வால் பையனின் தமாஷ் கதை

நம் கதாநாயகனை முதலில் ஒரு கிராமத்தில் பார்க்கிறோம். மிலிட்டரியில் சேரு சேரு என அவன் மாமா கமல்காந்த் நச்சரிப்பதால் அவனுக்கு பயந்து கிராமத்துக்கு வந்துள்ளான். வந்த இடத்தில் விமலா என்னும் சென்னை பெண்ணுடன் மோதல். பிறகு அங்கிருந்து கிளம்பி சென்னைக்கே திரும்ப வருகிறான்.

மோகன்குமார் என்னும் கவுரவ நடிகர் (அவர் மகாபாரதம் சினிமாவில் கௌரவர்களில் ஒருவராக நடித்தவர்) வீட்டில் வேலையில் சேர அங்கு விமலாவை சந்தித்து திடுக்கிடுகிறான். அவள் மோகன் குமாரின் பெண். வழக்கம்போல இன்னும் சில மோதல்களுக்கு பிறகு காதல் மலருகிறது.

இதற்குள் மோகன் குமார் ராமாயணம் பற்றி எடுக்கப்படும் சினிமாவில் ராமராக நடிக்கிறார். அதில் அனுமன் வேடம் போட வேண்டும் என்று நம் கதாநாயகனிடம் கூற அவன் மறுக்கிறான். குரங்கு மாதிரிஎல்லாம் மூஞ்சியை வைத்து கொள்ள இயலாது என்கிறான்.

அன்று வீட்டுக்கு போய் அடுத்த நாள் பார்த்தால் அவனுக்கு வால் முளைத்திருக்கிறது. சில நாள் கூத்துக்கு பிறகு அவன் வாலை அவன் அன்னை இருட்டில் புடலங்காய் என எண்ணி நறுக்கி விடுகிறாள். அவனுக்கு தன் பெண்ணை மணமுடித்து தர மோகன் குமார் சம்மதித்த நிலையில் கதாநாயகனுக்கு கொம்பு முளைப்பதாக கதை வேடிக்கையான சுபமாக முடிகிறது.

வணக்கம், நாடகப்பிரியாவின் “வால்பையன்” என்னும் நாடகத்தின் கதை சுருக்கத்தை மேலே படித்தீர்கள். இதில் கதாநாயகன் சிதம்பரமாக வருவது எஸ்.வி. சேகர், அவன் மாமா கமல் காந்தாக வருவது சுந்தா. இவர்கள் இருவரின் இயக்கத்தில்தான் இந்த நாடகம் பல நூறு முறைகள் அரங்கேறியுள்ளது.

அதிலிருந்து சில டயலாக்குகள்:

சிதம்பரம் தான் ராணுவத்தில் சேர்ந்துவிட்டு திரும்ப வந்ததாக தன் மாமா கமல்காந்திடம் புருடா விடுகிறான்.
சிதம்பரம்: மாமா, அங்கே திருச்சிலேருந்து வந்த முரளிங்கற பையன் ரொம்ப பாவம், அவன் வாயிலேயே குண்டு வெடிச்சுடுத்து.
கமல்காந்த்: எப்படி ஆச்சு அது?
சிதம்பரம்: எறி குண்டு பின்னை வாயில் கடிச்சு எடுத்துட்டு குண்டை வீசி எறியச் சொன்னாங்க. இவன் தவறுதலா குண்டை வாயில் கடிச்சுட்டு பின்னை வீசி எறிஞ்சுட்டான்.

மோகன் குமார் சிதம்பரத்துக்கு வேலை கொடுத்து விட்டு மேலே பேசுகிறார்.
மோகன் குமார்: - தம்பி நீ மத்தியானம் சாப்பாட்டுக்கு வீட்டுக்கெல்லாம் போக வேண்டம்.
சிதம்பரம்: ரொம்ப நன்றி ஐயா.
மோகன் குமார்: இங்கேயும் போட மாட்டாங்க. கையோட சாப்பாட்டை கொண்டு வந்துடுன்னு சொல்ல வந்தேன். இங்கே வேலை அதிகம்.

சிதம்பரத்துக்கு வால் முளைத்ததும் வீட்டோடேயே முடங்கிக் கிடக்கிறான். அவன் மாமா கமல்காந்த் அவனுடன் பேசுகிறார்.
மாமா: சிதம்பரம், மனசை தேத்திக்கோப்பா. இந்தா ராமாயணம், படி.
சிதம்பரம்: மாமா, என்னது இது? எனக்கெல்லாம் போய் “வால்”மீகி ராமாயணம்னு தரீங்க? அதுலே வேற யாரோ வால்மீகியை வால்மீதி-ன்னு திருத்தியிருக்காங்க. வேணும்னுதானே இந்த் புத்தகத்தை தந்தீங்க?
மாமா: அடேய் அது சாதாரண அச்சுப்பிழைடா.

சற்று நேரம் கழித்து ரேடியோவை ஆன் செய்கிறான்.
ரேடியோவில் பாடல், அடைப்பு குறிகளுக்குள் சிதம்பரத்தின் எதிர்வினைகள்.
“தைரியமாகச் சொல் நீ மனிதந்தானா (என்னது?) இல்லை (இல்லியா?) நீதான் (ஊம்?) ஒரு மிருகம் (ஐயையோ), மிருகம், மிருகம், மிருகம் (ரிகார்டில் ஏதோ கோளாறு, அங்கேயே நின்று விடுகிறது).
சிதம்பரம்: டாய், எவண்டா அது கீசுறுவேன்.

சிதம்பரத்தின் காதலி விமலா அங்கு வருகிறாள். சிதம்பரம் ஒரு பெரிய போர்வையை போர்த்திய வண்ணம் அமர்ந்திருக்கிறான்.
விமலா: என்ன சிதம்பரம், உங்களை கொஞ்ச நாளாவே பாக்க முடியல்லே. என்ன இந்த மாதிரி வீட்டிலேயே அடைஞ்சு கிடக்கிறீங்க? முன்னெல்லாம் சுறு சுறுப்பா அங்கேயும் இங்கேயுமா தாவிக்கிட்டிருப்பீங்க? எங்கே போச்சு உங்க வாலு.
சிதம்பரம் (முனகிக் கொண்டே): எங்கேயும் போகல்லே. அப்படியேத்தான் இருக்கு.

