IDPL - நினைவுகள் - 2

இதற்கு முந்தையப் பதிவில் சோம்பேறி பையன் அவர்கள் ஏற்கனவே படித்தது போன்ற உணர்வை அது தந்ததாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார். உண்மைதான். ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி முக்கியமாக எழுதுகிறோம். சில நாட்கள் கழித்து வேறு விஷயத்தைப் பற்றி எழுதும்போது மேலே கூறிய விஷயத்தையும் வேறு திருஷ்டிகோணத்திலிருந்து தொட வேண்டியிருக்கிறது. திரைப்படங்களில் ஒரே காட்சியை வெவ்வேறு காமெரா கோணங்களிலிருந்து காண்பதுபோலத்தான் இது.

ஐ.டி.பி.எல்லில் சேர்ந்த முதல் நாளன்றே ஒரு பெரிய ஆவணத்தைக் கொடுத்து அதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கச் சொல்லிவிட்டனர். அலுவலக லைப்ரரிக்கு சென்று முதலில் பிரெஞ்சு<>ஆங்கில அகராதிகளை வாங்கிக் கொண்டேன். தலையணை சைஸ்களில் இருந்தன. பிறகு நேரடியாக மொழிபெயர்ப்பு வேலைதான். அல்ஜீரிய ஒப்பந்தத்துக்கான காகிதங்கள் அவை. அன்று மாலையே இந்தா பிடி என்று மொழிபெயர்ப்பை கொடுக்க, சம்பந்தப்பட்ட மேனேஜர் அசந்துபோனார். அவர் நான் மூன்று நாளாவது எடுத்துக் கொள்வேன் என எதிர்பார்த்திருக்கிறார். அக்கம்பெனியில் எனக்கு முன்னால் மொழிபெயர்ப்பாளராக வேலை செய்த பெண்மணியால் கம்பெனியில் பலரும் நொந்துப் போயிருந்தனர்.

அடுத்த நாள் ஆங்கிலத்தில் சாலை போடும் பணிகளை லிஸ்ட் செய்து அவற்றை பிரெஞ்சில் மொழிபெயர்க்கச் சொன்னார்கள். அப்படியே CPWD Shedule of Rates தான். மொத்தம் பத்து பத்திகள். முதலில் ஒரு சிவில் இஞ்ஜினியரிடம் சென்றேன். முதல் பத்தியில் தெருவுக்கான தளவரிசைகள் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தனர். முதலில் மணல், பிறகு ஜல்லி, பிறகு செம்மண் என்ற ரேஞ்சில் குறித்திருந்தனர். எனக்கு பழக்கமான CPWD ஆங்கிலம். அந்த மனிதரிடம் சாலைக்கான செக்ஷனை வரைந்து காட்டி ஒவ்வொரு அடுக்கையும் அளவுகளுடன் காட்டி, இதைத்தானே கூறுகிறீர்கள் எனக் கேட்டவுடன் அவர் மிரண்டு விட்டார். அவருக்கு நான் பொறியாளர் என்ற விவரம் தெரிந்திருக்கவில்லை. ஏதோ சாதாரண மொழிபெயர்ப்பாளன் என்றே நினைத்திருந்தார். அவருக்கு விளக்கிக் கூறி அதே CPWD யில்ருந்துதான் வருகிறேன் என்று கூறியதும் என்னைக் கட்டியணைத்து கூத்தாடாததுதான் பாக்கி. பிறகு என்ன, விறு விறுவென அந்த வேலையும் முடிய, அதை தட்டச்சு செய்தார்கள். பிரெஞ்சு எழுத்துக்குறிகள் சிலவற்றை நான் கையாலேயே போட வேண்டியதாயிற்று. ஆனால் சும்மா சொல்லக்கூடாது தட்டச்சு செய்தவர் தனக்கு தெரியாத மொழி என்றாலும் தவறின்றி செய்திருந்தார்.

