ஆண் பெண் கற்பு நிலை - 4

மே மாதம் 1981. நான் ஐ.டி.பி.எல்.-ல் ஃபிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்பாளர் தேர்வுக்கு சென்றிருந்தேன். அது பற்றி நான் ஏற்கனவே பதிவு போட்டுள்ளேன். நான் இங்கு பேச வந்த விஷயமே வேறு.

எனக்கு பிடித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் வாசந்தி. அவர் டில்லியில் சாணக்கியபுரியில் இருக்கிறார் என்று என் மனைவியின் அத்தை கூற நான் அவருடன் வாசந்தி அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றேன். அப்போது பல விஷயங்களைக் குறித்து பேசினோம். அவரிடம் அவர் எழுத்து சம்பந்தமாக சில கேள்விகள் வைத்தேன். அவற்றில் ஒன்றைப் பற்றித்தான் இப்பதிவு.

வெகு நாட்களாக என் மனதை ஒரு கேள்வி அரித்து வந்தது. கற்பழிப்பு காட்சிகளில் கதாநாயகியைக் காப்பது கதாநாயகன் மட்டுமே. அவன் இல்லையென்றால் பூனை பாலை உருட்டும் காட்சியை வைத்து டைரெக்டோரியல் டச் எல்லாம் கொடுத்து விடுவார்கள். கதாநாயகி தனியாக மாட்டிக் கொண்டால் அதோகதிதான். புன்னகை என்னும் படத்தில் ராம்தாஸ் வழக்கம்போல கற்பழிக்க வர, ஜெயந்தி "ஆணையிட்டேன் நெருங்காதே" என்று ஒரு பாட்டை சாவகாசமாகப் பாட பாட்டு முடிந்ததும் ராமதாஸ் தன் கடைமையைச் செய்து விட்டு செல்வார். ஜயந்தியும் கர்ப்பமடைந்து, ஜெமினி கணேசன் வாழ்வு கொடுத்து, என்னத்த, கதையை, எழுதி, என்று நம்மையெல்லாம் என்னத்த கன்னையாவைப் போல சலிப்புடன் கூற வைத்துவிடுவார்கள்.

நான் கேட்கிறேன், ஜயந்தி திடகாத்திரமானப் பெண்தானே, ராமதாஸ் தனியாகத்தானே இருந்தார், அதுவும் குடிபோதையில்? குறிபார்த்து ஒரு உதை விட்டால் ஆட்டம் க்ளோஸ்தானே? அவ்வாறு செய்து ராமதாஸிற்கு பிறகு பெண்ணாசையே வரவிடாமல் செய்திருக்க முடியாதா? அது என்ன எப்போதும் பெண்ணை இந்த ரேஞ்சுக்கு அபலையாக காட்டுவது? காந்தியடிகள் கூறினாரே, "உன் கைநகங்கள் பற்கள் ஆகியவை உன் ஆயுதங்கள், அவற்றைப் பயன்படுத்து" என்று? இந்த கூறுகெட்ட திரைகதையாசிரியர்கள் என்ன கிழிக்கிறார்கள்?

இந்தக் கேள்வியைத்தான் நான் வாசந்தி அவர்கள் முன்னால் வைத்தேன். அவர் மென்றுவிழுங்கினார். பிறகு மிருதுவாக கூறினார். அவ்வாறெல்லாம் எழுதினால் பத்திரிகையில் போடுவது கஷ்டம் என்று கூறினார்.

தாதா கோண்ட்கே என்னும் மராட்டிய நடிகர் பல படங்களும் எடுத்தார். எல்லாம் சாஃப்ட் போர்ணோ வகையைச் சார்ந்தது. இருந்தாலும் அவருடைய ஒரு படம் "ஆகே கீ ஸோச்" நிச்சயம் பார்க்க வேண்டியதே. கதாநாயகியை வில்லன் கற்பழிக்கவர, அவள் ஓர் உதைவிட, அடுத்தக் காட்சியில் வில்லன் தன் கூட்டாளிகளுடன் "ஜய் ஜகதீஷ்கரே" என்று பாடி பஜனை செய்யும் காட்சி. தியேட்டரே சிரிப்பால் அதிர்ந்தது. தாதாவுக்கு இருக்கும் சமூக உணர்வு நம்மூர் இயக்குன சிகரத்துக்கு இல்லையே, எங்கு போய் முட்டிக் கொள்வது?

