies the product of the unprecedented crisis of 1929 could only prove to be a temporally palliative but could never put an end to the inherent crisis of over production of capitalism. Let’s not forget the predominance of state control of the national economy in every developed country before during and after the second world war; let's not forget the catastrophic situation of the working class during the world war and for some years after it; let's not forget that since 1945 not a single day has passed without war and that this has resulted in the loss of tens of millions of lives. And finally, let's not forget that at the end of the 1960s, capitalism plunged into an economic crisis that led to the inexorable growth of unemployment. Nothing but state capitalism, the inevitable product of decadence , is responsible for all this.
This is the 'better world' the anti-globalisers look back on so fondly, the lost paradise destroyed by the multinationals!
…. and hides bourgeois nature of the state and the bankruptcy of capitalism
All this is the expression of a classic ideological manipulation by the bourgeoisie: to rehabilitate the state and make people believe that it can be used against the excesses of liberalism, or even serve as an alternative to the law of the market.
According to the anti-globalisers liberalization is the root cause of all problems afflicting humanity today. Thus in their view the proletarians only have to rally to the defence of the state and of public services: this is the real secret of this ‘radically new’ theory: state capitalism, whether in its Stalinist or democratic form.
But the state is not the guarantor of a better world, where riches are more equally distributed: it's the state which ruins this world, through war, through attacks on workers' wages, pensions and social benefits. What the anti-globalisers are saying to all those who ask questions about the socio economic malaise is this: the choice is between liberalism and state capitalism, when the real choice is between socialism or barbarism, destruction of capitalism with all its states, democratic or otherwise and multinationals or increasing imperialist war and terrorism.
The source of wars, of poverty, of unemployment, is not the so-called liberal revolution imposed by super-powerful multinationals, but the mortal crisis of decadent capitalism, which no policy of the bourgeoisie, whether Keynesianism--more state or liberalism—less state can resolve.
Sowing Illusions in Reformism in order to hide Necessity for Proletarian Revolution
Anti-globalisers claim to be anti-capitalist. But their anti capitalism is confined to reforming the ‘excesses’ of the present decadent system which are materially inevitable and they never call for the destruction of this decadent world system. Their prescription of self management is nothing but self exploitation of the working class in essence in today’s economic conditions. They hide shrewdly the hard reality of the wage labour relationship, production for market, profit , the root cause of all discrimination and socio economic and political problems and thus block the process of development of consciousness and urge for overthrowing the capitalist system through internationally centralised , united collective struggle of the international working class.
Internationalism in words that hides nationalism in reality
But the adherents of all sorts of social forums and anti-globalisers also claim to be internationalists. but the defence of the national interest of capital is an essence the basis of their internationalism and anti imperialism The only possible form of real internationalism is that of the working class, the only class which has the same interests in all countries. It is inseparable from the goal of overthrowing capitalism and abolishing frontiers, which is the precondition for any genuine liberation of humanity.
The internationalism of the anti-globalisers is just the respectable shop window behind which is hidden the real goods: the defence of one imperialist interest against another. One of the main unifying themes of the anti-globalisers is opposition not just to the multinationals or the World Trade Organisation, but to the USA. In reality they are all the product of the same decadent capitalist system. Anti-globalisers’ sole target is to denounce the US imperialism and domination of the world market, not imperialism and the world market as such. But in today’s society every country can not but be imperialist for survival. Their high sounding call for democracy hides the reality that it is the best form of capitalist dictatorship. This is also the powerful weapon of the imperialist rivals of the US bourgeoisie. Global justice campaigner George Monbiot was quite explicit about this when, in one of his many articles for The Guardian in Britain, he called for European unity and the extension of the Euro as a bulwark against US war-mongering. This is about as far away from internationalism as you can get - calling for resistance to one imperialism by binding yourself hand and foot to another. Anti globisers are also part and parcel of the pacifist deception to the march towards new imperialist wars.
Why has bourgeoisie invested so heavily in publicising anti-globalisation movement?
The strong grip the old socialist and communist parties once held over the working class has been weakened by its experience of left-wing governments and the collapse of Stalinism. Faced with the aggravation of attacks on the working class, the bourgeoisie has a real need for mystifications that can derail the tendency for workers to become conscious of the real situation. ‘Alternative worldism’ corresponds to this need, posing as a credible alternative to the old left. The demand for a ‘real left’ makes use of old recipes for a fairer capitalism so that its foundations are not put into question. More specifically, the bourgeoisie cannot afford to ignore the fact that within the proletariat more and more people are posing serious questions about the current state of the planet. This is why the anti-globalisation movement, with its ideology of local self-activity, of libertarianism and syndicalism, its mish-mash of a hundred different mini-causes and sub-movements, is so well placed to lead this embryonic questioning into the dead-end of inter-classism and bourgeois ideology.
By reheating the old mystifications of the left, the bourgeoisie is once again seeking to obscure the simple truth: the only alternative to the destruction of humanity by capitalism in decay is the proletarian revolution and the construction of a communist society. In particular, it needs to hide the fact that any serious proletarian movement will inevitably have to confront the very things that the anti-globalisation movement supports: the state, the left , the trade unions and democracy.
The working class must recognise the bourgeois nature of all social forums including the AISF and anti-globalisation ideology and see it for what it is: an obstacle to its authentic struggles to defend itself from the growing assaults of capitalism.