நான் பிரெஞ்சில் மொழி பெயர்த்ததை அல்ஜீரியாவுக்கு அனுப்பி விட்டு காத்திருந்தனர். கூடிய சீக்கிரம் ஒரு டெலக்ஸ் வந்தது. அதில் அல்ஜீரியர்கள் தொழில் நுட்பம் சம்பந்தமானக் கேள்விகளே கேட்டிருந்தனர், அதாவது மணலை இன்னும் அதிகம் போட வேண்டும், ஜல்லியின் சைஸை மாற்றவும் என்ற ரேஞ்சில் அவர்கள் எழுதியிருந்தனர். ஆக, நான் பிரெஞ்சில் மொழி பெயர்த்ததும் அவர்களுக்கு புரியும் வண்ணம் இருந்தது என்பதை நம்மவர்களும் உணர்ந்ததில் என்னுடைய மதிப்பு இன்னும் விர்ரென எழும்பியது. எனக்கும் மனதுக்குள் சிறிது உதறல்தான். ஆங்கிலத்திலிருந்து பிரெஞ்சுக்கு மொழி பெயர்த்தது அதுவே முதல் தடவை.

இந்தத் தருணத்தில் மொழிபெயர்ப்பு சம்பந்தமாக ஒரு விஷயம். சாதாரணமாக தாய் மொழியிலிருந்து அன்னிய மொழிக்கு மொழி பெயர்க்கக் கூடாது என்னும் எண்ணம் இப்போது கோலோச்சுகிறது. இக்கேள்வி என்னைப் பொருத்தவரை தமிழ் அல்லது ஆங்கிலத்திலிருந்து ஜெர்மன் அல்லது பிரெஞ்சுக்கு மொழிபெயர்ப்பதை குறிக்கும். தமிழ் ஆங்கிலம் இரண்டும் என்னைப் பொருத்தவரை தாய்மொழி ஸ்தானத்தில் உள்ளன. ஏன் அவ்வாறு செய்யக் கூடாது என்றும் சிலர் கேட்கிறார்கள். ஆனாலும் நான் அதைத்தான் செய்தேன். ஏன் என்பதைப் பார்ப்போம்.

தொழில் நுட்பங்களை உள்ளிட்டுக் கலைச் சொற்கள் மிகுந்த ஒரு கட்டுரையை மொழி பெயர்க்க மொழியறிவு மட்டும் போதாது. விஷய அறிவும் வேண்டும். அப்போது கூட ஒன்று கூறுவேன். மொழியறிவு மற்றும் விஷய அறிவும் சேர்ந்து அமையப் பெற்றால் தாய் மொழியில் மொழி பெயர்ப்பவர்கள் அதிகம் ஆதரிக்கப்படுவர்.

ஆனால் இங்கு விஷய அறிவுக்கு முக்கியத்துவம் அதிகம். என்னுடைய உதாரணத்தை எடுத்துக் கொண்டால் நான் 12 வருடம் வேலை செய்த ஐ.டி.பி.எல்லில் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் கிடையாது. ஆகவே கம்பெனி இந்திய மொழி பெயர்ப்பாளர்களுடன் திருப்திப்பட்டுக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதில் எனக்கு முன்னால் இருந்தவரால் ஈடு கொடுக்க முடியவில்லை நான் ஈடு கொடுத்தேன். ஏனெனில் நான் ஒரு பொறியாளன் கூட. முன்னவர் வெறுமனே பிரெஞ்சில் எம்.ஏ. அவ்வளவுதான். என் மொழிபெயர்ப்பு எல்லா தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்தது. இது பற்றி நான் போட்ட இப்பதிவில் நான் இதை பற்றி இன்னும் விவரமாகவே கூறியுள்ளேன்.