இந்தத் தருணத்தில் விகடன் தயாரித்துவரும் கோலங்கள் மெகாசீரியலை பற்றி பேசாமல் இருக்கமுடியாது. ஆண் கதாபாத்திரங்கள் டைவர்ஸ் எல்லாம் செய்து வேறுகல்யாணம் எல்லாம் செய்வார்களாம். பெண்கள் மட்டும் பொத்திக் கொண்டு இருக்க வேண்டுமாம். பாஸ்கர் இன்னொரு கல்யாணம் செய்துகொள்ள அபி ஒப்புதல் கடிதம் கொடுப்பாளாம் ஆனால் அதே மாதிரி தான் மறுகல்யாணம் செய்து கொள்ள எதிர் ஒப்புதல் கடிதத்தை அவர் கேட்க மாட்டாளாம். என்ன ஐயா பேசுகிறீர்கள். அபி பாத்திரத்தை பிறகு பாஸ்கருடன் சேர்த்துவைக்கத்தானே அவளைப் புனிதமாக வைக்கும் ஏற்பாடுகள்? இம்மாதிரி எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் கேவலன்களுக்காக (இதில் ஸ்பெல்லிங் தவறில்லை) கண்ணகிகளை இவ்வாறு அடக்கி ஆளப் போகிறீர்கள்? இப்படித்தான் பெண் இருக்கவேண்டும் என்று எவ்வளவு நாட்கள் ஜல்லியடிக்கப் போகிறீர்கள்?

நிற்க. நான் கேட்ட குறிபார்த்து உதை சம்பந்தமான கேள்விக்கு உங்கள் பதில்(கள்) என்ன?

பகுதி மூன்றின் பக்கத்திலேயே முதல் இரண்டு பதிவுகளுக்கான சுட்டிகள் உண்டு.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

சமீபத்தில் 1955-ல்

"சமீபத்தில் 1955-ல் நான் திருவல்லிக்கேணி ஹிந்து உயர்நிலை பள்ளியில் படித்த போது" என்று ஆரம்பித்து நான் எழுதிய/எழுதும் போதெல்லாம் பல வலைப்பதிவர்கள் டென்ஷன் ஆவது வழக்கம். என்ன செய்வது, எனக்கு எல்லாமே சமீபத்தில் நடந்தது போலவே தோன்றுகிறதே. என் வாழ்வில் நான் நேரடியாக அனுபவித்த பல நிகழ்ச்சிகள் என் நினைவுக்கு வரும்போது சும்மா வருவதில்லை. முழு அளவில் வருகின்றன. அவற்றை மறுபடியும் உணர முடிகிறது.

என்ன செய்வது, சமீபத்தில் 1962-லேயே நான் “சமீபத்தில் 1951-ல் ஒண்ணாப்பு படிச்சபோது” எனக்கூறி எனது பெரியப்பாவை டென்ஷனுக்குள்ளாக்கியவன்.

இது பற்றி நான் ஒரு பதிவில் கூறியதிலிருந்து இப்பதிவுக்கு ரெலெவண்டானதை கூறுவேன்.

"நான் சாதாரணமாக கிழமையைக் கூற சில நிமிடங்கள் ஆகும். கூறப்பட்டத் தேதிக்கு மிக அருகில் உள்ள தேதியில் என் வாழ்வில் நடந்த நிகழ்ச்சி ஏதாவது இருந்தால் அதிலிலிருந்து வொர்க் அவுட் செய்வேன். ஒருவர் 1964 ஜனவரி முதல் தேதிக்கானக் கிழமையைக் கேட்க, அவரிடம் புதன் என்று கூற, எப்படி கண்டு பிடித்தீர்கள் என்று கேட்க, அவரிடம் ஏப்ரல் முதல் தேதி 1957 ஆம் வருடம் திங்கள், அதிலிருந்து கண்டுபிடித்தேன் என்று கூறி விடுவேன். ஆகவே நேரம் பிடிக்கும். அதே நேரத்தில் என் வாழ்வில் நடந்த அந்த குறிப்பிட்ட நிகழ்ச்சியை அசைபோடவும் நேரம் கிடைக்கும். அதனால்தான் நான் என் பதிவுகளில் சமீபத்தில் 1955 வருடத்தில் என்றெல்லாம் எழுத முடிகிறது.