இப்ப ஏன் இது ஞாபகத்துக்கு வரணும்? ஏன்னாக்க நேற்று புத்தகக் கண்காட்சிக்கு சென்றிருந்தேன். அப்போது எஸ்.வி.சேகரின் நாடகங்கள் புத்தக வடிவில் பார்த்தேன். இந்த நாடகம் நினைவுக்கு வந்தது. அங்கு நடந்த மற்ற விஷயங்களை அடுத்த பதிவில் கூறுவேன்.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

ஆதரிசமாக கொள்ள வேண்டிய பெருமதிப்புக்குரிய நாடார் சமூகம்

நான் மிகவும் மரியாதைக்குரிய சமூகமாக நினைப்பவர்களில் நாடார்களும் அடங்குவர். பெருமதிப்புக்குரிய செட்டியார் சமூகம் பற்றி பதிவு போட்ட உடனேயே இவர்களைப் பற்றியும் போட விரும்பினேன். ஆனால் கைவரவில்லை. இப்போது சொல்லி வைத்தாற்போல் குமுதம் பத்திரிகையில் இரண்டு இதழ்களில் அவர்களை பற்றிய கவரேஜ் வந்துள்ளது. முதலில் அதை பார்ப்போம், பிறகு எனது தரப்பிலிருந்தும் சில சொற்கள் கூறுவேன். Now over to Kumudam!

இந்திய வரலாற்றிலேயே இல்லாத அடக்கு முறை அது. உயர்சாதியினரிடமிருந்து 36 அடிதூரம் விலகி நின்றுதான் அவர்கள் பேசவேண்டும். அவர்கள் குடை எடுத்துச் செல்லக்கூடாது. செருப்பு போடக் கூடாது. தங்க ஆபரணங்கள் அணியக்கூடாது. மாடி வைத்து வீடு கட்டக் கூடாது. பசுக்களை வளர்க்கலாம். ஆனால் அதிலிருந்து பால் கறக்க அனுமதி இல்லை. அவர்களின் பெண்கள் தண்ணீர்க் குடங்களை இடுப்பில் வைத்துக்கொண்டு செல்லக்கூடாது. ஆண்களும் பெண்களும் இடுப்புக்கு மேலே மேலாடை அணிந்து கொள்ளக் கூடாது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அரசாங்கத்திடமும் உயர்சாதியினரிடமும் சம்பளம் வாங்காமலே அவர்களுக்கு உழைக்கவேண்டும்.

இப்படி நாளுக்கு நாள் அவர்கள் மீதான அடக்குமுறைகள் அதிகமாகிக்கொண்டே போனதன் விளைவு? பல நூற்றாண்டுகளாக அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட அந்த சமூகம் வீறுகொண்டு எழுந்தது. தங்களை அடக்கியவர்களையும் ஒடுக்கி வைத்திருந்தவர்களையும் எதிர்த்து அவர்கள் போராடினார்கள். வென்றார்கள். அதற்காக அவர்கள் கொடுத்த விலை எத்தனை உயிர்கள், எத்தனை இன்னல்கள், எவ்வளவு அவமானங்கள். அதனால்தான் இன்றைக்கு உலகளவில் பொருளாதாரத்திலும் சமூக அந்தஸ்திலும் மிக உயர்ந்த இடத்தை அவர்களால் பிடிக்க முடிந்தது. வரலாறு காணாத அந்தப் புரட்சியை செய்தவர்கள் நாடார் சமூக மக்கள்.

திருநெல்வேலி, இராமநாதபுரத்து மண்ணின் மைந்தர்கள் இவர்கள். மதுரை, கோவை, தஞ்சாவூர், ஆற்காடு, செங்கல்பட்டு, சென்னை என்று அவர்கள் பரந்து கிடக்கிறார்கள். திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலுள்ள கிறிஸ்துவர்களில் பாதிக்கும் மேற்பட்டவர்கள் நாடார்களே.

சான்றார், சான்றோர், நாடாள்வார் என்றழைக்கப்படும் நாடார்களிடையே கற்றறிந்தோரும், போர் வீரர்களும், வர்த்தகரும், பதனீர் இறக்குவோரும் இருந்தனர்.

மதுரையை ஆண்ட பாண்டியர்கள், இவர்களுள் ஒரு உட்பிரிவினர் எனப் பரவலாக நம்பப்படுகிறது. மகாவம்சத்தில் காணப்படும் குறிப்புகளும் சேர அரசில் பணிபுரிந்தவர்களின் பல பெயர்களும் நாடார்கள் போர்வீரர்கள் என்பதை உறுதி செய்கின்றன.

நாயக்கர்களின் படையெடுப்பால் அதிக இன்னல்களுக்கு ஆளான நாடார்கள், தங்கள் பூர்வீக பூமிகளான சிவகாசி, கமுதி, விருதுநகர், மதுரை ஆகிய ஊர்களைவிட்டு வெளியேறி திருச்செந்தூர் போன்ற வறண்ட பகுதிகளுக்கு இடம் பெயர வேண்டியதாயிற்று. அங்கு பனை மரங்களிலிருந்து பதனீர் இறக்கி வாழ்க்கை நடத்த வேண்டிய நிலை.
பதனீர் இறக்கி வாழ்ந்த காலம் இவர்களின் இருண்ட காலமாகக் கருதப்படுகிறது. எனினும் பனைமரம் நாடார்களின் புனித மரமாக எண்ணப்படுகிறது. பனைமரத்தை நுனி முதல் வேர் வரை பயனுள்ளதாக்கிக் காட்டியவர்கள்.

தேவகன்னிகளுக்கும் சத்திரிய மகரிஷிக்கும் இடையே பிறந்த ஏழு குழந்தைகளை பத்திரகாளி அம்மன் எடுத்து வளர்த்ததாகவும் அவர்களே நாடார்கள் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. `பத்திரகாளியின் மைந்தர்கள்' என்றே இவர்கள் அழைக்கப்படுகிறார்கள்.

தங்களை உயர்ந்த எண்ணம் உள்ளவர்களாக நாடார்கள் போற்றிக் கொண்டாலும் கோயில்களுக்குள் சென்று சாமி கும்பிட உரிமை, அன்று மறுக்கப்பட்டது. அடக்குமுறை மண்டிய இந்த இருண்ட காலத்தில்தான் நாடார்களிடம் இந்த சமூகக் கொடுங்கோன்மையை எதிர்க்கும் எண்ணம் உதயமாயிற்று. சிலர் ஆதிக்க சாதிகளின் தாக்குதலுக்கு அஞ்சி கிறிஸ்துவ மதத்திற்கு மாறினார்கள். ஆனால் அங்கேயும் மேலாடை மறுக்கப்பட்டது கண்டு மக்கள் கொதித்து எழுந்தனர். அதனால், 1820_ல் அது சமூக விடுதலைக்கான போராட்டமாக வெடித்தது.

