Congratulations, you have won the third prize, a TV set!

சமீபத்தில் 1972-ல் ஜூன் மாதம் ஒரு திங்கட்கிழமையன்று மத்தியப் பொதுப்பணி துறை அலுவலகத்திற்கு வரும் போது பகல் 1 மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. வழக்கமாக டோண்டு ராகவன் லேட்டாகத்தான் அலுவலகம் செல்வான் என்பது உண்மையானாலும், அன்றைக்கு அது என்னுடைய குற்றம் இல்லை. ஏனெனில் ஜூனியர் இஞ்சினியர்கள் தேறவேண்டிய அக்கௌண்டன்சி பரீட்சை எழுதி விட்டுத்தான் வந்தேன். அது பாஸ் செய்யவில்லையானால் முதல் இன்க்ரிமெண்டுக்கு பிறகு அடுத்து வரும் இன்க்ரிமெண்டுகள் நிறுத்தப்படும். ஆகவே அதை பாஸ் செய்ய வேண்டியது மிக முக்கியம். அன்று நன்றாகவே பரீட்சை எழுதியிருந்தேன். தேர்ச்சியும் பெற்றேன் ஆனால் அது பின்னால் தெரிய வந்தது, இப்பதிவுக்கு முக்கியம் இல்லை அது.

உள்ளே வந்ததுமே எனக்காக ஒரு தந்தி காத்திருந்தது என்று பியூன் கூறி அதை என் டேபிள் மேல் வைத்து சென்றார். எனக்கு அடிவயிறு கலங்கி விட்டது. என் தந்தை தனியாக நங்கநல்லூரில் இருந்தார். அவரை பார்த்து கொள்ளக்கூட யாரும் இல்லை. எங்களது மற்ற உறவினர்கள் தி.நகரில் இருந்தனர். ஆகவே தந்தி என்றதும் பயம் வந்தது. மனதை திடப்படுத்திக் கொண்டு பிரித்தேன். அதன் வாசகம் இவ்வாறு இருந்தது "Congratulations, you have won the third prize in the Neko soap contest, a TV set. Regards, Digikar, Parke Davis".

எனக்கு நிஜமாகவே திகைப்பு. சில மாதங்களுக்கு முன்னால் நீக்கோ சோப் போட்டி ஒன்றில் பங்கெடுத்திருந்ததை அச்சமயம் நினைவுக்கு கொண்டுவர சில நிமிடங்கள் பிடித்தன. தந்தைக்கு ஒன்றும் இல்லை என்ற நிம்மதிக்கு முன்னால் இந்த சந்தோஷம் பெரிதாகத் தெரியவில்லை. பிறகு நண்பர்களுக்கு தெரியவர எல்லோரும் வாழ்த்துக்கள் தெரிவித்தனர். அந்த ஆண்டு அக்டோபர் இரண்டாம் தேதிதான் பம்பாயில் டெலிவிஷன் ஒளிபரப்பு ஆரம்பமாக இருந்தன. தொலைக்காட்சி நிலையத்துக்கான வேலைகளை மத்தியப் பொதுப்பணித் துறைதான் கவனித்து கொண்டிருந்தது.

எனக்கு பரிசாக அறிவிக்கப்பட்ட டி.வி. யின் பெயர் ஸ்டாண்டர்ட் டி.வி. ஒரே ஒரு சேனல் மட்டுமே. எது எப்படியானாலும் நான் ஒரு விஷயத்தில் தெளிவாக இருந்தேன். டி.வி. வேண்டாம் என்று தீர்மானித்தேன். எனக்கென்னவோ அது வந்து விட்டால் அதற்கு அடிமையாகிவிடுவோமோ என்ற பயம். என் தந்தைக்கு முதலில் தந்தி அனுப்பினேன் பரிசு கிடைத்ததை பற்றி கூற. பிறகு விவரமான கடிதம் எழுதினேன். டி.வி யை நான் ஏன் வாங்க விரும்பவில்லை என அதில் விலாவாரியாக குறிப்பிட்டிருந்தேன். என்ன ஆச்சரியம் நான் என் தந்தைக்கு கடிதத்தை போஸ்ட் செய்த கிட்டத்தட்ட அதே நேரத்தில் அவரும் எனக்கு கடிதம் போட்டிருக்கிறார். இரண்டு கடிதங்களும் கிராஸ் ஆகியிருந்தன. அவர் கடிதத்தில் நான் சொன்னதையே அவரும் குறிப்பிட்டிருந்தார். டி. வி. பரிசை வாங்க வேண்டாம் என அவரும் அறிவுரை கூறியிருந்தார். ஆக, இந்த விஷயத்தில் எங்கள் கருத்துக்கள் 100% ஒத்து போயின.

என் நண்பர்கள் என்னை இதற்காக சாடினர். என் பெரியப்பா பெண் செம்பூரில் வசித்து வந்தார். அவரும் டி.வி.யை வாங்கி தனக்கு விற்குமாறு கூறினார். நண்பர்களும் அவ்வாறே கூறினர். நான் பார்க் டேவிசுடன் தொடர்பு கொண்டு டி.வி.க்கு பதிலாக அதன் விலையை கொடுத்து விடுமாறு கூறினேன். ஆனால் கம்பெனி அதை ஒத்து கொள்ளவில்லை. வேறு வழியின்றி அதை ஏற்க வேண்டியதாயிற்று.