பை தி வே, நான் பிரஞ்சில் செய்த மொழிபெயர்ப்பை பல ஆண்டுகள் கழித்துப் பார்க்க நேர்ந்தது. பிரெஞ்சு மொழிநடை சற்று தமாஷாக இருந்தது. ஆனாலும் புரிந்தது. இப்போது நான் அதை செய்வதாக இருந்தால் வேறு சொற்களைப் போட்டிருப்பேன். மொழிநடையை சற்று நகாசு செய்திருப்பேன், அவ்வளவுதான். ஆனால் அல்ஜீரியர்கள் அதை ஏற்றுக் கொண்டனர். அதுதான் முக்கியம்.

நான் கம்பெனியில் சேர்ந்த சில நாட்களுக்குள் கிட்டத்தட்ட அனைத்து அதிகாரிகளுக்கும் நான் அறிமுகமானேன். நான் ஒரு பொறியாளர், மேலும் நானே ஒரு அதிகாரி வேறு என்பது பலருக்கு புதிதாகவே இருந்தது. பல நாட்கள் வேலை குவிந்து கிடந்ததால் தலை நிமிர முடியாத அளவுக்கு வேலை என்று ஆயிற்று. இஞ்ஜினியராக இருந்தாலும் அத்துறை வேலைகள் அளிக்கப்படவில்லை. அதை செய்ய ஏற்கனவே பலர் இருந்ததே காரணம். ஒரு நாள் விடுப்பு எடுத்தால் கூட அடுத்த நாள் ஏன் என்று பல தரப்பினரும் கேட்டனர். அது வரை சி.பி.டபிள்யூ.டி. யில் லூட்டி அடித்து கொண்டிருந்த எனக்கு மிகப் புதிய அனுபவம். நன்றாகவே இருந்தது. மனதுக்கு பிடித்த வேலை அல்லவா.

சென்னையிலிருந்து தில்லிக்கு கண்டைனரில் பொருட்கள் வருகின்றன அவற்றை இறக்கிவைக்க லீவு வேண்டும் என்று கேட்டபோது ப்ராஜக்ட் டைரக்டர் கையில் கொத்து பேப்பரை கொடுத்து "வீட்டில் மொழிபெயர்ப்பு செய்து அடுத்த நாள் கொண்டு வந்தால் போதும், இதை ட்யூட்டியாக வைத்துக் கொள், லீவ் எல்லாம் எடுக்க வேண்டாம்" என்று கூற எல்லோருக்கும் ஒரே ஆச்சரியம். எனக்கும்தான்.

சாதாரணமாக மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் வேலைக்கு விண்ணப்பம் பெறும்போது சம்பந்தப்பட்ட மொழியில் எம்.ஏ. பட்டம் வேண்டுமெனக் கேட்பார்கள். தொழில் நுட்ப விஷயங்களை மொழிபெயர்த்த அனுபவம் இருத்தல் நலம் எனக் குறிப்பிடுவார்கள். ஐ.டி.பி.எல். மட்டும் விதிவிலக்காக இருந்தது. அவர்கள் இந்த விஷயத்தில் பெற்ற அனுபவம் அப்படிப்பட்டது. நான் வேலையில் சேர்ந்தது எனக்கு மிக அனுகூலமாக இருந்தது. சி.பி.டபிள்யூ.டி.யில் சாதாரண மேற்பார்வையாளனிலிருந்து இங்கு அதிகாரியானது என் மொழியறிவால் வந்ததே ஆகும். கம்பெனிக்கும் ஒரு திறமை வாய்ந்த மொழிபெயர்ப்பாளர் கிடைத்ததில் திருப்திதான். அது வரை பல மொழிபெயர்ப்புகளை வெளியில் நிறைய பணம் கொடுத்து செய்ய வேண்டியிருந்தது. நான் சேர்ந்த்தும் ஒரு நயாபைசா கூட வெளியில் செல்லவில்லை. ஆக இருதரப்பினருக்கும் சந்தோஷமே.

