கிரிக்கெட் தேர்வில் நடக்கும் கூத்து

முதலிலேயே கூறிவிடுகிறேன், கிரிக்கெட்டுக்கும் எனக்கும் ஒத்துக்கொண்டதே இல்லை. நான் சாரணர் இயக்கத்தில் செயல்பட்ட காலத்தில் நாங்கள் வழக்கமாக திருவல்லிக்கேணியில் உள்ள வென்லக் பார்க்கில் கூடுவோம். இது மெரினா மைதானத்தை ஒட்டி உள்ளது. தினமும் மாலை கிரிக்கெட் ஆட்டம் ஆடுவோம். அடிக்கடி டக்தான் எடுப்பேன். இந்த அழகில் அந்த நாட்களில் நாட்குறிப்பு எழுதும் பழக்கமும் உண்டு. "இன்று ரன் எதுவும் எடுக்கவில்லை" என்பதை கிட்டத்தட்ட தினமும் எழுதியிருப்பேன். அதைப் பார்த்து என் அம்மா கூட கேலியாகக் குறிப்பிடுவார், "டோண்டு நீ ரன் எடுத்தால் எழுது, இல்லாவிட்டால் நாங்களே புரிந்து கொள்வோம் நீ டக் அடித்தாய் என்று".

ஆனாலும் கிரிக்கெட் காமண்டரி ரேடியோவில் கேட்பதில் எல்லாம் குறைவில்லை. டெஸ்ட் மேட்சானாலும் சரி ரஞ்சி ட்ராஃபியானாலும் சரி ரேடியோவே கதி என்றுதான் நானும் என் நண்பர்களும் இருப்போம். அதிலும் வெங்கடராகவன் கிண்டி பொறியியல் கல்லூரியில் எனக்கு இரண்டு வருடம் சீனியர் என்பதில் மிகப்பெருமை. அவரை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும், ஆனால் அவருக்குத்தான் என்னை தெரியாது! அக்காலக்கட்டத்தில் அவர், என் வகுப்பு தோழன் சத்வேந்தர் சிங் ஆகியோரை உள்ளடக்கிய எங்கள் கல்லூரியின் கிரிக்கெட் குழு அபார வெற்றிகளை குவித்தது.

ஆனால் நான் ஒன்றை அடிக்கடி காண நேர்ந்தது. அதாவது தமிழ்நாட்டு ஆட்டக்காரர்களுக்கு இடம் கொடுக்க மட்டும் மனதே இருந்ததில்லை. கிட்டத்தட்ட 96 மேட்சுகளில் திறமையாக பேட் செய்த ஸ்ரீகாந்த் ஓரிரு மேட்சில் சரியாக ரன் எடுக்காததற்காக விலக்கப்பட்டார். கிருபால் சிங், மில்கா சிங் ஆகியவர்கள் செய்த ஒரே குற்றம் தமிழ்நாட்டு கிரிக்கெட் டீமில் இருந்ததுதான் என்றே தோன்றுகிறது.

கேப்டனாக சென்றாலும் வெங்கடராகவனை இங்கிலாந்தில் சில மேட்சுகளில் ஆட விடவில்லை. ஒரு டெஸ்டில் அவர் தலைமையில் இங்கிலாந்தை அந்த நாட்டிலேயே வெற்றி கொள்ளும் வாய்ப்பு வந்த போது கவாஸ்கர் சொதப்பலாக ஆடி மேட்சை டிரா செய்ய வைத்தார். அதற்கு அவரை விளக்கம் கூட கேட்கவில்லை. இந்த காம்ப்ளி வரிசையாக சொதப்பல் செய்தபோதும் அவரை தொடர்ந்து ஆட விட்டார்கள். அகர்க்கருக்கு அவ்வளவு சான்ஸ் கொடுத்த பிறகு இப்போது ஆடுகிறார். ஏன் நம்மவருக்கும் அம்மாதிரி வாய்ப்பு கிடைப்பதில்லை? கங்குலியையே எடுத்துக் கொள்ளுங்களேன். எல்லாம் நேரம் சுவாமி. செலக்ஷன் டீமில் இருக்கும் நம்மவர்கள் என்ன கிழிக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. குறுகிய மனப்பான்மை கூடாது, ஆட்டம்தான் முக்கியம் என்றெல்லாம் கூற நன்றாக இருக்கும். ஆனால் அந்தக் கொள்கையை தமிழர்கள் மட்டும் பாவிக்கட்டும் என்று மற்ற எல்லோரும் பெருந்தன்மையாக விட்டு விட்டார்கள் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