ஒரு மாலை டி.வி. வந்தது. பார்க் டேவிஸின் மேனேஜர் டிஜிகரும் வந்திருந்தார். டி.வி.யை அறையில் வைத்துவிட்டு ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்து கொண்டோம். டி.வி.க்கு முன்னால் நானும் டிஜிகரும் போஸ் கொடுத்தோம். என் ரூம் மேட் (நாங்கள் அச்சமயம் பத்து பேர் ஒரு அபார்ட்மெண்டில் பேயிங் கெஸ்ட் முறையில் தங்கியிருந்தோம்) வீரராகவன் ஒரு யோசனை சொன்னான். அதாவது டி.வி.யின் மேல் சில நீக்கோ சோப்புகளை பேக்ரௌண்டாக அடுக்கலாம் என்றான். அது நல்ல ஐடியா என ஒத்து கொண்ட டிஜிகர் என்னிடம் "நீங்கள் நிஜமாகவே இந்த சோப் உபயோகிப்பவரா" என்று சொல்லி வைத்தாற்போல கேட்டார். நண்பன் ஜயக்குமார் உடனேயே கூறினான், "இவனைத் தவிர நாங்கள் ஒன்பது பேரும் அதைத்தான் உபயோகிக்கிறோம்" என்று. அவருக்கே சிரிப்பு வந்து விட்டது. தலையை ஆட்டிக்கொண்டே சோப் இல்லாமலே போட்டோ எடுத்து கொண்டு டி.வி.யை என்வசம் ஒப்படைத்து சென்றார்.

நடந்தது இதுதான். காண்டஸ்ட் படிவத்தில் மூன்று சுலபமான கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. நினைவிலிருந்து கூறுகிறேன், தாஜ்மஹாலை கட்டியது யார்? மகாத்மா காந்தி எந்த ஆண்டு பிறந்தார்? இந்தியா எப்போது குடியரசாயிற்று? இவை எல்லாமே ஜுஜுபி கேள்விகள். நான்காவதாக வந்த வாக்கியத்தை நிறைவு செய்வதுதான் முக்கியம். I love Neko soap because ... (fill up by using not more than 10 words). நான் எழுதியது I love Neko soap because it transforms bathing into a pleasure from a dreaded routine. என்பதே. இதற்குத்தான் மூன்றாம் பரிசு. காண்டஸ்ட் படிவத்துடன் மூன்று நீக்கோ சோப்பின் காலி உறைகளை வைக்க வேண்டும். அதை நான் வீரராகவன், சுந்தரம் மற்றும் ஜயக்குமாரிடமிருந்து பெற்று படிவத்துடன் இணைத்து அனுப்பியிருந்தேன். பிறகு மறந்தும் போயிருக்கிறேன்.

அடுத்த நாள் இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் பேப்பரில் முக்கிய பக்கத்தில் இந்த காண்டஸ்ட் ரிசல்ட் வெளியிடப்பட்டது. Fridge, washing macine and then TV set என்ற வரிசையில் முதல் மூன்று பரிசுகள். பிறகுதான் மனித மனத்தின் விசித்திரங்கள் புலப்பட ஆரம்பித்தன. முதலில் டி.வி செட் வேண்டாம் என நான் எழுத்தில் அறிவித்தபோது நான் மேலே சொன்னது போல நான் அவசரப்பட்டுவிட்டதாகக் கூறினர். தாங்கள அதை விலை கொடுத்து வாங்கியிருப்பார்கள் எனவும் கூறினர். ஆனால் என்ன ஆச்சரியம், பார்க் டேவிஸ் நான் கூறியதை கேட்காது டி.வி செட்டை தள்ளிவிட்டு செல்ல சரி விலைக்கு எடுத்து கொள்கிறீர்களா என கேட்க, எல்லோரும் பைய நழுவினர். பூனாவில் இருந்த என் உறவினர் 2000 ரூபாய்க்கு எடுத்து கொள்வதாகவும் ஆனால் மாதம் ஐம்பது ரூபாயாக தந்து 40 மாதங்களில் பணம் முழுக்க தருவதாக அன்புடன் கூறினார். சரி இதெல்லாம் காரியத்துக்காகாது என டி.வி. உருவாக்கிய போல்ஸ்டார் எலெக்ட்ரானிக்ஸையே அணுக அவர்கள் தொழிற்சாலை விலை கொடுத்து எடுத்து கொள்வதாக கூறி பம்பாயில் அவர்கள் ஷோ ரூம் முகவரியை கொடுத்தனர். அங்கு செப்டம்பர் 1972-ல் அதை சேர்ப்பித்து ரசீதும் பெற்று கொண்டேன். இரண்டு மாதங்களில் 1890 ரூபாய் செக்காக தந்தனர். அத்துடன் அதன் கதை முடிந்தது. ஆனால் மனித மனத்தின் விசித்திரங்களுக்கு முடிவே இல்லை. டில்லியிலிருந்த இன்னொரு உறவினர் (இவர் பூனாக்காரரின் சகலை, இருவருமே எனது பெரியப்பாவின் மாப்பிள்ளைகள்) பிறகு பம்பாய் வந்தபோது இது பற்றி கேட்டார். "என்ன டோண்டு, 1890 ருபாய்தான் என்றால் நானே அதை வாங்கி கொண்டிருப்பேனே" என்று. பூனாக்காரரும் அருகில் இருந்தார். நான் இதற்குள் சற்று தேறிவிட்டேன், "அடேடே அத்திம்பேர், உங்களுக்குன்னா, நான் இலவசமாகவே தந்திருப்பேனே" என்று கூற இரண்டு சகலைகளும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து புன்முறுவல் செய்து, "பேஷ், டோண்டுவும் தேறிட்டான்" என்று ஒத்து கொள்ள, நான் பணிவுடன் பூனாக்காரர் தவணை முறையில் தருவதாகக் கூறியதை கூற, மறுபடியும் இரு சகலைகளும் அவுட்டு சிரிப்புடன் கை குலுக்கி கொண்டனர்.