ஆனால் எல்லாவற்றுக்கும் முடிவு வரும் அல்லவா. இரண்டே ஆண்டுகளில் வேறுபல காரணங்களால் அல்ஜீரிய வேலை இல்லை என்று ஆகிவிட்டது. அப்போது என்ன நடந்தது என்பதை அடுத்தப் பதிவில் கூறுவேன்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

IDPL - நினைவுகள்-1

சிலரைப் பார்த்த உடனேயே பிடித்து விடும். அவர்களுக்கும் நம்மை அதே போல பிடித்து விடுவது மிக அதிர்ஷ்டம் என்றுதான் கூற வேண்டும். அவர்களில் திரு. ஜலானியும் ஒருவர்.

வருடம் 1981. ஐ.டி.பி.எல்லுக்கு (Indian Drugs and Pharmaceuticals Limited) அல்ஜீரியாவில் சில ஒப்பந்தங்கள் கிடைக்கும் போலிருந்ததால் ஒரு பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்பாளர் தேவைப்பட்டார். அதற்கான நேர்முகத் தேர்வுக் குழுவின் தலைவர் ஜலானி அவர்கள். ஜே.என்.யூ-விலிருந்து ஒரு பிரெஞ்சுப் பேராசிரியை இதற்காகப் பிரத்தியேகமாக வந்திருந்தார். நாங்கள் இருவரும் பிரெஞ்சில் சரளமாகப் பேசுவதை ஜலானியும் மற்றவரும் ஆர்வமாகப் பார்த்தனர். பிறகு வேலை சம்பந்தமாகப் பேசினோம்.

ஜலானி:"ராகவன், நீங்களோ ஒரு இஞ்சினீயர். அத்துறையை விட்டு ஏன் மொழித் துறைக்கு வர ஆசைப் படுகிறீர்கள்?"
நான்: "ஐயா, மொழி பெயர்க்கப் போவது என்னவோ இஞ்சினீயரிங் சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்கள்தானே. என் இஞ்சினீயரிங் அறிவு தேனீரில் சர்க்கரைப் போல கரைந்திருக்கும். ஆகவே அத்துறை அறிவை இழக்க மாட்டேன்."

அவருக்கு இந்த பதில் பிடித்திருந்தது. இருந்தாலும் அவர் விடவில்லை.

ஜலானி:"எனக்கென்னவோ பிரெஞ்சு மொழி பெயர்ப்பு வேலை அதிக நாட்கள் நீடிக்கும் என்றுத் தோன்றவில்லை. இங்கு இஞ்சினியர் வேலை ஒன்றும் காலியாக உள்ளது. அதையும் எடுத்துக் கொள்ளுகிறீர்களா?"
நான்: "கண்டிப்பாக".

பிறகு இஞ்சினியர் மற்றும் பிரெஞ்சு மொழி பெயர்ப்பாளர் என்ற பெயரில் அங்கு நான் 12 வருடம் வேலை செய்தேன். ஜலானி அவர்கள் கூறியபடி 2 வருடங்கள் பிறகு அல்ஜீரியா வேலை இல்லை என்றாயிற்று. இங்குதான் அவரது தீர்க்க தரிசனம் வெளிப்பட்டது. அடுத்த 10 வருடங்கள் இஞ்சினியராக வேலை செய்தேன். பெரிய வேலை ஒன்றுமில்லை. நிறைய ஓய்வுதான். நான் பாட்டுக்கு சந்தோஷமாக வெளி மொழி பெயர்ப்பு வேலைகளை மேற் கொண்டு என் வாடிக்கையாளர்கள் வட்டத்தைப் பெருக்கிக் கொண்டேன். விருப்ப ஓய்வு பெற்று டில்லியிலேயே 8 வருடம் முழு நேர மொழி பெயர்ப்பாளனாக வெற்றிகரமாக உலா வர முடிந்தது.