பெண்களை மேலாடை அணிய வைத்து பொது இடங்களில் நடமாடச் செய்தனர்.இதனால் எரிச்சலுக்கும் கோபத்திற்கும் ஆளான நாயர்கள், 1882 மே மாதம் சந்தைகளுக்கு வந்த நாடார் பெண்களின் ஆடையைக் கிழித்து எறிந்தார்கள். திருவிழாவிற்கு வந்த பெண்களின் மேலாடைகளை அறுத்து எறிந்தார்கள். இடுப்புக்கு மேல் ஆடையில்லாமல் மற்ற ஆண்கள் முன் தாங்கள் நிற்கும் நிலையைக் கண்டு நாடார் பெண்கள் கூனிக் குறுகிப் போனார்கள். எதிர்த்த நாடார் ஆண்கள் கட்டி வைத்து அடிக்கப்பட்டனர். கொலையும் செய்யப்பட்டனர். சம்பளம் இல்லாமல் வேலை செய்ய மறுத்த ஆண்களை கொடுமைப்படுத்தினர். கோயில்களையும் பள்ளிகளையும் தீயிட்டனர். நெய்யாற்றின் கரை, எரணியல், பத்மனாபபுரம் என்று நாடார் சமூகம் வாழும் பல இடங்களில் சிறுசிறு கலகம் மூண்டது. சிலர் கொல்லப்பட்டனர்.

இதுபோதாது என்று, திருவாங்கூரை ஆண்ட ராணி பார்வதிபாய் (1815_1829) ``நாடார் பெண்கள் மேலாடை அணிவது அறிவுக்குப் பொருத்தமற்றதாதலின் இனி அவர்கள் எதிர்காலத்தில் தங்கள் உடலின் மேல் பாகத்தை மூடிக்கொள்ளக்கூடாது'' என்று பிரகடனம் செய்தார்.

இப்பிரகடனம்தான் நாடார் குலமக்களின் கோபத்தீயை வானளாவில் வளர்த்துவிட்டது. இனியும் பொறுக்க முடியாது என்று நாடார் சமூக மக்கள் வெகுண்டு எழுந்தார்கள். எதிரிகளை நோக்கிப் புறப்பட்டார்கள்..


எந்தச் சமுதாய மக்களாக இருந்தாலும் உறவின்முறையோடு `அண்ணாச்சி' என்று அன்போடு அழைக்கும் நாடார் சமூகத்தார், தாங்கள் இடுப்புக்குமேல் ஆடை உடுத்தக் கூடாது என்று பிரகடனப் படுத்தியதை அவர்களால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. தாங்கள் சத்திரிய குலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதை நிரூபிக்கப் புறப்பட்டுவிட்டார்கள்.

இதனால் பல்வேறு இடங்களில் புதிதாக கலகம் மூண்டது. நாடார்கள் ஒன்று சேர்ந்து கலகத்தில் ஈடுபட்டனர். சுமார் 50 ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து இந்தப் போராட்டம் நடந்தது. ஆட்சியாளர்களின் அடக்குமுறையை எதிர்த்து ஆண்களும், பெண்களும் இடுப்புக்கு மேலே ஆடை உடுத்திக்கொண்டனர். பொது இடங்களில் தங்களது மேல் ஆடையைப் பறிக்க முயன்றவர்களை எதிர்த்துத் தாக்கினர். இதில் பலர் கொல்லப்பட்டனர். ஆதிக்க சாதிகள் நாடார் இனமக்களின் வீரத்தைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கத் தொடங்கினர்.

கலவரம் மேலும் மேலும் பரவி பலர் கொல்லப்படுவதைக்கண்டு சென்னை அரசே அஞ்சியது. அதனால் உடனே தலையிட்டு, 1859_ல் `நாடார் பெண்கள் மேலாடை அணியக்கூடாது' என்ற பிரகடனத்தை அரசு ரத்து செய்தது. இதன் அடிப்படையில் பெண் கல்விக்கென நாகர்கோவிலில் ஆங்கிலேயரால் ஒரு பள்ளிக்கூடம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. தமிழகத்தில் பெண் கல்விக்காக மேற்கொள்ளப்பட்ட முதல் முயற்சி இது.

தங்கள் இனம் இப்படி பல இன்னல்களுக்கு ஆட்படுவதற்குக் காரணமே, தங்களுக்குள் ஒற்றுமை இல்லை என்பதை நாடார் மக்கள் உணர்ந்தனர். அதன் பொருட்டு உருவாக்கப்பட்டதுதான் `நாடார் உறவின் முறை' என்ற அமைப்பு.அனைத்து வழக்குகளிலும் போலீசைத் தலையிடவிடாமல் உறவின் முறையே விசாரித்து தீர்ப்பு கூறியது.

நாடார் மக்களின் பொருளாதார வளர்ச்சி அதிகரிக்க அதிகரிக்க, தங்களது பரம்பரை பழக்கவழக்கங்களையும் சடங்கு சம்பிரதாயங்களையும் மாற்றியமைக்க முற்பட்டனர். ஆண்கள் பார்ப்பனர் போன்று வேட்டி கட்டவும், பூணூல் போடவும் தொடங்கினர். பெண்கள் பாரம்பரியமான கனத்த ஆபரணங்களையும், காது வளையங்களையும் தவிர்த்தனர்.

விதவைகள் வெள்ளைச் சீலை கட்டுவதற்கு அனுமதிக்கப்பட்டனர். விதவைகள் மறுமணம் தடை செய்யப்பட்டது. (இப்போது மறுமணத்தை ஆதரிக்கிறார்கள்.) பெண்கள் தண்ணீரை தலையில் எடுத்துச் செல்வதைத் தடுத்து, இடுப்பில் எடுத்துவரப் பணிக்கப்பட்டனர்.

திருமண ஊர்வலங்களின்போது செல்வ செழிப்பினைக் காட்ட பல்லக்குகளைப் பயன்படுத்தினர். பெரும்பாலான நாடார்கள் சைவ மதத்தைச் சார்ந்தவர்கள். சிலர் வைணவர்களாகவும் இருந்தனர். முருகக் கடவுள் நாடார் சமூகத்தின் சிறப்பு தெய்வம். பத்ரகாளி, மாரியம்மன், அய்யனார் என்று சிறுதெய்வ வழிபாடும் இவர்களிடம் உண்டு. கோயில் திருவிழாவின்போது முளைப்பாரி எடுப்பது பிரசித்தம்.

நாடார் திருமணத்தின்போது தாய்மாமனுக்கு முக்கியத்துவம் உண்டு. கன்னியாகுமரி, சிவகாசி, விருதுநகர் பகுதிகளில் பெண் வீட்டார் கிலோ கணக்கில் நகை போடும் வழக்கத்தைக் கொண்டுள்ளனர். தங்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய சொந்தம் இருக்கிறது என்பதைக் காட்ட திருமணத்தின்போது நடத்தப்படும் `அலந்தரம் செய்வது' என்ற சடங்கு மிக முக்கியமானது.

கோயில்களுக்கு நன்கொடைகளை வாரி வழங்கினர். சிவன் கோயில்கள் கட்டினர். தங்களை சத்திரியர்கள் என்று அடையாளம் காணும்படி நடந்துகொண்டனர்.நாடார்குலத்தின் பொருளாதார உயர்வும், பொதுமதிப்புக்காக அவர்கள் செய்த முயற்சியும் உயர்சாதிக்காரர்களுக்கு எரிச்சலைத் தந்தது. அதனால் பிரச்னை உருவானது.