இத்தருணத்தில் நாங்கள் குடியிருந்த வீட்டின் சொந்தக்காரரை இங்கு குறிப்பிட வேண்டும். அவரைப் பற்றி வேறு சமயத்தில் நான் இந்தப் பதிவு போட்டுள்ளேன். அவர் பம்பாயில் பல ஆண்டுகள் ரயில்வேயில் வேலை செய்துவிட்டு ரிடையர் ஆனவர். அவருக்கு பம்பாய் டீமை பிடிக்காது. அந்த டீம் இந்திய கிரிக்கெட் டீமை ரொம்பத்தான் ஆளுமை செய்கிறது என்பது அவர் எண்ணம். ஆகவே கிரிக்கெட் செலக்ஷன் கமிட்டி மேலும் அவருக்கு சுத்தமாக நல்ல அபிப்பிராயம் கிடையாது.

அறுபதுகளில் ஒரு சமயம் மேற்கிந்தியத் தீவுக்கு இந்திய கிரிக்கெட் டீம் சென்றது. டீம் உறுப்பினர்களை செலக்ட் செய்து ரேடியோவில் அறிவித்தார்கள். அச்சமயம் W.P.K. ஐயங்கார் அவர்கள் வீட்டில் இல்லை. வந்ததும் வராததுமாக என்னை அழைத்து கேட்டார்:
"என்ன டோண்டு, கிரிக்கெட் டீமை சொல்லிட்டாங்களா?"
நான்: "ஆயிற்று மாமா"
அவர்: "வெங்கடராகவன் டீமில் இருக்கானா?"
நான்: "இல்லை மாமா."
அவர்: "உருப்படாதுன்னா, நம்ம டீமுக்கு அஞ்சு மேட்சிலும் உதைதான்".

மேலே பேச விருப்பமின்றி அவர் சென்றார். ஆனால் அந்தோ, அவர் கூறியது அப்படியே பலித்தது. நன்றாக வேண்டும் இந்தியாவுக்கு என்றுதான் எனக்கும் அவருக்கும் அப்போது தோன்றியது.

நல்லதுக்கு காலம் இல்லை என்றுதான் கூற வேண்டும்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

நேர்காணல் அனுபவம்

வேலைக்காக நான் இது வரை சென்ற நேர்காணல் தருணங்களை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். இஞ்சினியர்களுக்கு எழுபதுகளில் வேலை தேடுவது ஒரு பிரச்சினையாகவே இருந்தது. ஏதோ கடவுள் அருளால் C.P.W.D. வேலை கிடைத்ததால் பிழைத்தேன். பிறகு ஐ.டி.பி.எல்.-ல் வேலை கிடைத்தது என் பிரெஞ்சு மொழித் திறமைக்காகவே. இந்த இரண்டு நேர்காணல்களை தவிர மூன்று நான்கு முறை இண்டர்வியூக்களுக்கு சென்றிருக்கிறேன். அவற்றில் இரண்டு முறை வேலை கிடைத்தது ஆனால் சேரவில்லை.

இப்போது? நான் சொந்த முறையில் மொழிபெயர்ப்பு வேலைகள் ஏற்று கொள்வதால் அம்மாதிரி தருணங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டியதில்லை என நினைத்து கொண்டிருந்தேன். ஆனால் கடவுள் என்ணம் வேறாக இருந்தது. தற்சமயம் மூன்று இண்டர்வியூக்களில் பங்கு கொண்டேன். ஆனால் வேலை தேடுபவனாக அல்ல, வேலை தேடி வருபவர்களை நேர்காண வேண்டியிருந்தது. சென்னையில் ஒரு நிறுவனத்தினரின் கால் செண்டரில் பிரெஞ்சு பேசுபவர்களை நியமிக்க வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் இதற்காக என் ஒத்துழைப்பை கேட்டனர்.

முதல் இரண்டு முறை சம்பந்தப்பட்ட நிறுவனத்துக்கு செல்ல வேண்டியது. அங்கிருந்து கொண்டு வேலைக்காக விண்ணப்பித்தவர்களை தொலைபேசியில் எஸ்.டி.டி. மூலம் தொடர்பு கொண்டு பிரெஞ்சில் அவர்களை இண்டர்வியூ செய்ய வேண்டியிருந்தது. இந்த முறைதான் இப்போதெல்லாம் பரவலாக உபயோகிக்கப்படுகிறது என அறிந்தேன். ஆனால் என்னைப் பொருத்தவரை அது புதிய முறையே. எனக்கு அது ரொம்ப பிடித்திருந்தது. இல்லாவிட்டால் நேர்காணல்களுக்கு வருபவர்க்கெல்லாம் பயணச் செலவு எல்லாம் கொடுத்து, எல்லோரையும் ஒரு அறையில் உட்கார்த்தி, ஒவ்வொருவராக கூப்பிட்டு,.... இது எழுதும்போதே அலுப்பாக எனக்கே உள்ளபோது சம்பந்தப்பட்டவர்களுக்கு இன்னும் கஷ்டமாக அல்லவா இருக்கும்?