http://en.internationalism.org/ci/2006/social-forum-delhi

DFC said...

//உடனே நாங்க அந்தக் கம்மூனிஸ்டுகள் இல்ல, நாங்க வேறன்னு ஜல்லி அடிக்கும் பதிவர்கள//

ஆமாம் அப்படி ஒரு கும்பல் இருக்கிறது. ஜாதி இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினரை இகழ்த்தி பேசி திருப்தி அடையும் sadists.
இவர்களின் ஒரே நோக்கம் அரசியல் ஆதிக்கம் (Political Domination) அதற்காக என்ன வேண்டுமானாலும் செய்பவர்கள்.
இவர்கள் இதை புரிந்து செய்கின்றனர், சிலர் நோக்கம புரியாமல் அவர்களை பின்பறறுகின்றனர், சிலருக்கு இது ஒரு கல் எரியும் விளையாட்டாக இருக்கு. அது ஒரு சந்தர்ப்பவாத கூட்டம்.
எனக்கு மிகவும் பிடிக்காதது இவர்களின் நேர்மையற்ற தன்மை.

K.R.அதியமான். 13230870032840655763 said...

'மறுகாலனியவாதம்' என்னும் பிதற்றல்

ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு வித்திட்ட கிழக்கிந்திய கம்பேனியின் ஞாபகம் இன்னும் பலரையும் வாட்டுகிறது. சூழ்நிலைகளும், கால கட்டமும் பலவிதமாக மாறினாலும் இந்த பயம் இன்னும் பல இடது மற்றும் பிற சிந்தனைகளை இன்றும் பாதிக்கிறது.

'பன்னாட்டு நிறுவனங்களை இங்கு தொழில் தொடஙக அனுமதித்தால், அவை நம் வளங்களை சூறையாடும் ; ஏழை தொழிலாளிகளை சுரண்டும், சிறு தொழில்களை அழிக்கும், அரசின் கொள்கைகளை மறைமுகமாக கட்டுப்ப‌டுத்தும்' ; இவ்வாறாக பல குற்றச்சாட்டுகள், பயங்கள். 1950 முதல் 1991 வரை நமது பொருளாதார கொள்கைகள் இதன் அடிப்படையிலேயே வகுக்கப்பட்டன.