அதன் விளைவாக, 1890ஆம் ஆண்டு ஆதிக்க சாதியினருக்கும் நாடார்களுக்கும் இடையே சிவகாசியில் மிகப் பெரிய கலவரம் மூண்டது. இக்கலவரத்தை நாடார் இனமக்கள் `சிவகாசிப் போர்' என்றே அழைக்கிறார்கள்.

ஆலயத்திற்குள் நுழைந்து சுவாமி தரிசனம் செய்ய தங்களுக்கும் உரிமை வேண்டும் என்று நாடார்கள் கேட்டதுதான் கலவரத்திற்குக் காரணம். மற்ற ஆதிக்க சாதியினர், `நாடார்கள் கோயில்களுக்கு நுழையவே கூடாது' என்று எதிர்த்ததோடு கோயிலையும் மூடிவிட்டார்கள். அன்று இரவே கோயில் கதவை உடைத்து நாடார்கள் கோயிலுக்குள் புகுந்துவிட்டதாக வதந்தி பரவியது. இதனால் கொதித்தெழுந்த ஆதிக்க சாதியினர் நாடார் வீடுகளுக்குத் தீ வைத்தனர். சிவகாசி நகரில் இருக்கும் நாடார்களை வேரோடு கருவருக்கவேண்டும் என்ற மூர்க்கத்தனத்தோடு சிவகாசி மீது தாக்குதல் நடத்தினர். சுற்று கிராமங்களைக் கொள்ளை அடித்தனர். ஆனால் இதில் நாடார் இனமக்கள் ஆண் பெண் குழந்தைகள் என்ற பாகுபாடு இன்றி எதிர்த்துப் போராடினார்கள். கலவரக்காரர்களை ஓட ஓட விரட்டியடித்தார்கள். பலர் மடிந்தார்கள். இறுதியில் நாடார்களே இந்தப் போரில் வெற்றி பெற்றார்கள்.

1899ஆம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் ராணுவம் கலவரத்தைக் கட்டுப்படுத்தியபோது, 150 கிராமங்கள் தாக்குதலுக்கு உள்ளாயிருந்தன. சுமார் 4000 வீடுகள் அழிக்கப்பட்டன. இரு தரப்பிலும் பலர் இறந்து போனார்கள். சிவகாசியில் நடந்த சோக சம்பவத்தை இந்தியா முழுவதிலுமுள்ள பத்திரிகைகள் முதற்பக்கத்தில் வெளியிட்டு நாடார்களின் நியாயத்தை உலகுக்கு எடுத்துச் சொல்லின.

நிலைமைகளை நன்கு உணர்ந்த நாடார்கள் தங்களுக்குப் பாதுகாப்பு பெற அரசியல் அதிகாரத்தில் நேரடி அங்கம் பெற முயன்றனர்.
பட்டிவீரன்பட்டி சௌந்தரபாண்டியன், வி.வி.ராமசாமி (நீதிக்கட்சி) போன்றோர் அரசியல் கதவைத் திறந்துவிட்டனர். தலைவர் கோசல்ராம் தலைமையில் ஆறுமுகநேரி, குலசேகரப்பட்டினம் போன்ற இடங்களில் உப்பு சத்தியா கிரகங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இந்திய தேசிய விடுதலைக்காக காம ராஜர் நடத்திய போராட்டங்களும் அரசியலில் அவர் காட்டிய வழிகாட்டல்களும் நாடார் சமூக மக்களை மிக உயர்ந்த இடத்திற்கு உயர்த்தியது.

நாடார் சமூகம் கல்வி முன்னேற்றத்திற்காக அரசாங்கத்தையே முழுவதுமாக நம்பியிருக்கவில்லை. நெல்லை மாவட்டத்தில் கிருஸ்தவ மதத்திற்கு மாறிய நாடார்களின் முன்னேற்றத்திற்காக மதகுருமார்கள் கல்வியின் சிறப்பினை அவர்களுக்குக் கற்பித்தனர். 19ஆம் நூற்றாண்டுகளில் `மகமை நிதி' உதவியால் ஆரம்ப உயர்நிலைப் பள்ளிகளைத் தென்மாவட்டங்களில் தொடங்கினர். 20ஆம் நூற்றாண்டில் பாளையங்கோட்டை புனித யோவான் கல்லூரி உள்ளிட்ட பல முக்கிய கல்லூரிகளையும் தொடங்கினர். நாடார்கள் சமூகத்தினரோடு மற்ற சமூகத்தினரும் அதனால் பலன் அடைந்தனர்.

``நாடார்கள் நாடாண்டவர்கள் என்பதை இன்று நிரூபித்துக்கொண்டு வருகிறார்கள். இடைவிடா உழைப்பினாலும் சிக்கனத்தாலும் நாடார்கள் சாதாரண மளிகைக்கடை முதல் கம்ப்யூட்டர் துறை வரை உலகளவில் முன்னேறிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். மற்ற சமூகத்தவரும் பயன்பெறும் வகையில் நாடார் சமூகம் உழைத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதே உண்மை. நாடார்களின் வெற்றி ரகசியமும் அதுவே'' என்கிறார் சென்னை, நெல்லை_தூத்துக்குடி நாடார் மகமை பரிபாலன சங்கத் தலைவர் க்ஷி.ஜி.பத்மநாபன் நாடார்.

உண்மைதான். இன்று நாடார்கள் சென்னை உள்ளிட்ட தமிழகத்தின் மூலை முடுக்குகளில் எல்லாம் தங்கள் செல்வாக்கினை நிலைநாட்ட ஆரம்பித்துவிட்டனர்..

`உழைத்தால் உயரலாம்' என்பதற்கு முன் உதாரணம் நாடார் சமூகம்தான். நாடார் மக்களிடையே பெரும் சாதனை படைத்தவர்கள் மிகப் பலர்.

அய்யா வைகுண்டசுவாமி: எளிய நாடார் குடும்பத்தில் முத்துக்குட்டி என்ற பெயரில் பிறந்தவர். திருவிதாங்கூர் ராஜ்ஜியத்தில் நடந்த தீண்டாமைக் கொடுமையை எதிர்த்தவர். நாடார் உள்ளிட்ட சமூக மக்கள் இடுப்புக்குமேல் ஆடை உடுத்தக் கூடாது என்ற அடக்குமுறைக்கு எதிராக எல்லோரையும் தலைப்பாகை கட்ட வைத்து சாதி வெறியை எதிர்த்துப் போராடியவர்.

மார்ஷல் நேசமணி: குமரித் தந்தை, குமரி மாவட்டத்தின் சிற்பி. 1956ல் நாஞ்சில் நாட்டை கேரளாவோடு இணைக்க வேண்டும் என்று முயற்சித்த போது `நாங்கள் தமிழர்கள். இந்த மண்ணின் மைந்தர்கள். தமிழ் மரபுக்கு சொந்தக்காரர்கள்' என்று மார் தட்டியதோடு, தமிழ் மரபு சீர் குலைந்துவிடக் கூடாது என்று போராடி நாஞ்சில் நாட்டைத் தமிழகத்தோடு இணைத்த தீரர்.