இன்றும் அதே நிறுவனத்துக்கு சென்றிருந்தேன். இம்முறை எல்லோரும் சென்னையை சேர்ந்தவர்கள். ஆகவே எல்லோரும் நேரில் வந்திருந்தனர். மொத்தம் 6 பேர். நான் செலக்ட் செய்தவருக்கு உடனே வேலை கொடுக்கப்பட்டது. வந்தவர்கள் எல்லோரும் நன்றாக தயார் செய்து கொண்டு வந்திருந்தனர். நேர்காணல் மேஜைக்கு மறுபக்கத்தில் மூன்று முறை வேலை செய்தவன் என்ற முறையில் இது சம்பந்தமாக என் சில எண்ணங்களை இப்போது கூறுவது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என நம்புகிறேன்.

முதலில் விண்ணப்பதாரர்களுக்கு சில வார்த்தைகள்:

1. எல்லா சான்றிதழ்களும் ஒரிஜினலாக, அவற்றின் பல நகல்கள், பயோடேட்டா சில நகல்கள், தேவையான எழுதும் காகிதங்கள் எல்லாம் கிரமப்படி கையில் உள்ள ஃபோல்டரில் இருக்க வேண்டும். நன்றாக எழுதக்கூடிய பேனா ரொம்ப முக்கியம். (முக்கியமாக நான் இண்டர்வியூ செய்தவர்களை முதலில் அவர்கள் பயோடேட்டாவை கேட்டு என்னிடம் வைத்து கொண்டேன். அதன் பின்னாலேயே அவர்கள் பிரெஞ்சு பேசும் முறையை ஆராய்ந்து என் எண்ணங்களை உடனுக்குடன் குறித்து வைத்தேன். பிறகு கம்பெனி என்னிடம் கொடுத்த மதிப்பிடும் தாளை பூர்த்தி செய்து நான் குறிப்புகள் நிரப்பியிருந்ததையும் கம்பெனிக்காரர்களிடம் கொடுத்தேன். எல்லா விண்ணப்பதாரர்களும் நான் கேட்டதை பூர்த்தி செய்தனர் என்பதையும் இங்கு கூறி விடுகிறேன்..)
2. மனதில் நம்பிக்கையுடன் நேர்காணுபவரை அணுக வேண்டும். அவரும் உங்களைப் போன்ற மனிதர்தான். அவரைக் கண்டு டென்ஷன் ஆக வேண்டாம்.
3. கேட்ட கேள்வி என்ன என்பதை கவனமாகக் கேட்டு, அதன் பொருளை உள்வாங்கி, பிறகு நிதானமாக நிறுத்தி விடை அளித்தல் ஒரு நல்ல எண்ணத்தை உங்கள் மேல் ஏற்படுத்தும்.
4. கண்ணியமான உடை அணிய வேண்டும். ஜிங்குச்சா ஜிங்குச்சா என்றெல்லாம் உடை அணிவது நல்லதல்ல.

இப்போது சில வார்த்தைகள் நேர்காண்பவர்களுக்கு:

1. விண்ணப்பதாரரை கூலாக இருக்க செய்ய தேவையான ஏற்பாடுகளை செய்ய வேண்டும்.
2. முதலில் சுலபமான கேள்விகளைக் கேட்டு அதற்கு அவர்கள் விடை அளிக்க அவர்கள் டென்ஷனும் குறையும். அப்போதுதான் முக்கியமான கேள்விகள் வரும்போது அவர்களால் சரியான பதிலை பதறாமல் அளிக்க இயலும். நீங்களும் சுலபமாக ஒரு நல்ல விண்ணப்பதாரரை தேர்ந்தெடுக்கலாம்.
3. என்ன வேலைக்காக நேர்க்காணுகிறீர்கள் என்பதை நீங்கள் தெரிந்து கொள்வது மிக முக்கியம். இது என்னைப் போன்று நிறுவனத்துடன் சம்பந்தப்படாத வெளி ஆட்களுக்கு மிகவும் அவசியம்.
4. நீங்களும் ஒரு காலத்தில் வேலைக்காக இண்டர்வியூக்களில் பங்கு கொண்டீர்கள் என்பதை மறக்காமல் இருக்க வேண்டும். அப்போது நீங்கள் பட்ட மனக்கஷ்டம் இப்போது வேலைக்கு வரும் இளைஞர்கள் படாமல் பார்த்து கொண்டால் நீங்களும் நல்ல முறையில் உங்களுக்கிட்ட வேலையை நிறைவேற்றி ஒரு தகுதி வாய்ந்த விண்ணப்பதாரரை கம்பெனிக்கு சிபாரிசு செய்தீர்கள் என்ற திருப்தியுடன் மேலே செல்ல முடியும்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