"இஞ்சினியர் மற்றும் மொழி பெயர்ப்பாளர்" என்ற டெஸிக்னேஷன் எனக்குத் தெரிந்து இதுவரை யாருக்கும் கொடுக்கப்படவில்லை. இனிமேலும் யாருக்காவது அது கிடைக்கும் என்று தோன்றவில்லை. இத்தனைக்கும் மூல காரணங்களில் ஒருவராக இருந்த ஜலானி எப்போதும் என் நன்றிக்குரியவர்.

என்னைப் பொருத்தவரை எனக்கு முன்னேற்றமிருந்தாலும் ஐ.டி.பி.எல். என்னும் ஆலமரம் 1980-லிருந்தே தனது சரிவை சந்திக்க ஆரம்பித்து விட்டது என்பது பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது புரிகிறது. அரசு நிறுவனம் ஆதலால் மினிஸ்ட்ரியிலிருந்து பல தொல்லைகள். சாதாரணமாக விட்டிருந்தால் லாபம் இட்டியிருக்க வேண்டிய இந்த மருந்து நிறுவனம் ஆளும் கட்சியிலிருந்த அரசியல்வாதிகளால் அலைகழிக்கப்பட்டது. பொருளாதார நோக்கம் என்று ஒன்று இல்லாமல் பல முடிவுகளை அரசியல் காரணமாக எடுப்பதற்கு இந்த நிறுவனம் நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டது. அவற்றில் ஒன்றுதான் இந்த அல்ஜீரிய வேலையும். அல்ஜீரியாவில் உள்ள தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலைக்கு கழிவு நீர் சுத்திகரிக்கும் டர்ண்கீ வேலை அது. இதற்கு ஒரு மருந்து கம்பெனி சரிப்படுமா என்பதைக் கூடப் பார்க்காது குருட்டுத்தனமாக முடிவு எடுக்கப்பட்டது. ஒரு மருந்து கம்பெனியின் கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு வேலை என்றால் பரவாயில்லை, ஆனால் இங்கே சம்பந்தமே இல்லாத வேலை.

நல்ல வேளையாக கடவுள் கிருபையால் அந்த வேலை ஆரம்பிக்கப்படவில்லை. ஆனால் அந்த முடிவுக்கு வருவதற்கு கூட 2 ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டன. அது தவிர, அக்காலக் கட்டத்தில் Rites மற்றும் Ircon-ஐ விடுத்து அல்ஜீரியா சென்ற எந்த அரசுக் கம்பெனியும் உருப்படவில்லை. நம்மூர் அரசியல்வாதிகள் உத்தமர்கள் என்று கூறும் அளவுக்கு அந்த ஊர் அரசியல்வாதிகள் லஞ்ச லாவண்யங்களில் டாக்டரேட் பட்டம் பெற்றவர்கள்.

12 வருடங்கள் எனக்கு ஆதரவு அளித்த இந்த நிறுவனம் சந்தித்த சரிவு என் மனத்தை மிகவும் பாதித்தது. இனி வரும் சில பதிவுகளில் இந்த நிறுவனத்தில் நான் பெற்ற அனுபவங்களைக் கூறுவேன்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