காமராஜர்: தமிழ் இனத்தில் ஒரு சாதாரண நாடார் குடும்பத்தில் பிறந்து இந்தியாவின் `கிங்மேக்கரான' மாமனிதர்; பச்சைத் தமிழர். அவர் முதலமைச்சராக இருந்தபோதுதான் ஏழைகளுக்கு `கல்விக்கண்' திறக்கப்பட்டது. சத்துணவு கிடைத்தது. சுதந்திரத்திற்காகப் போராடிய வீரர். எல்லா சமூகத்தாருக்காகவும் உழைத்த கர்ம வீரர். `நாம் பெற்ற செல்வம்' என்று ஒவ்வொரு நாடாரையும் பெருமை கொள்ளச் செய்தவர். நாடார் இனத்துக்கே பெருமை சேர்த்தவர்.

கே.டி.கோசல்ராம்: பாலைவனம் போல் வறண்டு கிடந்த பூமி. கால்நடைகளுக்குக் கூட தண்ணீர் இல்லை. இருண்ட வாழ்வோடு மக்கள் சுருண்டு வாழத் தொடங்கிய போது மழை மேகமாய் வந்து, மணிமுத்தாறு அணையை, தன் சொந்த முயற்சியில் நாடார் சமூக மக்களிடமிருந்து வசூலித்து கட்ட வைத்த கடமை வீரர். சுதந்திரப் போராட்ட தியாகி.

பட்டிவீரன்பட்டி சௌந்தர பாண்டியன்:மற்ற இனத்தவருக்கு இருப்பது போல் நாடார் சமூகத்திற்கும் பிரதிநிதித்துவம் வேண்டும் என்று போராடி முதல் மேல்சபை உறுப்பினரானவர். பேருந்துகளில் காலி இருக்கைகள் இருந்தாலும் தாழ்த்தப்பட்டோர் அமரக் கூடாது என்று இருந்த நிலையை உடைத்தெறிந்து அவர்களை சரிசமமாக உட்கார வைத்தவர். சென்னையில் உள்ள பாண்டிபஜார் இவரது பெயரில் உருவானதே.

`தினத்தந்தி'யைத் தந்து தமிழகத்தின் பட்டிதொட்டிகளில் எல்லாம் பாமரர்கள் எழுத்துக்கூட்டி தமிழைப் படிக்க வைத்தவர் ஆதித்தனார். நாடார் மகாஜன சங்கம் உருவாகக் காரணமாய் இருந்தவர் பொறையார் ரத்னசாமி நாடார். நம் நாட்டிற்கு `தமிழ்நாடு' என்று பெயர் வைக்கச் சொல்லி உண்ணாவிரதமிருந்து உயிர் நீத்த சங்கரலிங்க நாடாரின் தியாகத்தை மறக்கமுடியாது.

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது குலசேகரபட்டினத்தில் லோன் துரை என்ற வெள்ளைக்காரனைக் கொன்ற குற்றத்திற்காக தூக்குத் தண்டனை பெற்ற காசிராஜன், தூக்குமேடை ராஜகோபால் ஆகியோரின் வீரம் பலருக்கு எடுத்துக்காட்டு. வானம் பார்த்த சிவகாசி பூமியில் தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலைகளையும் பட்டாசு தொழிற்சாலைகளையும் உருவாக்கி `குட்டி ஜப்பான்' என்று சொல்ல வைத்து அனைத்து இனமக்களுக்கும் வேலைவாய்ப்பை உருவாக்கித் தந்தவர்கள் சிவகாசி பி.அய்யநாடாரும் ஏ.சண்முகநாடாரும் ஆவர்.

நீதிக்கட்சி வி.வி.ராமசாமி, விருதுநகர் சீமான் எம்.எஸ்.பி.ராஜா. வெள்ளைச்சாமி நாடார், ஏ.வி.தாமஸ், ஜெயராஜ் நாடார், டாக்டர் சந்தோஷம் என்று உழைப்பில் உயர்ந்த நாடார்களில் எண்ணற்றவர்களைக் காட்டலாம்.காவல் துறைக்கு பெருமை சேர்த்த அருள் ஐ.ஜி.யை எந்த சமூகத்தவரும் மறக்கமாட்டார்கள்.

இன்று கணினி உலகில் நுழைந்து உலகப் பணக்காரர்களுள் ஒருவராகத் திகழும் சிவ்நாடார், பழுத்த அரசியல் தலைவர் குமரிஅனந்தன், அரசியல் தலைவரும் நடிகருமான சரத்குமார் என்று பலரை இந்த சமூகத்தின் நட்சத்திரங்களாகக் காட்டலாம்.
நன்றி இரா. மணிகண்டன் மற்றும் குமுதம் இதழ்கள் 31.12.2008 & 07.01.2009

மீண்டும் டோண்டு ராகவன். தலித்துகளைப் போலவே நாடார்களும் சொல்லொண்ணா வன்கொடுமைகளை அனுபவித்தவர்கள். ஆனால் தலித்துகள் அப்படியே இருக்கிறார்கள், நாடார்களோ பெருமிதம் தரும் அளவுக்கு முன்னேறியுள்ளனர் என்பதை பார்க்கும்போது முன்னவர்களது நிலை வேதனை அளிக்கிறது. ஒரு முதல் முயற்சியாக இரட்டைக் குவளை முறையை எப்படி எதிர்க்கொள்ளலாம் எனக் கூறிய ஆலோசனைக்கு எவ்வளவு கேலியான பின்னூட்டங்கள்? நான் சந்தித்த ஒரு தலித் நண்பரிடம் இப்பதிவைப் பற்றி கூறியபோது அவர் அரசு டீக்கடை வைத்து தருமா என ஒரு அடிப்படை கேள்வியே கேட்டார். அவ்வாறு எல்லாவற்றுக்கும் அரசை எதிர்பார்த்து நின்றால் சுயமரியாதைக்காகாது என்பதை அவர் புரிந்து கொள்ள தயாரில்லை. அதே மாதிரி நாடார்களும் நின்றிருந்தால் இப்போதைய அவர்களது உன்னத நிலை கனவில்கூட கிட்டியிராது என்பதே நிஜம்.

இம்மாதிரி நேர்மறையான எண்ணங்களை உள்ளடக்கிய தொடரை எழுதியதற்கு குமுதம் பாராட்டப்பட வேண்டும். அதைவிடுத்து அது என்னவோ ஜாதியை தூக்கி நிறுத்துகிறது எனக் கூறுவது வெறும் தட்டையான எண்ணம். இத்தகைய முன்மாதிரிகளை எத்தனை முறை எடுத்தியம்பினாலும் போதாது என்பதே எனது ஆணித்தரமான கருத்து.