இஞ்சி லாபம் மஞ்சளிலே

தில்லியில் நான் வசித்தபோது ஒரு வாடிக்கையாளரின் அலுவலகத்தில் அதன் மேனேஜருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்திக் கொண்டிருந்தேன். அப்போது திடீரென ஒரு வார்த்தை விட்டாரே பார்க்கலாம். அதாவது அந்த நிறுவனத்தில் எம்.டி. அவர்களுக்கு பிரெஞ்சு நன்றாகத் தெரியுமாம். ஆகவே நான் பிரெஞ்சு துபாஷி வேலைக்கான ரேட்டை குறைத்து கொள்ள வேண்டுமாம். அவரைப் பார்த்து வெறுமனே ஒரு பெரிய புன்னகை செய்தேன். என்ன என்று கேட்பது போல அவர் தன் புருவங்களை உயர்த்த மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தேன்.

அந்த நிறுவனத்தின் தொழிலாளிகளுக்கு ஒரு பிரெஞ்சு நிபுணர் டிரய்னிங் கொடுப்பதற்காக வரவிருந்தார். அவருடைய வேலை முழுவதும் தொழிற்சாலையில்தான். ஆக எம்.டி. அவர்கள் தனது எல்லா வேலையையும் விட்டு விட்டு பிரெஞ்சுக்காரருடன் உட்கார்ந்திருக்க வேண்டும். 8 மணி நேரம் இந்த மொழிபெயர்ப்பு வேலையை செய்தால் அவருடைய ஒரு நாள் சம்பளம் என்ன? அவருடைய மற்ற வேலைகளின் கதி என்ன? இதனால் கம்பெனி மிச்சம் பிடிக்கப் போவது என்ன என்றெல்லாம் நான் கே.பி. சுந்தராம்பாள் அவர்கள் பாணியில் அடுக்க, அவருக்கே சிரிப்பு வந்து விட்டது. பிறகு நார்மலாகப் பேச ஆரம்பித்தோம்.

இன்னொரு கம்பெனி ஸ்ரீபெரும்புதூரில் இருந்தது. அதில் இரண்டு பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு நான் துபாஷி வேலை செய்ய வேண்டியிருந்தது. அதாவது அவர்கள் அண்ணா சாலையில் உள்ள ஸ்பென்ஸர் பிளாஸாவுக்கு மாலை ஐந்து மணிக்கு வருவார்கள். நான் நங்கநல்லூரிலிருந்து கிளம்பி ஸ்பென்ஸர் பிளாசாவுக்கு அந்த சமயத்தில் வர வேண்டியது. பிறகு அவர்கள் ஷாப்பிங்கிற்கு நான் உதவி செய்ய வேண்டியது. எனக்கு கால் டாக்ஸிக்கு பணம் கொடுக்கப்படும் எனக் கூறப்பட்டது. நான் இப்போது ஒரு ஆலோசனை கூறினேன். எப்படியும் அவர்கள் கத்திபாரா வழியாகத்தான் சென்னைக்கு வர வேண்டும். அங்கிருந்து எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து என்னை பிக் அப் செய்து கொண்டு போகலாம் என்று ஐடியா கொடுத்தேன். கம்பெனி ஒத்துக் கொல்ளவில்லை, ஏனெனில் அதனால் தேவையின்றி கம்பெனி கார் சுற்ற வேண்டியிருக்குமாம். கத்திபாராவிலிருந்து என் வீடு 5 கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருந்தது.