சசிதரன் நாயர் என்பவரிடமிருந்து மலையாளத்தில் ஒரு கடிதம் வந்தது. என் மலையாள சக இஞ்சினியர் சித்திக் படித்து சொன்னதிலிருந்து நான் அறிந்தது என்னவேன்றால், ஒரு மலையாளிக்கு பரிசு கிடைத்ததில் சந்தோஷம் என குறிப்பிட்டு விட்டு (நான் ராகவன் நாயர் என எண்ணியிருப்பார் போல) மத்தியப்பொதுப்பணித் துறையில் கலாசி வேலை வாங்கித் தரச்சொல்லி கேட்டிருந்தார். கிழிந்தது கிருஷ்ணகிரி என்று எண்ணினேன். என்ன செய்வது அக்காலக் கட்டத்தில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் கடுமையாகவே இருந்தது.

அதன்பிறகு டி.வி. 1979-ல் தான் சென்னையில் வாங்கினேன். அது பற்றி பிறகு.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

என்னைப் புரட்டிப்போட்ட அந்த ஞாயிற்றுக் கிழமை

1971, செப்டம்பர் மாதம் முதல் ஞாயிற்றுக் கிழமை. என் பார்வைக் கோணத்தையே புரட்டிப் போட்ட அந்த நாள் வழக்கம் போலத்தான் விடிந்தது. விடிகாலை 6 மணிக்கு பம்பாய் மாதுங்காவில் நான் தங்கியிருந்த சரஸ்வதி நிவாஸில் என் ரூம் மேட் குளத்து ஐயர் வழக்கம் போல "டோண்டு" எங்கள் வேலைக்காரனைக் கூப்பிட, நானும் வழக்கம்போல "என்ன" என்று கேட்டு எழ, எல்லாம் வழக்கம் போலவே நடந்தது. (வேலைக்காரனின் பெயரும் டோண்டுதான், அவன் ஒரு மஹாராஷ்ட்ரியன்).

எங்கள் ஃப்ளேட்டில் மொத்தம் பத்து தமிழர்கள் குடியிருந்தோம். இதைப் பற்றியெல்லாம் நான் ஏற்கனவே இந்தப் பதிவில் போட்டுள்ளேன். ஆகவே இப்போது வேறு விஷயம் கூறுவேன்.

இப்பதிவில் குறிப்பிட்டுள்ள அந்த ஞாயிறு வரை என் நடத்தை எனக்கு அறுவை மன்னன் என்று பெயர் வாங்கித் தந்தது என்றால் மிகையாகாது. பொறியியல் கல்லூரியில் படிக்கும் காலங்களில் நான் கூறிய அறுவை ஜோக்குகள் மகாபிரசித்தம். அவற்றில் ஒன்றை நான் இந்தப் பதிவில் கூறியுள்ளேன். இம்மாதிரி நாளொரு வண்ணமும் பொழுதொரு அறுவையாக வாழ்ந்த நான் படிப்படியாக நண்பர்களால் தவிர்க்கப்பட்டேன். எனக்குத்தான் முதலில் அது புரியவில்லை. என்னைப் பார்த்த உடனேயே நண்பர்கள் ஓடுவது எனக்கு ஒரு விதமானப் பெருமை தருவதாகவே நம்பினேன்.

ஜனவரி 1971-ல் பம்பாய்க்கு வந்த நான் வழக்கமான அறுவை ஜோக்ஸ் சொல்ல இங்கும் என் மேல் ஒரு வித விரோத பாவமே உண்டானது. இப்போதுதான் நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்தேன். இருப்பினும் தவறு என் பேரில் இருப்பதாக நினைக்கவேயில்லை. எப்படியிருக்கும்? நான் என்னவோ ரொம்ப பெர்ஃபெக்ட் ஆசாமி என்ற எண்ணத்தில்தானே நான் இருந்தேன். ஆகவே நான் மாறவில்லை.

மறுபடியும் இந்த குறிப்பிட்ட ஞாயிற்றுக் கிழமைக்கே வருகிறேன். நிதானமாக எழுந்து பிறகு 11 மணி அளவில் கன்ஸர்ன்ஸுக்கு சாப்பிடச் சென்றேன். வழக்கம் போலத் தனியாகத்தான், ஏனெனில் என் சக அறைவாசிகள் என்னைத் தவிர்த்தனர்.

சாப்பாட்டுப் பந்தியில் ஒருவன் மிகப் பரிச்சயமாகத் தோன்றினான். ஆனால் அவனை நான் அதுவரை பார்த்ததேயில்லை. அவனும் என்னை அடையாளம் கண்டதாகக் காட்டிக் கொள்ளவேயில்லை. இதை பற்றி யோசித்துக் கொண்டே அவன் தன் நண்பர்களுடன் பேசுவதைக் கவனித்தேன். அவன் மட்டுமே அதிகம் பேசினான். மற்ற நண்பர்கள் அவன் பார்வையை தவிர்த்தனர். இவனோ அதைப் பற்றியெல்லா கவலையற்று அறுவை ஜோக்குகளாக அடித்து தன் ஜோக்குகளுக்கு தானே சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

திடீரேன எனக்கு மின்னல் போல் ஓர் எண்ணம் வந்தது. "அடேடே இவன் என்னைப் போலவே நடந்து கொள்கிறானே" என்று தோன்றியது. அதுவும் அறுவை ஜோக்குகள் கூறும்போது அவன் செய்த முக சேஷ்டைகள் எனக்கு அறுவெறுப்பாக இருந்தன. அவன் கூட வந்த நண்பர்கள் சங்கடத்தில் நெளிந்ததைப் பார்த்ததும் என் நண்பர்கள் பலர் என் நினைவில் வந்தனர். அடடா இது வரை நாமும் இம்மாதிரித்தானே மற்றவரைப் படுத்தினோம் என்று தோன்றியது. அந்த வினாடியிலிருந்து என் வாழ்க்கை முறையே மாறியது.