நான் இட்ட ராம்நகரி பதிவிலிருந்து சில வரிகளை இங்கு காட்டுவேன். “இடையில் (நாவிதர் வகுப்பைச் சார்ந்த ராம்நகரியின்) தந்தைக்கு உடல் நலம் சரியாக இல்லாது போக அவ்ரை மருத்துவ மனையில் சேர்க்கிறார்கள். அங்கிருக்கும் மருத்துவர் ராம்நகரியின் தூரத்து உறவுக்காரர். ராம்நகரி அவரிடம் "நல்ல வேளை நம்ம சாதி ஆள் நீ இங்க இருக்க.." என்று இழுக்கும்போதே, மருத்துவர் ஒரு மாதிரி சங்கடத்துடன் கனைத்து விட்டு அவரை தனியாக அழைத்து சென்று தனது சாதி யாருக்கும் அந்த மருத்துவமனையில் தெரியாது, ஆகவே தயவு செய்து அங்கு அதைப் பற்றி பேச வேண்டாம் எனக் கேட்டுக் கொள்கிறார். பிறகு வரும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் இந்த சாதி பிரச்சினை ராம் நகரியை ஒவ்வொரு மாதிரி பாதிப்பதையே பல வகையில் காண்பிக்கிறார்கள்”.

நாடார்கள் தம் முயற்சியால் பெற்ற பெருமை இஸ்ரவேலர்கள் தம் நாட்டையே உருவாக்கினதற்கு எந்த வகையிலும் குறைந்ததல்ல. அவர்களும் நாடார்கள் போலவே தமக்குள்ளேயே ஒற்றுமையாக இருந்து முன்னேறினர். முன்னேற நினைக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் இன்ஸ்பிரேஷனாக இருக்கும் நாடார்களுக்கு எனது பெரிய சல்யூட். இந்த வலைப்பூவை இப்போதுதான் பார்த்தேன். நல்ல முயற்சி.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

நீங்கள் விரும்புவதுதான் என்ன http://tamil498a.blogspot.com/ ?

நான் ஏற்கனவே இட்டிருந்த “ஒரு தவறு இன்னொறு தவற்றை நியாயப்படுத்தாது” என்னும் பதிவின் தொடர்ச்சியாக இப்பதிவை வைத்து கொள்ளலாம்.

மறுபடியும் கூறுகிறேன், பிரிவு 498-A பல இடங்களில் தவறாக பயன்படுத்தப்படுவதை குறித்து ஒரு மாற்று கருத்து இருக்க இயலாது. அதற்காகவே டெடிக்கேட் செய்திருக்கும் உங்கள் வலைப்பூ கூறும் பல விஷயங்கள் ஏற்று கொள்வதாகத்தான் உள்ளன. ஆனால் சில வார்த்தை பிரயோகங்கள் உங்கள் வலைப்பூவின் நோக்கத்தை திசை திருப்புகின்றன. 4 பேரை மணந்த ஐயங்கார் சங்கீதா என்ற ரேஞ்சில் எல்லாம் தலைப்பு வைக்கிறீர்கள். ஒரு ஐயர் பெண்மணி தன் மறுவிவாகத்தை குறித்து விளம்பரம் தந்தால் அவர் முந்தைய கணவனை கொடுமைப்படுத்தியே வந்திருப்பார் என வெறும் மொக்கையான ஊகத்தில்தான் எழுதுகிறீர்கள். அதை சேலஞ்ச் செய்து நான் பின்னூட்டம் இட்டால் ஆதாரம் தராது விலாங்கு மீனாக நழுவுகிறீர்கள். சங்கீதா குற்றவாளி என்பது வெள்ளிடைமலை என்பதையும் கூறிவிடுகிறேன்.

அதே சமயம் குடித்து கொண்டே ஆபாசப்படம் பார்க்கும் மனைவிகளை வெறுமனே ஜாதி, மதம் எல்லாம் தலைப்பில் குறிப்பிடாமல் எழுதுகிறீர்கள். ஆக உங்களுக்கு இரண்டு அஜெண்டாக்கள் உள்ளன என்று புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

1. பிரிவு 498-A -ஐ தவறாக பிரயோகம் செய்யும் பெண்கள், இது வெளிப்படையாக இருக்கிறது, இதில் பிரச்சினை இல்லை. வரவேற்கத் தக்கதுதான்.
2. அவ்வாறு தவறான பிரயோகங்களை செய்யும் பெண்கள் பார்ப்பனராக இருந்தால் மட்டும் குதித்துக் கொண்டு தலைப்புகள் வைக்கிறீர்கள், ஐயங்கார்/ஐயர் என்றெல்லாம் கூவிக்கொண்டு. மற்ற சாதிப் பெண்களானால் சாதிப் பெயரை குறிப்பிட மாட்டீர்கள். இந்த அஜெண்டாவை நீங்கள் வெளிப்படையாக கூறவில்லைதான், ஆனால் உங்கள் இடுகைகளின் பேட்டர்ன்களை பார்க்கும்போது அது பல்லிளிக்கிறது.

இது எதில் போய் முடியும் என்றால் உங்கள் முதல் அஜெண்டா மறக்கப்பட்டு இரண்டாவதில்தான் அதிகம் நேரம் செலுத்த வேண்டியிருக்கும். முதல் அஜெண்டாவின் முக்கியத்துவம் வைத்து பார்க்கும் போது, Can you afford this luxury?

நீங்கள் தனிப்பட்ட மனிதரா அல்லது குழுவா என்பதை நான் அறியேன். எதுவாக இருந்தாலும் நான் கூறப்போவதில் மாற்றம் இல்லை, ஒரே ஒரு விஷயம் தவிர. அதாகப்பட்டது, நீங்கள் தனியாளாக இருந்து வக்கீலாகவும் இருந்தால், உங்கள் கட்சிக்காரர்கள் அரோகராதான் என்று இந்த லட்சணத்தில் உண்மை நோக்கத்தை மறந்து நீங்கள் இடுகைகளை எழுதுவதைப் பார்த்து தோன்றுகிறது.

மேலும் என்ன நடக்கும் என்றால் இம்மாதிரியாக குருட்டுத்தனமாக சம்பந்தமில்லாமல் ஜாதிப் பெயரை இழுப்பதால் இந்தாளுக்கு/இந்தாட்களுக்கு வேறு வேலை இல்லை, நாம் நம் வேலையை கவனிப்போம் என்ற ரேஞ்சில் மற்றவர்கள் விலகி விடுவர்.