உதாரணமாக, மேலே குறிப்பிட்ட 1957, ஏப்ரல் 1-ஆம் தேதி நயா பைசா அமுலுக்கு வந்தது, அதன் சம்பந்தப்பட்ட நினைவுகள், அன்று என் வாத்தியார் கே. ராமஸ்வாமி அய்யர் அவரிடம் உதை வாங்கியது, நான் மட்டும் உதை வாங்குவானேன் என்ற நல்லெண்ணத்தில் என் நண்பன் டி.வி. ரங்காச்சாரியையும் போட்டுக் கொடுத்தது எல்லாம் ஞாபகம் வரும். மறுபடியும் என் வயது 11 ஆகி விடும். அம்புடுத்தேன்."

பொதுவாகவே என்னை மாதிரி பெருசுகள் காலம் எவ்வளவு வேகமாகச் செல்கிறது என்பதை குறித்து வியப்படைந்துள்ளோம். இது பற்றி யோசித்ததில் எனக்கு சில விஷயங்கள் தோன்றின. அவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வேன்.

முதலில் தோன்றுவது வாழ்நாளின் சதவிகிதம். விளக்குவேன். உதாரணத்துக்கு 1955-ஐயே எடுத்து கொள்வோம். கல்கியில் "அமரதாரா" என்ற தொடர்கதை வந்து கொண்டிருந்தது. அதில் ஒரு கோர்ட் சீன். நான்கு வருடங்களுக்கு முன் நடந்த நிகழ்ச்சியை பற்றி ஒரு சாட்சி வாக்குமூலம் அளிக்க எனக்கு சற்றே வியப்பு. அதாவது, அவ்வளவு ஆண்டுகளுக்கு பின்னால் சாட்சி எப்படி ஞாபகம் வைத்து கொண்டு சாட்சி அளிக்கிறார் என்று. ஆனால் இப்போது? 2002 ஜனவரி நமக்கு சமீபத்தில் இருப்பது போலத்தானே தோன்றுகிறது? என்னைப் பொருத்தவரை இப்போது நான்கு ஆண்டுகள் என்பது என் வயதில் 6.6% தான். ஆனால் 1954-ல் அதே காலம் என் ஆயுளில் 50%-க்கு மேல். இன்னும் கூறப்போனால் எனக்கு நினைவு தெரிந்து அப்போது 5 ஆண்டுகள்தான் ஆகியிருந்தன, ஆகவே 80% என்றுகூட கூறலாம். இதே கணக்கில் பார்த்தால் நான் திருவல்லிக்கேணியை விட்டு 23-ஆம் வயதில் நங்கநல்லூருக்கு குடிபெயர்ந்தபோது நான் நினைவு தெரிந்தபின் அங்கு வாழ்ந்த 14 ஆண்டுகள் என் அப்போதைய வயதில் 50%-க்கு மேல். ஆகவே ரொம்ப நாள் நான் திருவல்லிக்கேணியில் வாழ்ந்த உணர்வு. அதே உணர்வு இப்போது வர வேண்டுமானால் கிட்டத்தட்ட 40 ஆண்டுகள் தேவைப்படும்.

இப்போது வேறு கோணத்திலிருந்து நோக்குவேன். Windows 95 என்பது எவ்வளவு பழையதாகத் தோன்றுகிறது? பத்து ஆண்டுகளிலேயே எனக்கு அது அரதப் பழசாகத் தோன்றுகிறதே. ஆகவே இங்கே இன்னொரு மெக்கானிஸம் வேலை செய்கிறது. கணினித் துறையில் உள்ள தொழில் நுட்பங்களின் ஆயுள் ஓரிரு ஆண்டுகளே. ஏனெனில் நிகழ்ச்சிகள் அவ்வளவு அடர்த்தியாக வருகின்றன. பத்தாண்டுகளுக்கு முன்புவரை கூட இருந்த வி.சி.ஆர்கள் எங்கே போயின?

நான் விமானப்படையில் பொறியாளர் தேர்வுக்காக மைசூரில் மூன்று நாட்கள் நேர்க்காணலுக்காக சென்றிருந்தேன். எல்லா நாட்களும் நிகழ்ச்சிகளால் நிரம்பியிருந்தன. மூன்றாம் நாள் அன்று அங்கு ரொம்ப நாள் இருந்தது போல் உணர்வு.