சாப்பிட்டு முடிந்ததும் அறைக்குத் திரும்ப மனதில்லை. ஆகவே அரோராவில் காலைக் காட்சிக்கு சென்றேன். படம் புதிய பூமி. எம்.ஜி.ஆர். படம். மூளைக்கு வேலையில்லை. ஆகவே நான் பாட்டுக்கு என்னைப் பற்றியச் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து போக முடிந்தது.

இது வரை நடந்ததை மாற்ற முடியாதுதான். இனிமேல் எவ்வாறு நடந்து கொள்வது என்பதைத்தானே பார்க்க வேண்டும். என்ன செய்வதென்று உடனே புலப்படாததால் அமைதி காக்க முடிவு செய்தேன். பேச்சைக் குறைத்தேன். கேட்டக் கேள்விக்கு நேரடியான பதில், இடக்கான கேள்விகளுக்கு மௌனமே பதில் என்று இருக்க ஆரம்பித்தேன். இன்னும் அதிகப் புத்தகங்கள் படிக்க ஆரம்பித்தேன், அறையை விட்டால் கன்ஸர்ன்ஸ், அங்கிருந்து அலுவலகம், மாலை துரை லெண்டிங்க் லைப்ரரி, இரவு கன்ஸர்ன்ஸில் சாப்பிட்டப் பிறகு திரும்பவும் அறைக்கு செல்வது என்று ஒரு வழக்கம் செய்து கொண்டேன். ஏதாவது பேச நினைத்தால் அதை கூறத்தேவைதானா என்பதை என்னை நானே பலமுறை கேட்டுக் கொண்டு பல முறை அதைக் கூறாமலேயே விட்டதில் பல தகராறுகள் தவிர்க்கப்பட்டன.

சரியாக ஒரு மாதம் கழித்துத்தான் என் அறை மற்றும் அலுவலக நண்பர்கள் எனக்குள் ஏற்பட்ட மாறுதல்களை உணர ஆரம்பித்தனர். என்ன ஆயிற்று என்று கேட்டவர்களுக்கு புன்னகை மட்டுமே பதிலாக அளித்தேன். மெதுவாக நண்பர்கள் என்னை ஒதுக்காமல் தங்களுடன் சேர்த்துக் கொண்டனர். இருப்பினும் அவர்களைப் பேச விட்டு நான் காது கொடுத்து கேட்டேன். முடிந்தவரை என்னால் ஆன உதவிகள் செய்தேன். தேவையற்று என்னுடன் கருத்து வேறுபாடு கொண்டவருடன் தர்க்கம் செய்து அவர்கள் முடிவை மாற்றும் என் வழக்கமான முயற்சியை அடியோடு கைவிட்டேன். ஒருவருடைய கருத்தை மற்றவர்கள் மாற்ற இயலாது, அதற்கு தேவையும் இல்லை என்பதை புரிந்து கொண்டேன். என்னிடம் விரோத பாவம் கொண்டவர்களை அலட்சியம் செய்தேன். அது அவர்கள் எடுத்த முடிவு, நான் யார் அதை மாற்ற என்றுதான் எனக்குப் பட்டது. அதனால் ஏற்படும் கால விரயங்களும் இப்போது இல்லை. நான் பேசும்போது எதிராளி கவனிக்கவில்லை என்று தோன்றினால் பேச்சை அப்படியே நிறுத்தி விடுவேன்.

இன்று இப்பதிவை போடும்போது 34 வருடங்களுக்கு முந்தைய அந்த ஞாயிற்றுக் கிழமை இப்போதும் பசுமையாக என் மனக்கண்களின் முன்னே தோன்றுகிறது. ஏன் அந்த தினம் மட்டும் எனக்கு அவ்வாறு நடந்தது? அந்த முகம்தெரியா அறுவை மன்னனுக்குத்தான் நன்றி கூற வேண்டும். அவன் அல்லவோ என்னை நானே உணரச் செய்தான்?

இன்று வரை அதைப் பற்றி நான் பேசியதோ எழுதியதோ இல்லை. அதை என் மனத்துக்குள்ளேயே பூட்டி வைத்திருந்தேன். இப்போது வெளியே எழுதியது மனத்துக்கு நிறைவை தருகிறது.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

பம்பாய் நினைவுகள் - 3

மூன்றரை வருடங்கள்தான் பம்பாயில் இருந்தேன். ஆனால் என் வாழ்வின் போக்கை அவை முற்றிலும் மாற்றி விட்டன. அந்த மாற்றங்களில் முக்கியமானது என் எண்ணப்போக்கில் நிகழ்ந்த மாறுதல். 25 வயது வரை சென்னையிலேயே இருந்து பழக்கப்பட்டவன் நான். ஐந்து வருடங்கள் பொறியியல் கல்லூரியில் படித்தபோதும் டே ஸ்காலராகத்தான் இருந்தேன். பெற்றோர் பராமரிப்பில் இருந்து பழகி விட்டிருந்தேன். முதலில் பம்பாய்க்கு சென்றபோது கண்ணை கட்டி காட்டில் விட்டது போல இருந்தது. ஆனால் சில நாட்களிலேயே பம்பாய் பழகிவிட்டது. எனக்கு ஹிந்தி ஏற்கனவே நன்றாக தெரியுமாதலால் ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. அது தவிர தங்கியது மாதுங்காவில். இன்னொரு மாம்பலம் என்றே கூறலாம்.