நீங்கள் செய்வதற்கும் விடுதலை, நந்தன், உண்மை ரேஞ்சில் உள்ள பத்திரிகைகள் “சைக்கிள் திருடிய பார்ப்பனர்” என்ற தொனியில் எழுதவதற்கும் இடையில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. கீழ்வெண்மணியில் நாயுடு தலித்துகளை எரித்தால் கூலித் தகராறுக்காக விவசாயிகளை திசைதிருப்பிய கம்யூனிஸ்டுகளை மட்டும் தாக்கி தலைவர் அறிக்கை விடுவார், தலித்துகளை எரித்த நாயுடு என்றெல்லாம் அப்பத்திரிகைகளில் தலைப்புகள் போட மாட்டார்கள். அதைத்தான் நீங்களும் செய்கிறீர்கள். நிஜமாகவே அவர்தான் உங்கள் தலைவர் எனத் தோன்றுகிறது.

இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். உங்களுக்கு மனநல மருத்துவரின் ஆலோசனை தேவைப்படுகிறது.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

பார்க்கின்ஸன் விதியும் டோண்டு ராகவனும்

பார்க்கின்சன் விதி ரொம்ப பிரபலமானது. அது என்ன கூறுகிறதென்றால் ஒரு வேலைக்கு அளிக்கப்படும் முழு நேரமும் அதற்காக செலவழிந்து விடும் என்பதே. அதற்காக சில உதாரணங்களும் தந்துள்ளார். அதாவது ஒரு ரிப்போர்ட் தயார் செய்ய ஐந்து நாட்கள் தந்தால் 90% சமயங்களில் அது ஐந்தாம் நாள் முடிய சில நிமிடங்கள் இருக்கும்போதுதான் முடியும். சில சமயம் காலக்கெடுவை நீடிக்கச் செய்யும் விண்ணப்பங்களும் வரும் என்பதும் நடக்கக் கூடியதே. உண்மையில் அது ஒரே நாளில் முடித்திருக்கக் கூடியதாகவும் இருக்கலாம் என்பதை இங்கு யாரும் கவனிக்கக்கூட மாட்டார்கள். அதே ரிப்போர்ட் அன்று மாலையே தராவிட்டால் வேலைக்கு சங்குதான் என்ற நிலை வந்தால் மட்டும் அதற்குள்ளாகவே நடைபெற்றுவிடுவதையும் பார்த்தால்தான் நான் சொல்வது புரியும்.

இதையே விரிவுபடுத்தி அரசு அலுவலகங்கள் எவ்வாறு பெருகுகின்றன. என்பதையும் நகைச்சுவையுடனேயே அவர் விவரித்திருப்பார். பிரிட்டனின் காலனி விவகாரங்களை கவனிக்கும் அலுவலகம் அத்தேசம் எல்லா காலனிகளையும் இழந்த பிறகுதாம் பெரிய அளவாக உருவெடுத்தது என்பது நகை முரண்.

“அது சரி, நீ இதிலே எங்கே வரே பெரிசு” என கேலிபேசும் முரளி மனோஹருக்காக பார்கின்ஸன் விதியுடன் எனது சம்பந்தத்தையும் கூற வேண்டியுள்ளது. அதற்கு முன்னால் அதன் கராலரியையும் கூறுதல் நலம். அதாவது ஒரு வேலையை - மொழிபெயர்ப்பு வேலை என வைத்து கொள்வோமே - கண்டிப்பாக செய்ய வேண்டும். அதுவும் நேற்றைக்கே செய்ய வேண்டும் என சில வாடிக்கையாளர்கள் கூறுவார்கள். அவ்வேலையை ஏற்று கொண்டு செய்த பல அனுபவங்கள் உண்டு (நேற்றைக்கேவா என்று கேட்காதீர்கள், வேலை மிக அவசரமானது என்பதை கூறவே அவ்வாறு குறிப்பிட்டேன்). அப்போது மட்டும் குறிப்பிட்ட காலக் கட்டத்தில் அது ரீசனபிளாக இருந்தால் வேலை முடிந்து விடும். 100 பக்கங்களை தந்து நாளைக்கே வேலை முடிய வேண்டும் என கூறுபவர்களது வேலையையெல்லாம் மரியாதையுடன் மறுத்து விடுவேன் என்பது வேறு விஷயம். நான் கூறவருவது என்னவென்றால் other things being equal, வேலைக்கு தரப்பட்ட நேரம் முழுமையாக எடுக்கப்பட்டுவிடும் என்பதே. வேறு சில நிர்ப்பந்த சூழ்நிலைகளும் வரும். எப்போதுமே ஒரு பொருள் கிடைக்கும் என்றால் அது இல்லாமலேயே கூட பல நாட்களுக்கு இருந்து விடலாம். ஆனால் இன்னும் சில நாட்களுக்குத்தான் அது கிடைக்கும் என்றால் அதனை முழுமையாக பயன்படுத்துவோம். அதுதான் எனது பங்களூர் விஜயத்தில் நடந்தது. கடந்த 3 ஆண்டுகளில் இம்மாதிரி ஒரேயடியாக கிட்டத்தட்ட 5 நாட்கள் சென்னையை விட்டு விலகி இருந்ததில்லை. அதன் முக்கிய காரணம் கணினி கிடைக்காது என்பதுதான். ஆகவே கோவில்களுக்கு செல்ல வெளியூர் பயணம் தேவை என்றால் என் வீட்டம்மா மிக பாடுபட்டுத்தான் என்னையும் அழைத்து செல்ல இயலும். சாதாரணமாக அவர் தனது சகோதரியின் குடும்பத்தினருடன் செல்வதே அதிகம் நடக்கும்.

இம்முறை பங்களூர் செல்லலாம் என நான் முடிவு எடுத்ததே கணினிக்கான ஏற்பாட்டை முன்கூட்டியே செய்ய முடிந்ததால்தான். எனது மைத்துனனின் மகன் ஹரீஷ் தனது கணினியை நான் உபயோகிக்க அன்புடன் சம்மதித்தான். ஆனால் அவனுக்கும் அது தேவை. ஆகவே இருவருமாக மாறி மாறி உபயோகித்தோம். இங்குதான் பார்க்கின்ஸனின் விதி நன்கு வேலை செய்தது. கணினி எப்போது கிடைக்கும் என நிச்சயமில்லாத நிலையில் அது கிடைக்கும்போதெல்லாம் வேலை செய்து பகல் தூக்கத்தையும் தியாகம் செய்தேன். இப்போது பார்த்தால் நான் சென்னையில் அதே ஐந்து நாட்களில் செய்திருக்கக் கூடியதை ஒன்றரை மடங்கு அதிகமாகவே வேலை செய்ய முடிந்திருக்கிறது. காலை ஐந்தரை மணிக்கு என் மருமான் கணினியை ஆன் செய்வித்து விடுவான். நான் பாட்டுக்கு வேலை செய்து கொண்டிருப்பேன். அவனுக்கு தேவைப்படும் நேரங்களில் நான் மற்ற வேலைகளை பார்ப்பேன்.