சரி என்று கையில் ஒரு நாவலை எடுத்துக் கொண்டு சரியாக ஐந்து மணிக்கு ஸ்பென்ஸர் பிளாசாவிற்கு சென்றேன். 5.30 மணி வரை யாரும் வரவில்லை. ஃபோன் செய்து விசாரித்தால் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் இன்னும் ஸ்ரீபெரும்புதூரை விட்டு கிளம்பவேயில்லை எனத் தெரிந்தது. பிறகு 6.30 அளவில் வந்து சேர, 9.00 மணி வரை அவர்களுடன் நேரத்தைக் கழித்தேன்.

இப்போது இந்தக் கணக்கைப் பாருங்கள். என் டாக்ஸி கட்டணம் ரூ.180+180=360, 1 மணி முப்பது நிமிடம் காத்திருந்த நேரமும் பில்லில் சேர்ந்தது, ரூபாய் 900. அதுவே என்னை வீட்டில் இருந்து பிக்கப் செய்து வீட்டில் விட்டிருந்தால் கம்பெனியின் செலவு 20 கிலோமீட்டருக்கு (5x4=20) வெறும் 100 ரூபாய்கள்தான். காத்திருந்த 90 நிமிடங்களில் ஒரு மணி நேரம் என் நேரத்துக்கான பில்லும் மிச்சமாயிருந்திருக்கும். ஆக தண்டமாக ரூபாய் 860 செலவு.

இன்னொரு நிறுவனத்தில் ஒரு கட்டு ஜெர்மன் டிராயிங்குகள் மொழிபெயர்ர்க வேண்டியிருந்தன. எனக்கு வேலையளித்த அக்கம்பெனியின் அதிகாரி ஒவ்வொரு டிராயிங்கிலும் சில வார்த்தைகளை மட்டும் அடிக்கோடிட்டு அவற்றை மொழி பெயர்த்தால் போதுமெனக் கூறிவிட்டார். ஏனெனில் மற்றவை அவருக்கு தெரியுமாம். எனக்கென்ன, நான் நேர அடிப்படையில் வேலை செய்தேன், ஆகவே அவர் கூறியபடி மொழிபெயர்த்துவிட்டு செக்கை வாங்கிச் சென்றேன். சில நாட்களிலேயே அந்த அதிகாரி கம்பெனியை விட்டு விலகிச் செல்ல, அடுத்து வந்தவர் மொழிபெயர்க்காத வார்த்தைகளை வைத்துக் கொண்டு பேய் முழி முழிக்க, பிறகு என்ன, வழக்கம்போல டோண்டு ராகவன் அங்கு வந்து வேலை செய்து மேலும் பணம் வாங்கிச் சென்றான்.

அதே கம்பெனியின் தலைமை அதிகாரியும் அவர் பங்குக்கு ஒரு குளறுபடி செய்தார். பகல் நேர வேலை முடிந்ததும் அவர் அப்போது அங்கிருந்த பிரெஞ்சு விருந்தாளியை 5-நட்சத்திர ஹோட்டலுக்கு மாலை விருந்துக்காக அழைத்துச் சென்றார். என்னையும் கூப்பிட்டார். என்னைப் பொருத்தவரை அங்கும் நான் துபாஷி வேலை செய்ய வேண்டியதுதான். ஆகவே அவரிடம் நான் டின்னருக்கான நேரமும் பில் செய்யப்படும் என்றேன். அவர் நான் 5-நட்சத்திர சாப்பாடு வாங்கித் தருவதால் வேறு சார்ஜ் செய்ய மாட்டேன் என எதிர்ப்பார்த்திருக்கிறார். நான் இவ்வாறு கூறியதும் யோசித்து, பிறகு என்னை வரவேண்டாம் என்று கூறி அவர் மட்டும் விருந்தாளியை அழைத்து சென்றார். நான் சந்தோஷமாக வீட்டிற்கு சென்று வீட்டில் விட்டு வைத்திருந்த ஜெர்மன் மொழிபெயர்ப்பு வேலையை செய்தேன்.

அடுத்த நாள் அந்த பிரெஞ்சு நிபுணருக்கு வாந்தி, பேதி. நாள் பூரா அவரை நர்ஸிங்க் ஹோமில் வைக்க வேண்டியதாயிற்று. அங்கு நான் அவருக்கும் மருத்துவருக்குமிடையே துபாஷி வேலையைச் செய்ய வேண்டியதாயிற்று. இந்த அழகில் விருந்தாளி நர்ஸாக பணி புரிந்த கேரள அம்மணியைப் பார்த்து அசடு வேறு வழிய அதையும் மொழிபெயர்க்க வேண்டியிருந்தது. 65 வயதானாலும் அந்த பிரெஞ்சு பெரிசு அந்த உடல் நிலையிலும் லொள்ளு செய்தது. நானும் அம்மணியைப் பார்த்து வழிந்தேன் என்பது இங்கு கூறப்படும் விஷயத்திற்கு சம்பந்தமில்லை. தலைமை அதிகாரிக்கு இதில் சிரிக்க ஒரு விஷயமுமில்லை. என்னை முந்தைய நாள் அழைத்து சென்றிருந்தால் பிரெஞ்சுக்காரர் என்ன சாப்பிடலாம், முக்கியமாக என்ன சாப்பிடக்கூடாது என்பதையெல்லா கவனித்து இருந்திருப்பேன் என்பதையும் அப்போதுதான் தலைமை அதிகாரி உணர்ந்தார்.