Now to sum up:

காலத்தை பற்றி நம் புரிதல்கள் இரண்டு தளங்களில் நடக்கின்றன. சாதாரண ரொட்டீன் வாழ்க்கை மற்றும் பல நிகழ்ச்சிகளால் நிரம்பிய வாழ்க்கை ஆகியவையே அவை. வெறுமனே தினமும் எழுந்து, சாதாரணமாக பொழுதைக் கழிக்கும்போது நாட்கள் வெகு சீக்கிரம் ஓடி விடுவது போலத் தோன்றுகிறது. ஆனால் அதுவே ஒரு குறிப்பிட்ட காலநேரம் (உதாரணத்துக்கு ஒரு மாதம்) பல நிகழ்ச்சிகள் நிரம்பியிருந்தால் கணிசமானதாகவே தோன்றுகிறது. வாழ்நாள் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாக இருந்து பல நிகழ்ச்சிகளால் அதை நிரப்பிக் கொள்கிறவர்கள் தங்கள் வாழ்நாளை இன்னும் அதிக அளவில் அனுபவிக்கின்றனர் என்றே தோன்றுகிறது.

நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

மழை முத்து முத்து பந்தலிட்டு

இப்பதிவின் தலைப்பை கடைசியில் ஜஸ்டிஃபை செய்வேன்.

நேற்று மாலை வெளியூரிலிருந்து வந்திருக்கும் பதிவாளர்களைப் பார்க்க புத்தகக் கண்காட்சி சென்றேன். செல்லும்போதே வீட்டம்மா ஸ்ட்ரிக்டாகக் கூறிவிட்டார், தேவையில்லாமல் புத்தகங்கள் வாங்கி குவிக்கக் கூடாது என்று. சமீபத்தில் வீட்டுக்குள் புகுந்த வெள்ளத்தால் பல புத்தகங்கள் பாழாயின. நல்ல வேளையாக நான் போன வருடம் புத்தகக் கண்காட்சியில் வாங்கின புத்தகங்கள் தப்பித்தன. சொத சொதவென்று ஆன பல புத்தகங்களை களைந்து வெளியில் வீசுவதில் இரண்டு பேருமே களைத்து போனோம். ஆகவே இம்முறை அவர் கூறியது எனக்கும் சரி என்றே பட்டது.

நேற்று மாலை சந்திப்பதாக மங்களூரிலிருந்து வந்திருக்கும் முத்து அவர்களுடன் பேசி முடிவு செய்து கொண்டேன். பிறகு ஜோசஃப், என்றென்றும் அன்புடன் பாலா, விஜய், எஸ்.கே. ஆகியோருடனும் தொலைபேசினேன். ஜோசஃப் அவர்கள் வேறு வேலை இருந்ததால் வர இயலாது என கூறி விட்டார். மற்றவர்கள் முடிந்தால் வருவதாகக் கூறினர். எல்லோரும் கிழக்கு பதிப்பகம் ஸ்டாலில் சந்திப்பதாக ஏற்பாடு. ஐந்து மணி அளவில் புத்தகக் கண்காட்சிக்குள் நுழையும்போது பத்ரி அவர்களை செல்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு அவர்கள் ஸ்டால் எண்ணை வாங்கினேன்(-->D60).

நல்ல கூட்டம். நான் உள்ளே வந்த நுழைவாயிலிலிருந்து நல்ல தூரத்தில் கிழக்கு பதிப்பகம் ஸ்டால். ஒரு நாள் விட்டு ஒருநாள் நுழைவாயில் மாறும் என்றும் தன்னுடைய ஸ்டால் இன்னொரு நுழை வாயிலுக்கு மிக அருகில் உள்ளது என்றும் பத்ரி கூறினார். சிறிது நேரத்தில் மங்களூர் முத்து வந்து சேர்ந்தார். நான் நினைத்ததற்கு மாறாக இருந்தது அவர் தோற்றம். அவர் இப்படி இருப்பார் என கற்பனை செய்து வைத்திருந்தேன்.



அப்புறம்தான் தெரிந்தது அவர் வேறு முத்து என்று. மங்களூர் முத்து அவர்கள் தன் டிஸ்ப்ளே பெயரை மாற்றிக் கொண்டால் நலம் என்பதை இத்தருணத்தில் கூறிவைக்கிறேன்.

மங்களூர் முத்து ஸ்மார்ட் ஆக இருந்தார். அவருடன் எனக்கு சோ பற்றிய பதிவுகள் (1 2 மற்றும் 3 சம்பந்தமாக வலைப்பூவில் எழுந்த சர்ச்சைகள் அனேகம். அது பற்றி பார்க்க வேண்டுமானால் மேலே சுட்டிய 3 பதிவுகளில் பார்த்து கொள்ளவும்.