சென்னை என்றால், எப்போதுமே கணினி என் வசம் இருப்பதால் ஒரு வித சோம்பல் வந்து வேலையை கெடுக்கிறது. இதை எனக்கு மறக்க முடியாத அளவுக்கு உணர்த்தியதில் இந்த பெங்களூர் விஜயம் எனக்கு நல்லபடியாகவே முடிந்தது. சென்ற சனிக்கிழமை (03.01.2009) காலை 11.30 க்கு புறப்பட்டோம். ராணிப்பேட்டையில் திரும்பி கோலார் வழியாக வருமாறு பெங்களூரிலிருந்து ஆலோசனை வந்தது. ஓசூருக்கு அப்புறம் போக்குவரத்து நெரிசலில் பங்களூரில் இந்திரா நகர் வருவதற்கு கணிசமான நேரம் செலவழியும் ஆதலால் இந்த ஏற்பாடு என கூறப்பட்டது.

பங்களூருக்கு கிளம்புவதற்கு ஒரு நாள் முன்னால் பதிவர் அரவிந்தன் பேசினார். அவரை நான் வலைப்பதிவர்கள் பட்டறையில் சந்தித்திருக்கிறேன். நான் பெங்களூர் வந்தவுடன் அவருடன் தொடர்பு கொள்வதாக கூறினேன். சென்ற தடவை பங்களூர் வந்தபோது பலபதிவர்களை சந்திக்க முடிந்தது. ஆனால் இம்முறை ஏனோ தெரியவில்லை அவர்களில் யாரையுமே சந்திக்க இயலவில்லை. செந்தழல் ரவி நாட்டிலேயே இல்லை, கோபி ஹைதராபாத்தில் இருக்கிறார். ம்யூஸ் கடைசி நாளுக்கு முந்தைய இரவுதான் மின்னஞ்சல் செய்தார். அரவிந்த அவர்களை பிடிக்க இயலவில்லை.

ஆனால் இச்சமயம் புதியவர்களை சந்திக்க முடிந்தது. ஞாயிறன்று நண்பர் அருண் என்னை வந்து சந்தித்தார். பைக்கில் வந்து கொண்டிருந்தவர் நான் தங்கியிருக்கும் வீட்டுக்கு செல்போனில் வழி கேட்க எனது மைத்துனனி மனைவி அவருக்கு விளக்கம் கூறினார். இருப்பினும் சற்றே தவறாக திரும்பியதால் நேரம் கழித்து, பல் போன் கால்கள் செலவழித்த பின்னாலேதான் அவரால் வர முடிந்தது. போலி விவகாரத்தில் எனக்கு பெரிதும் உதவியவர் அவர். அவர் வந்து சில நிமிடங்களிலேயே அவரது அன்னைக்கு உடல் நலம் சரியில்ல்லை என போன் வர அவர் சீக்கிரமே கிளம்ப வேண்டியிருந்தது.

திங்கட் கிழமை பதிவர் பட்டாம்பூச்சி தன்னால் எனக்கு போன் செய்ய இயலவில்லை எனக் கூற, அவரது மின்னஞ்சலை பெற்று அவருடன் தொடர்பு கொண்டேன். அவர் தன் கணவருடன் மாலை வருவதாக கூறினார். அடுத்து லைனுக்கு வந்தவர் பதிவர் விஜய். அவரும் மாலை வருவதாக கூறினார். கடைசியாக லைனில் வந்தவர் பதிவர் அருணாசலம். அவரும் மாலை வருவதாக கூறினார்.

முதலில் வந்தது விஜய் தன் மனைவியுடன். சற்று நேரம் கழித்து அருணாசலம் வந்தார். கடைசியாக வந்தவர் பதிவர் பட்டாம்பூச்சி அவர் கணவர் லட்சுமணனுடன். தான் லேட்டாக வந்ததற்கான காரணம் போகட்டும் தன் கணவருக்கே என வேடிக்கையாக கூறினார். கல்லூரியில் படிப்பவர் போலிருக்கிறார். மென்பொருள் துறையில் வேலை செய்கிறார். பதிவர் பட்டாம்பூச்சிக்கு செந்தழல் ரவியை தெரிந்திருக்கிறது. அருணாச்சலம் ரஜினி விசிறி. விஜய் திருநெல்வேலிக்காரர். அவரிடம் தென்திருப்பெரை பற்றி கூறினேன். அவருக்கு என் மைத்துனர் ராமானுஜம் (அவர் வீட்டில்தான் மீட்டிங்) பற்றியும் தெரிந்திருக்கிறது. இருவரும் தங்கள் பொது நண்பர்கள் பற்றி பேசினர்.

எல்லோருமே இளைஞர்கள். தமிழ் எழுத ஆர்வமுடையவர்கள். பார்க்க மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அருணாசலம் அதிகமாக ஆங்கிலத்தில்தான் எழுதுகிறார். அவர் அதிகம் தமிழ் பழக வேண்டும் என்பதே என் ஆசை.

என்ன பேசினோம் என்று பார்த்தால் நிறைய மொக்கை போட்டிருக்கிறோம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. இன்னும் யோசித்து பார்த்தால் நானே அதிகம் பேசியிருக்கிறேன். ஆகவேதான் அவ்வளவு மொக்கை என்கிறான் முரளி மனோஹர். உண்மைதான். நான் ஜெர்மன், பிரெஞ்சு கற்று கொண்ட கதை, வாடிக்கையாளர்களுடன் எனது அனுபவங்கள் என்றெல்லாம் அவர்களை அறுத்து தள்ளியிருக்கிறேன். ஹைப்பர்லிங்குகள் சிலவற்றுக்கு எனது அனுபவங்களிலிருந்து சில உதாரணங்கள் தந்தேன். நேரம் போனதே தெரியவில்லை. சுமார் 7 மணிக்கு ஆரம்பமான சந்திப்பு இரவு 09.30 வரை போயிற்று. பட்டாம்பூச்சி தன் கணவருடன் பைக்கில் கிளம்பினார். ஹெல்மட் போடவில்லை. ஹெல்மட் போடாமல் போக வேண்டாம் என அறிவுரை கூற ஆரம்பித்த நான் இதை எனது ஆணையாகவே எடுத்து கொள்ளுமாறு கண்டிப்பாக கூறினேன். தன் தந்தையில் வயதிலிருந்த என் சொல்லை அவரும் கேட்பதாக கூறினார். வீட்டுக்கு போய் சேர்ந்ததும் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்தது பற்றியும் எனக்கு தொலைபேசி மூலம் கூறச் சொன்னேன். அவ்வாறே செய்தார். எனக்கும் மன நிம்மதி.

நேற்று பிற்பகல் காரில் கிளம்பி சென்னை வர கிட்டத்தட்ட 6 மணி நேரம் ஆயிற்று. யோசித்து பார்த்தால் இந்திரா நகரை விட்டு நான் எங்குமே செல்லவில்லை. கணினியே கதியாக கிடந்திருக்கிறேன். பரவாயில்லை, இதுவும் நல்ல அனுபவமே.

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்