ஆக, இஞ்சி லாபம் மஞ்சளிலே.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

C.P.W.D - அனுபவங்கள் - 3

இது சம்பந்தமான முந்தையப் பதிவுகள்:
1)
2)

மத்தியப் பொதுப்பணித்துறையில் வேலை செய்த போது முதல் மூன்றரை வருடங்கள் பம்பாயில் இருந்தேன். ரிஸ்க் இல்லாத வேலை,வெறுமனே கோப்புகளை நகர்த்தும் வேலை. சென்னைக்கு மாற்றல் பெற்று வந்ததும்தான் நிஜ வாழ்க்கையின் கஷ்டங்கள் புலப்பட்டன.

சென்னையில் இருந்த ஏழு வருடங்களும் கட்டுமான வேலையில்தான் இருந்தேன். மத்திய ரிஸர்வ் போலீஸுக்கான வளாகத்தை நிர்மாணிக்க வேண்டியது. 1974-ல் நான் அங்கு சென்றபோது ஒரு அத்துவானக் காடாயிருந்தது. பொருளாதார கெடுபிடிகளால் வேலையும் முடங்கிக் கிடந்தது. 1975-ல் நிலைமை சீராக வேலைகளும் ஜரூராக ஆரம்பித்தன. சிவில் வேலைகளுக்கு ஏதுவாக எலெக்ட்ரிகல் வேலைகளும் நடத்த வேண்டியிருந்தது. இதில் சிவில் பிரிவுக்கும் மின் பிரிவுக்கும் எப்போதும் கருத்து வேறுபாடு வரும்.

நான் திரு. வீரப்பன் என்ற உதவி பொறியாளரின் அலுவலகத்தில் இளநிலைப் பொறியாளனாகச் சேர்ந்தேன். அங்கு மொத்தம் 4 இளநிலைப் பொறியாளர்கள். வீரப்பன் அவர்கள் எனக்கு பல உபயோகமான விஷயங்களைக் கற்றுத் தந்தார். அவற்றில் முக்கியமானது மற்றவருடன் வாதம் புரியும்போது மனதில் பயம் இருப்பினும் அதை வெளியில் காண்பித்துக் கொள்ளக் கூடாது என்பதுதான். முக்கியமாக சிவில் தரப்பில் ஸ்லாப் போடும் நேரத்தில் எங்களுக்கு நெருக்கடி வரும். அந்த நேரம் பார்த்து எங்கள் எலெக்ட்ரிகல் காண்ட்ராக்டர் சுணங்கிவிட்டால் ரொம்பக் கஷ்டமாகிவிடும். நாள்கணக்கில் சிவில் தரப்பில் முன்னேற்றம் இருக்காது. திடீரென நினைத்துக் கொண்டு விறுவிறுவென்று வேலை நடந்து ஸ்லாப் கம்பி கட்ட ஆரம்பிப்பார்கள். அதாவது இனிஷியேடிவ் அவர்களிடம்தான் இருந்தது. எங்களை மிரட்ட ஆரம்பிப்பார்கள். அப்போதுதான் வீரப்பன் அவர்கள் வீறு கொண்டு எழுவார்.

அவர்கள் ஒரு கடிதம் குறைகூறி எழுதினால் இவர் 4 கடிதங்கள் திருப்பி எழுதுவார். அவர்கள் வீக் பாயிண்டுகளாகப் பார்த்து தாக்குவார். அப்போது என்னிடம் ஒருமுறை கூறினார், அதாவது நமக்கு பயம் இருப்பது போல எதிராளிக்கும் இருக்கும். ஆகவே சீறவேண்டிய இடங்களில் சீறவேண்டும் என்பதே அது. பெரிய வளாகத்தில் பல இடங்களில் வேலை நடந்ததால் எங்களுக்கு ரொம்ப அலைய வேண்டியிருந்தது. இ.இ.யிடம் கூறி எங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் சைக்கிள் வாங்கிக் கொடுத்தார். தவறு செய்தால் தாராளமாகத் திட்டுவார் ஆனால் அது வேலை சம்பந்தப்பட்டதாகத்தான் இருக்கும். "என்னங்க இப்படி செய்துட்டீங்க" என்று ஆரம்பித்து விடுவார். அதே நேரம் தவறை எப்படி சரி செய்யலாம் என்பதையும் யோசிக்க ஆரம்பிப்பார். இ.இ. அவர்களிடம் போட்டுக் கொடுப்பது போன்ற வேலைகள் அவரிடம் கிடையாது.