சங்கிலி பதிவு-இளமுருகு மற்றும் ஜோசஃப்

எனக்கு பிடித்த 4 விஷயங்கள்:
1. பழைய விஷயங்களை நினைவுக்கு கொண்டு வந்து அசைபோடுவது. அதனால்தானோ என்னவோ சமீபத்தில் 1952-ல் என்றெல்லாம் வார்த்தைகள் விழுகின்றன. அவற்றை நினைவுக்கு கொண்டுவரும்போது அப்போதைய மனநிலைமை முதற்கொண்டு அப்படியே வருகின்றன. அதனால்தான் என்னுடைய அப்பா, அன்புள்ள அப்பா பதிவை எழுதும்போது உணர்ச்சிவசப்பட்டேன்.
2. பிடித்த புத்தகங்களில் கோடிட்டப் பகுதிகளை மறுபடி மறுபடி படிப்பது. அம்முறையில் கிருஷ்ணமணி சமீபத்தில் 1981-ல் விகடனில் எழுதிய "வேர்கள்" என்னும் தொடர்கதையில் வந்த ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் பலமுறை படித்தேன். இப்போது பத்தாம் முறையாகப் படிப்பது ஹாரி பாட்டரின் நான்காம் புத்தகத்தின் ஜெர்மன் மொழிபெயர்ப்பு.
3. மொழி பெயர்ப்பது. கூறவும் வேண்டுமோ. எனக்கு பிடித்த வேலை. அதற்கு பணம் வேறு கிடைக்கிறது. டபுள் ஓக்கே.
4. பதிவுகள் போடுவது. தமிழ் மணத்தில் ஏதாவது எழுதாவிட்டால் கை நடுங்க ஆரம்பித்து விடுகிறது. ஆகவேதான் அதற்கு இடையூறாக வரும் போலிகளை போடா ஜாட்டான் என்று புறம் தள்ளிவிட்டு போக முடிகிறது.

எனக்கு பிடித்த நான்கு படங்கள்:
1. படகோட்டி அதன் அத்தனை பாட்டுக்களும் பிடிக்கும்.
2. மன்மத லீலை. சமீபத்தில் 1976-ல் பார்த்த இப்படத்தைப் பிறகு பார்க்கவேயில்லை. இருந்தாலும் சீன் பை சீன் ஞாபகம் இருக்கிறது.
3. ஆட்டோகிராஃப். கதாநாயகன் என்னைப்போலவே உணர்ச்சிவசப்படுபவனாக இருக்கிறான்.
4. அன்பே சிவம். முதல் முறையாக கதாநாயகனும் கதாநாயகியும் சேராமல் போனதற்காக வருத்தப்படாத படம். வேறு எந்த முடிவுமே சாத்தியம் இல்லை என்ற உண்மை முகத்தில் அறையும்போது என்ன பேச முடியும்?

நான் வசித்த நான்கு இடங்கள்:
1. திருவல்லிக்கேணி. பிறந்து வளர்ந்த இடம். இப்போது கூட அதன் வீதிகளில் செல்லும்போது பழைய நினைவுகள் வந்து சூழ்ந்து கொள்கின்றன.
2. நங்கநல்லூர். என் அப்பா ஆசை ஆசையாய் இங்குதான் வீடு கட்டினார். அதை வாடகைக்கு விட்டு நான் டில்லியில் இருபது ஆண்டுகள் கழித்த போது இந்த வீடு அவ்வப்போது என் கனவில் வந்தது.
3. பம்பாய். மும்பையல்ல. பசுமையான நினைவுகள் 1, 2, 3, 4.
4. தில்லி. எனக்கு மொழிபெயர்ப்பு துறையில் பல கதவுகளைத் திறந்துவிட்ட இடம். தில்லி நினைவுகள் இனிமேல் போட்டு பிறாண்டுவேன்.

எனக்கு பிடித்த வலைப்பதிவாளர்கள்:

1. என்றென்றும் அன்புடன் பாலா. இவரது பதிவுகளைப் பார்த்துத்தான் நானும் பதிவுகள் போட ஆசைப்பட்டேன்.
2. டி.பி.ஆர்.ஜோசஃப். அவரும் நானும் சேர்ந்து அடித்த பெரிசுகளின் லூட்டி பலருக்கு ரத்த அழுத்தத்தை ஏற்றிவிட்டது, முக்கியமாக இட்லி வடைக்கு.
3.தருமி. இன்னொரு பெருசு. பினாத்தல் சுரேஷ் புலம்பியது எங்களைப் பார்த்துத்தான்.
4. முத்து (தமிழினி). இஅவரைப் பற்றி நான் பதிவு போட்டுள்ளேன்.