சிறிது நேரம் கிழக்கு பதிப்பகத்தின் ஸ்டாலில் நின்று நானும் முத்துவும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். அவர் சாரு அவர்களின் "ஸீரோ டிகிரி" புத்தகம் வேண்டுமெனக் கூறினார். உயிர்மை ஸ்டாலில் கிடைக்கலாம் எனத் தகவல் பெற்று அங்கு சென்றால் அது கிடைக்கவில்லை. ஆனால் எனக்கு சுஜாதா அவர்கள் எழுதிய அத்தனை நாடகங்களும் சேர்ந்த தொகுப்பு கிடைத்தது. மலிவான விலை. ரூபாய் 500 மட்டுமே, டிஸ்கௌண்ட் போக 450 ரூபாய்தான் கொடுத்தேன். அந்த புத்தகம் மட்டும்தான் இம்முறை வாங்கினேன்.

சிறிது நேரத்தில் ரஜினி ராம்கி வந்து சேர்ந்தார். அவருடன் பேசினேன். நான் பார்க்கலாம் என நினைத்த ரோஸா வசந்த், மயிலாடுதுறை சிவா ஆகியோர் காலையிலேயே வந்து சென்றுவிட்டதாக அறிந்தேன். எல்லே ராம் அவர்கள் வேறு வந்திருந்தாராம். நான் மிஸ் செய்து விட்டேன். எல்லே இளங்கிளியே மன்னிக்கவும்.

இத்தருணத்தில் ஒரு வேண்டுகோள். புத்தகக் கண்காட்சிக்காக வந்திருக்கும் வெளியூரைச் சேர்ந்த பதிவாளர்கள் விருப்பமிருந்தால் என்னுடன் சென்னை எண்கள் 22312948 அல்லது 9884012948-ல் தொடர்பு கொண்டு பேசினால் எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். என் உள்ளங்கவர்கள்வன் என் அப்பன் தென்திருப்பேரை மகரநெடுங்குழைகாதன் அருளிருந்தான் நேரிலும் சந்திக்க முயற்சி செய்வேன்.

முத்து அவர்களுடன் கிட்டத்தட்ட மூன்று மணி நேரம் பேசினேன். வலைப்பூ சம்பந்தமாக பல தகவல்கள் பரிமாறிக் கொண்டோம். போலி டோண்டுவைப் பற்றியும் பேசினோம். மனுஷன் ரொம்பத்தான் பொறுமைசாலி. நான் கூறியதையெல்லாம் கவனமாகக் கேட்டு கொண்டார். இதற்கிடையில் அதிர்ஷ்டவசமாக அவருக்கு சாரு நிவேதிதாவின் புத்தகமும் அடுத்த நாள் கிடைக்க ஏற்பாடு செய்ய முடிந்தது.

கிளம்பலாம் என்று நினைத்தப் போது அருண் வைத்தியநாதன் அவர்களின் சகோதரியும் அத்திம்பேரும் வந்தனர். அவர்களுடைய சுட்டிப் பையனும் வந்தான். எல்லோருடனும் பேசி, பிறகு விடை பெற்று நானும் முத்துவும் கிளம்பினோம். கண்காட்சிக்கு வெளியில் முத்து அவர்களிடம் விடை பெற்று கொண்டேன்.

பஸ் நிறுத்தத்தை நோக்கி செல்லும்போது மெல்லிய தூறல். "தேர் திருவிழா" என்னும் எம்.ஜி. ஆர். படத்தில் வரும் "மழை முத்து முத்து பந்தலிட்டு, கிட்டக் கிட்ட வந்தது" என்ற பாடலை என்னையறியாமல் முணுமுணுத்துக் கொண்டே பஸ்ஸை பிடிக்க விரைந்தேன்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

C.P.W.D - அனுபவங்கள் - 4

மத்தியப் பொதுப்பணித்துறை மிக ஆழமான பாரம்பரியம் உடையது. 1854-ஆம் வருடத்தில் துவக்கப்பட்டது. மத்திய அரசுக்கு சொந்தமான கட்டிடங்கள், தோட்டங்கள் ஆகிய எல்லாவற்றையும் பராமரித்து வருகிறது. அது செலவு செய்யும் துறை. விளக்குகிறேன். கட்டிடங்கள் கட்டி, தோட்டங்களை நிர்மாணித்து லாபத்துக்கு விற்கும் துறை அல்ல அது. இதை இன்னும் அதிகமாக பார்க்கலாமா?