1955இல் யு.எஸ்.ஸ்டீல் என்னும் அமெர்க்க கம்பெனி, பிகார் / ஒரிசா பகுதிகலில் ஒருபெரிய எஃகு ஆலை அமைக்க விரும்பியது. ஆனால் நமது 'ஜனனாயக சோசியலிச' அரசாங்கம் அதற்கு மறுத்துவிட்டது. அந்நிறுவனம் முதலீடு (டாலர்களில்), தனது தொழில்நுட்பம் மற்றும் (மேனெஜ்மென்ட்) நிர்வாக மேலான்மை போன்றவற்றை முழுவதும் இங்கு பயன்படுத்த தாயாராக இருந்தது. ஆனால் அரசு மிக அதிக செலவில், பொதுத் துறையில், பிலாய் எஃகு ஆலை அமைத்தது. அந்த‌ ஆலைக்கு தேவையான‌ ப‌ல‌ ஆயிர‌ம் கோடி முத‌லீட்டை நாம் க‌ட‌ன் வாங்கியும், ம‌க்க‌ளின் வ‌ரிப்ப‌ண‌த்திலிருந்தும் செல‌வ‌ளித்தோம். ப‌ல‌ ஆண்டுக‌ள் ந‌ஷ்ட‌த்திலும், ல‌ஞ்ச‌ ஊழ்ல்க‌ளிலும், நிர்வாக‌ சீர்கேடுக‌ளிலும் அது ந‌ம‌க்கு மிக‌ப் பெரிய‌ சுமையாக‌ இருந்த‌து. அதே ச‌ம‌ய‌ம் எஃகு தேவை மிக‌ அதிக‌ரித்த‌தால், ப‌ற்றாக்குறைக‌ள், க‌ருப்பு மார்க்கெட் உருவான‌து. சோசிய‌லிச‌ கொள்கைக‌ளின்ப‌டி, எந்த‌ ஒரு தனியார் நிறுவ‌ன‌மும் த‌ன‌து இஷ்ட்ட‌ம் போல் த‌ன்து உற்ப‌த்தியை பெருக்க‌ அனும‌தி இல்லை. அத‌னால் டாடா ஸ்டீல் நிறுவ‌ன‌மும் உற்ப‌த்தி திற‌னை (புதிய‌ ஆலைக‌ள் அமைத்து) அதிக‌ப்ப‌டுத்த‌ முடிய‌வில்லை. க‌டுமையான‌ ப‌ற்றாக்குறை, விலை உய‌ர்வு, க‌ள்ள‌ ச‌ந்தை, ஊழ‌ல் உருவாகின‌.

சிம‌ன்ட், ச‌ர்க‌ரை, உர‌ம், ம‌ருந்து, பொறியிய‌ல் எந்திர‌ங்க‌ள், ஜவுளி ஆலைகள் ம‌ற்றும் அனைத்து துறைக‌ளிலும் இதே க‌தைதான். செய‌ற்கையான‌ ப‌ற்றாக்குறை, உல‌க‌ ச‌ந்தையை விட‌ மிக‌ அதிக‌ விலை, தரக்குறைவான பொருள்கள், க‌ள்ள‌ மார்க்கெட், ல‌ஞ்ச‌ம், ப‌துக்க‌ல், க‌ட‌த்த‌ல், போன்ற‌ எதிர்ம‌றையான‌ விளைவுக‌ளே உருவாகின‌. விலைவாசி இத‌ன் மூல‌ம் க‌டுமையாக‌ உய‌ர்ந்த‌தால் வ‌றுமை மிக‌ அதிக‌மான‌து.
வ‌ரி விதிப்பும் மிக‌ மிக‌ அதிக‌மாக்க‌ப்ப‌ட‌தால் புதிய‌ தொழில் நிறுவ‌ன‌ங்க‌ள் உருவாக்க‌ தொழில் முனைவோர் விரும்ப‌வில்லை. அர‌சாங்க‌ வேலைக்கு செல்ல‌வே பெரும்பாலான‌ இளைஞ்ர்க‌ள் விருப்பின‌ர். ஆனால் எல்லேருக்கும் அர‌சு வேலை த‌ர‌ எந்த‌ கால‌த்திலும் இய‌லாது. ஆக‌வே வேலை இல்லா திண்டாட‌ம் மிக மிக அதிக‌மான‌து.