நான் tag செய்யப் போகிறவர்கள்:
1. முத்து (தமிழினி)
2. என்றென்றும் அன்புடன் பாலா
3. நாட்டாமை
4. சோம்பேறி பையன்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

என்னைத் தொடர்ந்த கனவு ஒன்று

இது ஒரு மீள்பதிவு. பழைய இடுகைகள புரட்டும்போது இது கண்ணில் பட்டது. வகைபடுத்த முயன்றேன், ஆனால் முடியவில்லை. அதற்காகவாவது மீள்பதிவு செய்யலாம் என முடிவெடுத்தேன். இதை நான் போன வருடம் இட்ட பிறகுதான் தெரிந்தது, பலருக்கும் இதே மாதிரி கனவுகள் வருவதுண்டு என்பது.

இப்போது நங்கநல்லூரில் நான் வசிக்கும் வீட்டிற்கு 1969-ல் குடிவந்தோம். சொந்த வீடுதான். 1979-ல் குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாக வீட்டை வாடகைக்கு விட்டு மாம்பலத்தில் குடி புகுந்தோம். பிறகு 1981-ல் ஐ.டி.பி.எல்லில் வேலை கிடைத்து தில்லி சென்றோம். தில்லியில் 20 வருடங்கள் வாசம். அந்தக் காலக் கட்டத்தில் அடிக்கடி எனக்கு ஒரு கனவு வரும்.

கனவில் நான் திரும்பவும் நங்கநல்லூர் வீட்டிற்கே குடி வருகிறேன். எல்லா அறைகளிலும் சுற்றுகிறேன். என் தந்தையுடன் பேசிய, விவாதித்தத் தருணங்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. நீண்ட கனவுதான். திடீரென்று விழிப்பு வரும். தில்லியில்தான் இருக்கிறோம் என்பது புரிய சில நிமிடங்கள் ஆகும். அப்போது தீராத சோகம் என்னைக் கவ்வும். அடுத்த நாள் முழுக்க ஒரு வித மயக்கத்தில் கழியும்.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், சில சமயம் கனவில் எனக்கு நானே கூறிக் கொள்வேன். "இது வரை கனவாக இருந்தது, நிஜத்திலேயே நடக்கிறது" என்று. அதுவும் கனவுதான் என்றுத் தெரிய, இரட்டிப்பு ஏமாற்றம்தான்.

தில்லியில் இருந்த 20 வருடங்களில் 7 முறை வீடு மாற்ற வேண்டியிருந்தது. 2001-ல் ஏழாவது முறையும் மாற்ற வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் வந்தப் போது, என் வீட்டம்மா சென்னைக்கே திரும்பலாம் என்று ஆலோசனை கூற அவ்வாறே செய்ய முடிவு செய்தோம். என்ன ஆச்சரியம் அம்முடிவு எடுத்த நொடியிலிருந்து விஷயங்கள் தன்னைப் போல விறு விறுவென்று நடந்தன. அது வரை மின்னஞ்சல் கூட வைத்துக் கொள்ளாத நான் என் வாடிக்கையாளர் கூறிய ஆலோசனை பேரில் யாஹூ அடையாளம் பெற்றுக் கொள்ள எல்லாம் நூல்பிடி கணக்காய் நடந்தன. இது எனக்கு தில்லி வேலைகளை சென்னையிலிருந்தே செய்து கொள்வதை சாத்தியமாக்கிற்று.

இரண்டு மாதங்களுக்குள் என் வீட்டில் இருந்தக் குடித்தனக்காரரை வீடு காலி செய்வித்து, மராமத்து வேலைகளை செய்து, நங்கநல்லூருக்குத் திரும்பக் குடி வந்தேன். ஒரு சிக்கலும் இல்லை. எல்லாவற்றுக்கும் என் தந்தையின் ஆசியே காரணம்.

வந்தப் புதிதில் சிறிது கலக்கம்தான், திடீரென்று விழித்துக் கொள்வேனோ தூக்கத்திலிருந்து என்று. அதிலிருந்து மீள மேலும் சில காலம் பிடித்தது. அக்கனவும் வருவதில்லை இப்போது.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்