கழிவுநீர் அகற்றும் பம்புகள் மற்றும் தண்ணீர் பம்புகள் எல்லாம் வாங்கி பொருத்த வேண்டியிருந்தது. எல்லாமே பம்புகள்தானே, எல்லாவற்றையும் ஒரு கோப்பிலேயே வகைபடுத்தி விடலாம் என்று நான் ஆலோசனை கூற, "ஃபைலில் கூட அவை ஒண்ணாயிருக்கக் கூடாதுங்க" என்று அழுத்தம் திருத்தமாகக் கூறிவிட்டார் அவர்.

நான் அங்கிருந்த ஏழு வருடங்களும் அந்த வளாகத்தில் கட்டுமான வேலைகள் மும்முரமாக நடந்தன. தெருவிளக்குகள் நூற்றுக்கணக்கில் போடப்பட்டன. பல கட்டிடங்களுக்கு மின்னிணைப்பு தர கேபிள்கள் (உச்ச அழுத்தம், மற்றும் குறைந்த அழுத்தம்) போடப்பட்டன. மற்ற இளநிலைப் பொறியாளர்கள் வர, மாற்றம் பெற்று செல்ல என்று இருக்க நான் மட்டும் ஏழு வருடங்களும் அங்கேயே இருந்தேன். ஆகவே ஒவ்வொரு கட்டிடத்திலும் எது எப்போது நடந்தது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள உதவிப் பொறியாளர்கள் என்னைத்தான் கூப்பிடுவார்கள். இங்கிருந்த காலக் கட்டத்தில் நான் நடத்திய டீ க்ளப்பை பற்றி ஏற்கனவே இந்தப் பதிவில் நான் கீழ்கண்ட பின்னூட்டமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளேன்:

"டீக்கடை வைப்பது கடினமா? நானே வைத்து நடத்தியிருக்கிறேன். வருடம் 1978. அப்போது நான் பொதுப் பணித் துறையில் இளநிலைப் பொறியாளராக இருந்தேன். வேலை செய்த இடம் ஆவடியில் உள்ள மத்திய ரிஸர்வ் போலீஸ் முகாம். கட்டுமானப் பணிகள் நடை பெற்று வந்தன. அருகில் இருந்த டீக்கடைக்குச் செல்ல கிட்டத்தட்ட ஒரு கிலோமீட்டர் நடக்க வேண்டும். எனக்கு ஒரு திடீர் எண்ணம். அதாவது அலுவலக அளவிலேயே ஏன் ஒரு காபி க்ளப் ஆரம்பிக்கக் கூடாது? எங்கள் அலுவலகம் சிறியது. மொத்தம் ஏழு பேர்தான். ஒரு உதவிப் பொறியாளர், நான்கு இளநிலைப் பொறியாளர்கள், ஒரு எழுத்தர், ஒரு பியூன். ஒவ்வொருவரிடமும் 10 ரூபாய் வசூலித்தேன். 70 ரூபாய் வந்தது. வென்னீர் வைத்துக் கொள்ளவென்று ஒரு ஹீட்டர், கெட்டில் ஆகியவை ஏற்கனவே இருந்தன. லாக்டோஜன், ப்ரூ பொடி மற்றும் சர்க்கரை ஆகியவை வாங்கி வேலையை ஆரம்பித்தோம். தயார் செய்யும் வேலையை நானே ஏற்றுக் கொண்டேன். கணக்கும் நானே வைத்துக் கொண்டேன். எல்லோரையும் வைத்துக் கொண்டு சில முடிவுகளைக் கூறினேன். அவற்றில் முக்கியமானவை சில: அவரவர் க்ளாஸை அவர்களே கழுவிக் கொள்ள வேண்டும். பியூனும் க்ளப்பில் சம உரிமையுள்ள உறுப்பினர். அவரை மற்றவர் க்ளாஸை கழுவ விடக் கூடாது. அவரும் பணம் செலுத்த வேண்டும். முதல் மாதம் ஆன செலவுகளைக் கணக்கிட்டு அதற்கு மேல் ஒரு சிறு தொகையை லாபமாக வைத்து உறுப்பினர்கள் செலுத்த வேண்டிய தொகை கணக்கிடப் படும். அவர்கள் எடுத்துக் கொண்ட காப்பி ஒவ்வொரு வேளையும் ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தில் குறிக்கப்படும். முதல் மாத முடிவில் கணக்கு பார்த்த போது ஒரு கப் காப்பி 25 பைசாவுக்கு வந்தது. யாருக்காவது விருந்தினர் வந்தால் அவர்களுடைய காப்பிக் கணக்கு சம்பந்தப் பட்டவர் கணக்கில் ஏற்றப்பட்டது. அதாவது எதில் எல்லாம் பின்னால் கருத்து வேற்றுமை ஏற்படும் என்று நினைத்தேனோ அதையெல்லாம் கவர் செய்தேன். பிறகு போர்ன்விடாவும் சேர்த்துக் கொண்டேன். பணத்தை ஒரு பெரிய கவரில் வைத்து அதன் மேல் பகுதியில் பேங்க் பாஸ்புக்கைப் போல வரவு செலவு கணக்கு எழுதப்பட்டது. இதெல்லாம் ஒரு ஒழுங்கு முறையில் செய்ததால் அதிக நேரம் பிடிக்கவில்லை. பக்கத்து அலுவலகங்களிலிருந்தெல்லாம் ஆட்கள் வர ஆரம்பித்தார்கள். அவர்களுக்கு இரட்டைக் கட்டணம்.