இருந்தாலும் முதலில் வேண்டாவெறுப்பாகத்தான் சென்னையை விட்டு பம்பாய் சென்றேன். என்னுடைய முதல் போஸ்டிங் அந்த நகரில்தான். முக்கியமாக ஜெர்மன் புத்தகங்கள் படிக்கக் கிடைக்குமா என்ற சஞ்சலம். பம்பாய் மேக்ஸ் ம்யுல்லர் பவனுக்குச் சென்று நூலகத்தில் உறுப்பினராகச் சேர விண்ணப்பத் தாள் கேட்டேன். இங்கு நூலகம் ஒன்றும் கிடையாது என்றுத் திட்டவட்டமாகக் கூறப் பட்டது. ஆனால் ஒரு அறையில் பல புத்தகங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். என்ன செய்வது என்று ஒரு நிமிடம் திகைத்தேன். பிறகு பம்பாயில் உள்ள மேற்கு ஜெர்மனியின் துணைத் தூதருக்கு ஒரு இன்லேண்ட் லெட்டரில் கடிதம் எழுதினேன். மேக்ஸ் ம்யுல்லர் பவனில் நடந்ததைக் கூறி கான்ஸுலேட்டில் ஏதாவது நூலகம் உள்ளதா என்றுக் கேட்டிருந்தேன்.

இரண்டே நாட்களில் பதில் வந்தது. அக்கடிதத்தில் மேக்ஸ் ம்யுல்லர் பவனில் நூலகம் இல்லை என்பதைக் கேட்டதில் அதிர்ச்சி அடைந்ததாக எழுதப்பட்டிருந்தது. பதில் கடிதத்தை எடுத்துக் கொண்டு உடனே மேக்ஸ் ம்யுல்லர் பவன் செல்லுமாறு எனக்கு ஆலோசனை கூறப்பட்டது. அங்கு சென்றால் இம்முறை வரவேற்பு முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தது. என்னிடம் 10 ரூபாய் பெற்றுக் கொண்டு நூலக அட்டை வழஙப்பட்டது. அட்டை எண் 2. எண் 1 டைரக்டருடையது.

பிறகுதான் தெரிந்துக் கொண்டேன், டைரக்டர் கான்ஸுலேட்டுக்கு அழைக்கப்பட்டுக் கண்டனம் செய்யப்பட்டார் என்று. விஷயம் என்னவென்றால் ஜெர்மன் அரசிடமிருந்து நிதியுதவியைப் பெற்று நூலகத்துக்காக வாங்கும் புத்தகங்கள் டைரக்டர், அவர் குடும்பத்தினர் மற்றும் இதர அதிகாரிகளால் தனிப்பட்ட முறையில் உபயோகிக்கப்பட்டன என்று. நான் எப்போது சென்றாலும் எனக்குத் தாராளமாகப் புத்தகம் படிக்கக் கொடுக்கப்பட்டது.

கேளுங்கள் தரப்படும், தட்டுங்கள் திறக்கப்படும். நம்மில் பலர் கேட்கக் கூச்சப்பட்டுக் கொண்டு பேசாமல் இருக்கிறோம். அது தவறு. தப்பு நடந்தால் தட்டிக் கேட்க வேண்டும். ஆனால் எங்கே யாரிடம் எப்படி விஷயத்தைக் கொண்டுச் செல்ல வேண்டும் என்பதில் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். கடிதம் எழுதும்போது உணர்ச்சி வசப்படாமல், யாரையும் திட்டாமல் நம் காரியத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ள வேண்டும். ஒன்றை நினைவில் கொள்ளுங்கள். கேட்டால் கிடைக்கலாம், கிடைக்காமலும் போகலாம். கேட்காவிட்டால் நிச்சயமாகக் கிடைக்காது. அப்படிக் கிடைப்பது எல்லாம் அம்புலிமாமா கதைகளில்தான் சாத்தியம்.

இன்னொரு அதிசயம் என்னையே பிரமிக்கவைத்த என் ஞாபகசக்தி.

வருடம் 1972. பம்பாயில் விநாயக சதுர்த்தி தினம். பல பொது இடங்களில் இலவச சினிமா காட்சிகள் காண்பிக்கப்படும். மாதுங்காவில் ஒரு இடத்தில் "சபாஷ் மீனா" படம் போட்டார்கள்.
இப்படத்தை நான் முதலில் 1958-ல் சென்னையில் ஒரு முறை பார்த்ததோடு சரி. கடந்த 14 வருடங்களில் அப்படத்தைப் பற்றி நினைத்துக்கூடப் பார்த்ததில்லை.

ஆனால் என்ன ஆச்சரியம்! காட்சிகள் ஒவ்வொன்றாகத் திரைக்கு ஒவ்வொரு காட்சியும் வருவதற்கு சில நொடிகள் முன்னால் அதற்குரிய வசனங்கள் தாமாகவே என் நினைவுக்கு வந்தன. சிவாஜியும் மற்றவர்களும் வாயைத் திறப்பதற்கு முன்னமேயே அவர்களின் வசனங்களை நான் கூற ஆரம்பித்தேன். என் நண்பர்களுக்கு ஒரே ஆச்சரியம். எனக்கும்தான்.