1977இல் அய்.பி.எம் நிறுவனத்தை ஜனதா அரசு நாட்டை விட்டே துரத்தியது. அவர்கள்தாய்லாந்திலும், சைனாவிலும் தங்கள் ஃபெக்ட்ரிகளை அமைத்தனர். நாம் ப‌ல‌ ஆண்டுக‌ளை வீணடித்தோம். இறக்குமதி செய்ய டாலர்கள் இல்லாததால், உலக வங்கி (ஐ.எம்.எஃப்) இடமிருந்து பல‌ ஆயிர‌ம் கோடி டாலர்கள் கடன் வாங்க வேண்டிய கட்டாயம். வட்டி கட்டவே மீண்டும் கடன் வாங்க வேண்டிய நிலை. இவ்வாறு திவால் நிலைக்கு த‌ள்ள‌ப்ப‌ட்ட‌தால், வேறு வ‌ழியின்றி க‌ட்டுப்பாடுக‌ளை த‌ள‌ர்தி, அந்ந்திய‌ முத‌லீடுக‌ளையும், ப‌ன்னாட்டு நிறுவ‌ன‌ங‌க‌ளையும் 1991க்கு பின் தாராள‌மாக‌ அனும‌தித்தோம்.

இன்று ப‌ல‌ நூறு ப‌ன்னாட்டு நிறுவ‌ங்க‌ள் இங்கு சுத‌ந்திர‌மாக‌ தொழிறசாலைக‌ள் அமைத்து மிக‌ அருமையான‌, ம‌லிவான‌ பொருட்க்க‌ளை உற்ப‌த்து செய்கின்ற‌ன‌ர். இத‌னால் ப‌ல‌ ல‌ச்ச‌ம் பேர்க‌ளுக்கு நேர‌டியாக‌வும், ம‌றைமுகமாக‌வும் வேலை வாய்ப்பு, அர‌சுக்கு மிக‌ அதிக‌ வ‌ரி வ‌சூல், ம‌ற்றும் ம‌க்க‌ளுக்கு ம‌லிவான‌, தர‌மான பொருள்க‌ள் கிடைக்கின்ற‌ன‌. உதார‌ண‌மாக‌ : நோக்கியா செல் போன் நிறுவ‌ன்ம் சென்னை அருகே உருவான‌வுட‌ன், 1500 ரூபாய்க்கு ந‌ல்ல‌ செல்போன் கிடைக்கிற‌து. இன்டெல், அய்.பி.எம், மைக்ரோசாஃப்ட்,ஜி.ஈ., அல்ஸ்தோம், ஹுன்டாய், போர்ட், எ.பி.பி., ஹோன்டா, மிட்ஷுபிஷி, ம‌ற்றும் பல நிறுவனங்கள் வந்து உள்ளன. அன்னிய செலாவானி இருப்பும் மிக,மிக அதிகமாகி இன்று அய்.எம்.எஃப் வங்கியிடம் கடனே வாங்க அவசியமில்லா நிலை !!!

புதிய போட்டியினால், இதுவரை ஏகபோகத்தில் சுகமாக வளர்ந்த இந்திய நிறுவன‌ங்கள் (உ.ம் : பி.ஸ்.என்.எல், பஜாஜ் ஆட்டோ, அய்.டி.அய், எஸ்.பி.அய் போன்றவை) தஙக‌ளின் மெத்தன‌ போக்கிலிருந்து மீண்டு, தரத்தை உயர்த்தி, உற்பத்தி செலவை குறைத்து, நவீன தொழில் நுட்பத்தை உபயோகப் படுத்த ஆரம்பித்தனர்.

பன்னாட்டு நிறுவ‌ன‌ங்கள், எதோ ஹைடெக் பொருட்க்க‌ளை 'ப‌ண‌க்கா‌ர‌' வ‌ர்க‌த்திற்க்காக‌ ம‌ட்டும், ஏழை தொழிலாளர்க‌ளை 'சுர‌ண்டி', த‌யாரிக்கின‌ற‌ன‌ என்ற‌ பொய்யான‌ வாத‌த்தை, பிர‌மையை இட‌துசாரிக‌ள் உருவாக்குகின்ற‌ன‌ர். இந்தியாவை மீண்டும் கால‌னியாக்குகின்ற‌ன‌ இவை,என்றும் கதைக்கிறார்க‌ள். முதலாவுதாக இது போன்ற நிருவனங்களில் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களுக்கு, மற்ற நிறுவனங்களை விட மிக அதிக சம்பளம், சலுகைகள். மக்களுக்கு மிக நல்ல சேவைகள்/பொருட்க்கள். அரசாஙக்திற்க்கு நல்ல வரி வசூல் (அதன் மூலம் ஏழ்மை ஒழிப்பு திட்டங்கள், நலத்திட்டங்களை அமல் படுத்த வாய்ப்பு). நாட்டின் பொருளாதாரம் முன்னேற‌ வாய்ப்பு.