பியூனை மற்றவர் க்ளாஸைக் கழுவச் சொல்லக் கூடாது, அவரும் பணம் செலுத்தும் உறுப்பினர் என்றெல்லாம் ஆனதில் எங்கள் அலுவலகத்தில் டென்ஷன் இல்லை. அவ்வப்போது காலியாகும் டின்களை விற்றதில் தேவையானப் பணம் வந்தது.

நான் என் பதிவில் கூறிய ஆலோசனை நிறைவேற்ற முடியாதது அல்ல. மற்றவர் மனம் மாற வேண்டும் என்று யோசிப்பது பாதிக்கப்பட்டவர் முதல் அடி எடுத்து வைப்பதைத் தடுக்கும். அவர்கள் தங்களுக்குள் ஒற்றுமையாக இருந்து இரட்டை டம்ளர் கடைகளைப் புறக்கணித்துப் பெறும் வெற்றி அவர்கள் பெறப் போகும் மற்ற வெற்றிகளுக்கு அடிகோலும்."

இது வரை கூறலாமா வேண்டாமா என்றுத் தயங்கிய விஷயத்தை இப்போது கூறுவேன். எங்கள் அலுவலக பியூன் ஒரு தலித். அது எனக்கு அப்போது தெரியாது. நான் பொதுப்படையாக பியூனை க்ளாஸ் கழுவச் செய்யக் கூடாது என்று கூறியதற்கு முக்கியக் காரணம் எல்லோரும் சம உரிமை பெற்ற, பணம் செலுத்தும் உறுப்பினர்கள் என்பதே. பியூனுக்கு இலவசமாக காப்பி கொடுத்து கிளாஸ் கழுவச் சொல்லலாம் என்ற எதிர் யோசனை வைக்கப் பட்டப்போது, அதற்கு நான் க்ளப் அமைக்கும் யோசனையையே விட்டு விடத் தயார் என்று சிறிது கடுமையாகக் கூறினேன். உதவிப் பொறியாளர் எனக்கு ஆதரவு தெரிவித்தார். பியூனும் தான் பணம் செலுத்துவதையே விரும்புவதாகக் கூற எல்லாம் சுமுகமாக முடிந்தது. 1981-ல் ஐ.டி.பி.எல்லில் வேலை கிடைத்து நான் செல்லும் போதுதான் பியூன் தான் ஒரு தலித் என்பதையும், இரட்டை டம்ளர் முறை தங்கள் கிராமத்தில் இருந்தது என்றும், பணமும் செலுத்தி க்ளாஸையும் கழுவி வைக்க வேண்டியிருந்தது என்பதைப் பற்றியும் என்னிடம் கண்கலங்கக் கூறினார். எங்கள் க்ளப் விதி முறையால் தன் சுய மதிப்பு உயர்ந்ததாகவும் கூறினார்.

மேலும் கூறுவேன்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்