பம்பாயில் நான் இருக்க, என் தந்தை தனியாக சென்னையில். என் தாயார் 1960-லியே இறந்துவிட்டார். அதைக் காரணம் காட்டி சென்னைக்கு விருப்ப மாற்றல் வேண்டி விண்ணப்பித்தேன். கடவுள் அருளால் 1974-ல் கிடைத்தது. அதற்கு சிலநாட்கள் முன்னால்தான் என் திருமணம் நடந்தது. திருமணத்திற்கு பிறகு வேலையில் சேர்ந்து ஒரே வாரத்தில் மாற்றல் உத்தரவு வந்தது ஒரு கல்யாணப் பரிசாகவே எனக்குப்பட்டது. விரும்பி பெற்ற மாறுதல் ஆதலால் மாற்றல் பயணப்படிகள் கிடையாது, ஆனால் எங்கள் S.E. கண்ணன் அவர்கள் அவர்கள் ஜாயினிங்க் டைம் கொடுத்தார். அதற்காக நன்றிசொன்னபோது அவர் "முடிந்திருந்தால் மாற்றல் பயணப்படிகள் கூட அளித்திருப்பேன், ஆனால் மாற்றல்கள் அப்போது தடையிலிருந்ததால் அதை செய்ய இயலவில்லை" என்று கூறினார். இதே கண்ணன் அவர்கள் நான் 1981-ல் ஐ.டி.பி.எல்லில் சேருவதற்காக மத்திய பொதுப்பணி துறையிலிருந்து விலகியபோதும் அரிய உதவி செய்தார். அது பற்றி பிறகு.

Back to Bombay. மாதுங்காவில் இருந்த துரை லெண்டிங் லைப்ரரி எனக்கு நிரம்பப் பிடிக்கும். அதன் உரிமையாளர் துரைக்கு என்னிடம் ஒரு அபிமானம். ஒரு முறை எதிர் நடைபாதையில் சென்று கொண்டிருந்த என்னை ஆள் விட்டனுப்பிக் கூப்பிட்டார். என்னடாவென்று பார்த்தால் எனக்கு பிடித்த எழுத்தாளர் Taylor Caldwell-லின் புத்தகம் அவரிடம் புதிதாக வந்திருந்தது! நானும் அங்கு பலவகைப் புத்தகங்களைப் படித்திருக்கிறேன்.

சீரியஸ் புத்தகங்கள், வேடிக்கை புத்தகங்கள், காமிக்ஸ் (ஆர்ச்சி காமிக்ஸ், டாட், லோட்டா, காஸ்பர், வெண்டி த குட் விட்ச், ரிச்சி ரிச் முதலியன, அவற்றைக் கட்டுக் கட்டாக எடுத்துப் போய் படிப்பேன்.). திடீரென்று ஒரு நாள் துரையிடம் போய் "ரொம்ப போர் அடிக்கிறது துரை, சரோஜாதேவி புத்தகம் ஏதாவது இருக்கிறதா" என்று கேட்டால் கூட அசர மாட்டார். தமிழிலும், ஹிந்தியிலும் இந்திய ஆங்கிலத்திலும் அம்மாதிரி புத்தகங்கள் ஏராளம். என்ன, "உங்களை புரிஞ்சுக்கவே முடியல சார்" என்று கூறிக் கொண்டே கேட்டப் புத்தகங்களை எடுத்துக் கொடுப்பார், அவ்வளவுதான்.

என்னுடைய பதிவுகளில் வாழ்க்கையில் எனக்கு நடந்த ஹைப்பலிங்குகளை பற்றி எழுதியுள்ளேன். அவற்றில் ஒன்று பம்பாயில் நடந்தது. அதை இங்கு சுருக்கமாக மறுபதிவு செய்கிறேன்.

1972-ல் ஒரு நாள் எங்கள் அலுவலக கேன்டீனில் வைத்து என் நண்பர் வெங்கடராமன் எனக்கு ஒரு புது நபரை அறிமுகப் படுத்தினார். "ராகவன் இவர்தான் ஆடுதுறை ரகு" என்று. அவரும் ஹல்லோ என்று கை குலுக்கினார். அவர் வயதும் என் வயதும் ஏறத்தாழ ஒன்று போலவே இருந்தது. திடீரென்று என் தலைக்குள் ஒரு பல்ப் எரிந்தது போல் இருந்தது.

உடனே ரகுவை நான் கேட்டேன்: "உங்கள் பெரியப்பா பெயர் T.P. கிருஷ்ணமாச்சாரியா?"
ரகு (திகைப்புடன்): "ஆமாம், உங்களுக்கு எப்படி...?"
நான்: "அவருடைய ஷட்டகர் பெயர் சீனுவாசந்தானே?"
ரகு: "ஆமாம், ஆனால் நீங்கள் எப்படி...?"
நான்: "சீனுவாசன் என்னுடைய மாமா."
வெங்கடராமன்: "சே, இதுதான் ஐயங்கார்களுடன் பிரச்சினை. ஏதாவது உறவைக் கண்டு பிடித்து விடுகிறார்கள். "(அவர் ஐயர்)
ரகு: "இப்போது நீங்கள் என்ன கூறுகிறீர்கள்?"
நான்: "உங்கள் பெரியப்பாவின் மனைவியும் என் மாமியும் சகோதரிகள்".
ரகு (அழும்போல ஆகி விட்டார்): "எப்படி சார் கண்டு பிடித்தீர்கள்?"
நான்: "இது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை ரகு. 1955-ல் என் சின்ன மாமாவுக்குப் பெண் பார்ப்பதற்காக என் அம்மா, சின்ன மாமா மற்றும் உங்கள் பெரியப்பா கும்பகோணம் சென்றனர். திரும்பி வரும் வழியில் ஆடுதுறையில் உங்கள் வீட்டில் தங்கியிருந்தார்கள். அப்போது அந்த வீட்டில் ரகு என்று என் வயதுடையப் பையன் இருந்ததாக என் அம்மா கூறியிருந்தார். இப்போது ஆடுதுறை ரகு என்று என் காதில் விழுந்தவுடனேயே அந்த ஞாபகம் வந்தது. ஆகவே உங்களைக் கேட்டேன்."