மார்ச் 31 அணுகுகிறது என்றாலே இத்துறையின் கோட்டகப் பொறியாளர்கள் காய்ச்சல் வந்தது போல அலைவார்கள். எப்படியாவது திட்டத்தில் தங்கள் கோட்டத்துக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பணத்தை செலவு செய்ய வேண்டும். செலவு செய்யாது மிச்சம் பிடித்தால் குட்டுதான் விழும். அடுத்த ஆண்டு பட்ஜெட்டில் சங்குதான். ஆகவே துணைப்பொறியாளர்கள், இளநிலைப் பொறியாளர்கள் எல்லோரும் காலில் கஞ்சி விட்டு கொண்டது போல ஓட வேண்டியதுதான்.

நான் ஏற்கனவே கூறியபடி முதல் மூன்றரை ஆண்டுகள் திட்டப் பிரிவில் இருந்ததால் இந்த தேதியின் மகத்துவம் எனக்குத் தெரியாது போயிற்று. ஆக, 1971-ல் வேலைக்கு சேர்ந்த நான் 1975-ல்தான் முதல் முறையாக இதை எதிர்க்கொண்டேன். மாலை 4 மணி அளவில் கோட்டகப் பொறியாளர் எங்கள் அலுவலகத்துக்கு வந்து இன்னும் சிறிது நேரத்தில் மின்விளக்குகள் சுமார் 2000 வந்து இறங்கும் என்றும், உடனே பில்போட்டு அனுப்ப வேண்டும் என்றும் கூறிச் சென்றார். எங்கள் ஏ.இ. வீரப்பன் அவர்கள் எங்கள் நால்வரையும் அப்படியே நிறுத்திக் கொண்டார். பொருள்கள் இரவு 8 மணிக்கு வர, விறு விறு என்று நாங்கள் அவற்றை எண்ணி சரி பார்க்க, சம்பந்தப்பட்ட ஸ்டோர்ஸ் ஜே.இ. 10 மணிக்கு பில் போட, அது 10.30-க்கு டிவிஷன் ஆஃபீஸை அடைந்தது. அங்கு அக்கௌண்டண்ட், ஆடிட்டர், காசாளர் மற்றும் இ.இ. எல்லோரும் காத்திருக்க 11 மணிக்கு பில் சரிபார்க்கப்பட்டு செக் கிழிக்கப்பட்டது.

அலுவலகம் சாஸ்திரிபவனத்தில். நான் செல்ல வேண்டியது நங்கநல்லூருக்கு, எங்கள் ஏ.இ.யின் வீடு கிரோம்பேட்டையில். பொடி நடையாக சேத்துப்பட்டு ரயில் நிலையம் வந்து வண்டி பிடிக்கும்போது இரவு 11.30. எனக்கு வீட்டம்மாவை நினைத்து ஒரே உதறல். அவரிடம் முன்னால் இது பற்றி எதுவும் கூறவில்லை, ஏனெனில் எனக்கு இம்மாதிரி நடக்கும் என்பதே தெரியாது. டெலிஃபோன் வசதி வேறு அந்தக் காலத்தில் பரவலாகக் கிடையாது.

வீரப்பன் அவர்களிடம் பாதி சீரியஸாகவும் பாதி விளையாட்டாகவும் என்னுடன் வீடு வரை வந்து என் மனைவியிடம் நான் உண்மையிலேயே ஆஃபீஸில் இருந்ததாகக் கூறுமாறு கேட்டுக் கொள்ள அவரும் ஒத்துக் கொண்டார். ஆனால் ஒரு கண்டிஷன். பிறகு என் வீட்டிலிருந்து அவருடன் ப்ய்றப்பட்டு கிரோம்பேட்டையில் உள்ள அவர் வீட்டுக்கு வந்து அவர் மனைவியிடம் நான் சாட்சி சொல்ல வேண்டும் எனக் கேட்டுக் கொண்டார். சரி இது காரியத்துக்காகாது என்று நான் மட்டும் மீனம்பாக்கத்தில் இறங்கி தைரியமாக வீட்டிற்கு சென்றேன்.

அடுத்த நாளைக்கு ஒரு புடவை வாங்கி வீட்டம்மாவிற்கு தர வேண்டியது பற்றி இங்கு மேலும் பேச வேண்டாமே?

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்