1991க்கு முன் இருந்த நிலைமையே ப‌ர‌வாயில்லையா ? ஒப்பிட்டு பாருங்க‌ள். அனேகமாக‌ இதை ப‌டிக்கும் அனைவ‌ருமே ஏதோ ஒரு வ‌கையில் ப‌ன்னாட்டு நிருவ‌ன‌ங்க‌ளினால் ப‌ய‌ன்டைந்திருப்பீர்க‌ள். அல்ல‌து வேலை வாய்பை பெற்றிருப்பீர்க‌ள். யோசியுங்க‌ள் ந‌ண‌ப‌ர்க‌ளே.

Anonymous said...

காங்கிரஸ் மந்திரி சிதம்பரமே அமெரிக்கவில் போய் இந்தயா நேருவின் சோஷலிஸ்த்தினால் உருப்படாமல் போய்விட்டது என ஒப்பாரி வைக்கிறர்.

http://www.indianembassy.org/newsite/press_release/2007/Oct/14.asp

". For well over three decades after independence, India adopted a dirigiste model of economic development. The State was the principal driver of the economy and the economy itself remained closed to the rest of the world. In those thirty years, India’s GDP grew at an average rate of 3.5 per cent. I call those years the “lost decades”.

8. That model exacted a price. It also left a legacy that, to this day, remains a heavy burden. The socialist jargon had pervaded all walks of life and, especially, all economic activity. In the 1980s, first Indira Gandhi and, following her, Rajiv Gandhi made a brave effort to dismantle some pieces of the monstrous and rapacious structure that had been erected over the years. Rajiv Gandhi, in particular, challenged the people to think of the opportunities that lay ahead in the fields of information technology, communications, aviation, urban development, medicine and education. Politics stood in their way. Nevertheless, the new, though feeble, wind that was allowed to blow into the house lifted the annual growth rate to an average of 5.6 per cent in that decade."


காங்கிரஸே நேருவிசத்தை ஓரங்கட்டிவிட்டது

dondu(#11168674346665545885) said...

//காங்கிரஸே நேருவிசத்தை ஓரங்கட்டிவிட்டது//

தீர்க்கதரிசியும் மாமனிதருமான ராஜாஜி அவர்கள் மரணத்துக்கு அப்பாலும் வெற்றி பெற்றுள்ளார்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

Anonymous said...

அப்பன் பீயள்ளினால் மகனும் பீயள்ளவேண்டும் என்று சொன்ன ராஜாஜி உமக்கு தெய்வம். (சாதி மத பேதமின்றி அனைவரும் சமமாக இருக்க வெண்டும் கீழ் சாதி ஏழைகள் முன்னேற வேண்டும் என்று பாடுபட்ட பெரியார் உமக்கு பேய்!!) அப்படிப்பட்ட ராஜாஜி சொல்வது உமக்கு வேதவாக்கு!!! ஏனெனில் நீரும் ராஜாஜியும் ஒரே இனம்!! அதுதானே ரகசியம்!!

லக்கிலுக் (மடிப்பாக்கம்)

dondu(#11168674346665545885) said...

//ராஜாஜி சொல்வது உமக்கு வேதவாக்கு!!!//
எனக்கு மட்டுமல்ல பெரியாருக்கும்தான். அதை தமிழ்நாடே அறியும், லக்கிலுக்கின் பெயரில் வந்திருக்கும் அனானி.

டோண்டு ராகவன்

 

Listed in tamizmaNam.com, where bloggers and readers meet :: தமிழ்மணம்.காம்-ல் பட்டியலிடப்பட்டு, திரட்டப்படுகிறது