போன வருடம் பம்பாய்க்கு ஒரு செமினார் சம்பந்தமாக சென்றேன். இரண்டே நாட்கள்தான் தங்கினேன். வாய்ப்பு கிடைத்ததும் மாதுங்கா சென்றேன். நான் தங்கியிருந்த கட்டிடம் இடிக்கப்படும் நிலையில் இருந்தது. இன்னேரத்துக்கு அது புதிய கட்டிடமாக உருவாகியிருக்கும். இருப்பினும் என் நினைவுகள் பழைய கட்டிடத்தில்தான்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்
பின்குறிப்பு: இப்பதிவின் சில பகுதிகள் வெவ்வேறு நேரங்களில் என்னால் எழுதப்பட்டவை. இருந்தாலும் அவற்றிற்கு சுட்டி கொடுப்பதற்கு பதில் இப்பதிவில் சிறிய மாறுதல்களுடன் புகுத்தியுள்ளேன். இதில் எனக்கு சந்தோஷமே. ஏனெனில் பம்பாய் நினைவுகள் மறுபடி என்னுள் கிளர்ந்து எழுந்தன.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

பம்பாய் நினைவுகள் - 2

சென்னையில் படிப்பு முடிந்து ஒரு வருடம் வேலையில்லாமல் இருந்தேன். ஜெர்மன் படித்து வந்ததால் மனம் ரொம்ப அலைபாயவில்லை. அப்போதெல்லாம் இஞ்ஜினீயரிங் படித்தவர்களுக்கு வேலை கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பு. எங்கள் நம்பிக்கை தமிழ்நாடு மின்வாரியம்தான். இளநிலை பொறியாளர் பதவிதான் எங்கள் குறி.

மேக்ஸ்ம்யுல்லர் பவன் அப்போது அண்ணா சாலையில் இருந்தது. பக்கத்திலேயே பிரிட்டிஷ் கௌன்ஸில், அமெரிக்க நூலகம் மற்றும் தேவநேயப் பாவாணர் நூலகம். பிரெஞ்சு நூலகமும் அதே பகுதியில்தான் ஆனால் அப்போது என் பிரெஞ்சு தொடர்பு இன்னும் உருவாகவில்லை. இதையெல்லாம் ஏன் கூறுகிறேன் என்றால், மின்வாரிய அலுவலகம் கூட இந்த இடத்திற்கு அருகிலேயே இருந்தது. ஆகவே என் ஆசையெல்லாம் இங்கு வேலையில் சேர்ந்து எல்லா நூலகங்களுக்கும் தாராளமாக விசிட் செய்ய வேண்டும் என்பதுதான். ஆனால் மின்வாரியத்தில் வேலை கிடைக்கவில்லை. பம்பாயில்தான் வேலை கிடைத்தது.

ஆனால் என்ன வேடிக்கை பாருங்கள். என் அலுவலகம் இருந்தது நியூ மரைன்லைன்ஸில். அமெரிக்கன் லைப்ரரி எதிர் பில்டிங்கில். பிரிட்டிஷ் கௌன்ஸில் ஐந்து நிமிட நடை தூரத்தில். மேக்ஸ் ம்யுல்லர் பவனும் எதிர் பில்டிங்கில். ஆசை தீர எல்லா நூலகங்களுக்கும் செல்வேன். அதாவது, பகவான் என் ஆசையை நிறைவேற்றினார், ஆனால் வேறு ஒரு நகரத்தில். அது சரி தானம் கொடுத்த மாட்டின் பாலையா பிடித்து பார்ப்பது. கிடைப்பதை வைத்து சந்தோஷப்பட வேண்டியதுதான் டோண்டு.

நான் ரொம்ப நியாய மனப்பான்மை கொண்டவன். பத்து மணி ஆபீசுக்கு பத்தரை மணிக்கெல்லாம் வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டு, கன்ஸர்ன்ஸில் சாப்பிட்டுவிட்டு 11 மணிக்கு மாதுங்காவில் வண்டி பிடித்து 11.45 அளவில் ஆபீஸ் போய் சேருவேன். லேட்டாக போனதுக்கு ஈடு செய்வதற்காக மாலை சற்று சீக்கிரமே கிளம்பி விடுவேன். என்ன காதில் புகையெல்லாம் வருகிறதா? எங்கள் அலுவலகத்தில் 8 இளம்பொறியாளர்கள். எல்லோரும் ஒரே கேபினில்தான். எல்லாம் இளவட்டங்கள். கொட்டம்தான். வேலையெல்லாம் ரொம்ப இல்லை. அதனால்தான் நாங்கள் இஷ்டப்பட்டபடி போய் வர முடிந்தது.

பம்பாயில் மழைக்காலம் என்றாலே தொல்லைதான். அப்படிப் பேய்மழை பெய்யும். இதிலும் கஷ்டம் என்னவென்றால் ஹைடைட் இருக்கும்போது மழைபெய்தால் கடல்நீரும் சாக்கடைகள் வழியாக ஊருக்குள் வந்துவிடும். எல்லா தெருக்களும் தண்ணீரில் மிதக்கும். அப்படிப்பட்ட தினத்திற்கென்று நான் ஒரு ரொட்டீன் வைத்திருந்தேன். அதாவது, விடிகாலை 7 மணிக்கு கழுத்தை நீட்டி ஜன்னல் வழியாக பார்ப்பது. மழை நன்றாகப் பெய்துகொண்டிருந்தால் மறுபடி படுக்கையில் முடங்க வேண்டியது. சிறிது நேர கோழித்தூக்கத்திற்குப் பிறகு 9 மணியளவில் எழுந்து காலைக் கடன்களை முடிப்பது. அதற்குள் மற்ற அசடுகள் எல்லாம் அரக்க பரக்க குளித்து ஆபீஸுக்கு குடையை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பியிருக்கும். பாத்ரூம் காலியாக இருக்கும். ஆனந்தமாக கீஸர் போட்டுக் குளித்து விடுவேன். அதற்குள் வேலைக்காரன் டோண்டு (உண்மையாகவே அதுதான் அவன் பெயர், நம்புங்கள்) ஜிம்கானாவிலிருந்து பிளாஸ்கில் காப்பி வாங்கி வைத்திருப்பான். அதை குடித்து விட்டு சிறிது நேரம் பால்கனியிலிருந்து மழையை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். 11.30 மணியளவில் கன்ஸர்ன்ஸில் சாப்பிட்டு விட்டு, பக்கத்து அரோரா தியேட்டரில் மார்ணிங் ஷோ. பிறகு ரூமுக்கு வந்து ஆனந்த தூக்கம்தான்.

காலையில் போன அசடுகள் மணிக்கணக்காக பயணம் செய்து அலுவலகம் செல்லும்போது பிற்பகலாயிருக்கும். அரை மணியிலேயே கிளம்பி அதே மாதிரி மணிக்கணக்கில் பயணம் செய்து ஜலதோஷத்துடன் திரும்புவார்கள், மாலை 7 மணி வாக்கில். நான் பிரெஷ்ஷாக ரூமிலேயே இருந்ததைப் பார்த்து வயிறெரிவார்கள்.

மூன்றரை வருடம் போனதே தெரியவில்லை. மற்ற பம்பாய் நினைவுகளை பின்வரும் பதிவுகளில் கூறுவேன்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

பம்பாய் நினைவுகள் - 1

என்னைப் பொருத்தவரை அது பம்பாய்தான். மும்பை அல்ல. வருடம் 1971, ஜனவரி. வேலைவாய்ப்பு அலுவலகத்தின் தயவால் மத்தியப் பொதுப்பணி துறையில் இளநிலை மின்பொறியாளராக நியமனம் செய்யப்பட்டேன். முதல் வேலை பம்பாயில். சம்பளம் ரூபாய் 540. அக்காலத்தில் அது பெரிய தொகை. மாதுங்கா கிங்க்ஸ் சர்க்கிளில் ஒரு அறையில் ஒரு கட்டில் வாடகைக்கு. மாதம் ரூபாய் 70. கன்ஸர்ன்ஸில் சாப்பாடு மாதம் ரூபாய் 72. அப்பாவுக்கு மாதம் அனுப்பியது ரூபாய் 100, மற்றச் செலவுகள் கிட்டத்தட்ட ரூபாய் 100, சேமித்தது ரூபாய் 200.

காப்பி 30 பைசா, ஒரு பிளேட் இட்டலி 40 பைசா என்ற ரேஞ்சில்தான் விலைகள். எங்கள் கேன்டீனில் மதிய உணவு 95 பைசா. பட்டினி எல்லாம் கிடக்கவில்லை. நன்றாக வாழ்க்கையை அனுபவித்தேன். பார்த்த சினிமாக்களுக்கு குறைவில்லை. ஞாயிறு காலைகளில் அரோரா சினிமாவில் தமிழ்ப்படம் போடுவார்கள். பிரிட்டிஷ் கௌன்சில், மேக்ஸ்ம்யுல்லர் பவன் மற்றும் அமெரிக்க நூலகங்களில் உறுப்பினர். ஆகவே படிக்கக் கிடைத்த புத்தகங்களுக்கும் பஞ்சமில்லை. எல்லா தமிழ்ப்பத்திரிகைகளும் தாராளமாகக் கிடைக்கும். நான் இருந்த அபார்ட்மென்டில் என்னையும் சேர்த்து 10 பேர். அதில் என் வயதுக்காரர்கள் மூவர், வீரராகவன், ஜயகுமார் மற்றும் சுந்தரம். நாங்கள் நால்வர் சேர்ந்து அடித்த கொட்டங்களுக்கு அளவேயில்லை.

பம்பாய் ஓர் அற்புத நகரம். இங்கு அவரவர் வேலையை அவரவர் பார்த்துக் கொள்வார்கள். நன்றாக முன்னுக்கு வரலாம் அல்லது கெட்டுச் சீரழியலாம். என் நல்ல வேளை எனக்கு நல்ல நண்பர்கள் கிடைத்தார்கள்.

மத்தியப் பொதுப்பணி துறையில் நான் ப்ளானிங்கில் இருந்தேன். வேலைக்கான மதிப்பீடுகள் தயாரிப்பது, எங்கள் சர்க்கிள் அலுவலகத்தின் கீழ் இயங்கும் டிவிஷன் மற்றும் சப்-டிவிஷன் அலுவலகங்களிலிருந்து வரும் மதிப்பீடுகளை பரிசீலிப்பது போன்ற வேலைகள்தான். டென்ஷன் இல்லாத காலை 10-லிருந்து மாலை 5 மணி வரையான வேலை.

பின்னணித் தகவல்கள் போதுமான அளவு கொடுத்தாகி விட்டது. பம்பாயில் இருந்தபோது பல பாடங்கள் கற்றேன். அவற்றில் மற்றவர்களுக்கு உபயோகமானவை என்று நான் கருதும் சிலவற்றை தேர்ந்தெடுத்து தருவேன். மற்றவை அடுத்த பதிவுகளில்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்